Κυριακή 4 Δεκέμβριος 2016 Βρείτε μας στο FacebookΒρείτε μας στο GooglePlus

Ελληνες του εξωτερικού: θα τους ακούσει κανείς;

Γράφημα από το:ebooks.edu.grΓράφημα από το:ebooks.edu.gr

Του Ανδρέα Γιαννόπουλου

 

Ένας φίλος μού έγραψε ότι βαραίνει πιο πολύ στη ζυγαριά η ««δυστυχία» του να είσαι Έλληνας…στην Ελλάδα» από τη ««δυστυχία» του να είσαι Έλληνας…στην Ευρώπη». Στα χρόνια της καταραμένης αυτής κρίσης, φυσικά. Το κατανοώ.

Οι Έλληνες που ζουν στην Ελλάδα υφίστανται πρώτοι τις συνέπειες της κρίσης. Σε αυτήν την κατηγορία, όμως, ανήκουν και πολλοί από τους «βολεμένους» ‘Έλληνες του εξωτερικού. Είτε πληρώνοντας φόρους στην Ελλάδα είτε έχοντας γονείς, αδέλφια, συγγενείς και φίλους που είναι άνεργοι ή υποαμειβόμενοι ή, ακόμη χειρότερα, απελπισμένοι και σε κατάθλιψη.

Μπορεί να «βλέπουν από το παράθυρο», αλλά ουσιαστικά είναι και αυτοί μέσα…Με τις ίδιες αγωνίες, παρόμοιους φόβους, αλλά και την κοινή λαχτάρα: Να περάσουμε και αυτόν τον κάβο – έως τον επόμενο… Όλοι μαζί, χωρίς εξαιρέσεις: καπετάνιοι και πλήρωμα στο ίδιο καράβι.

Αυτοί οι «βολεμένοι» μπορεί, όμως, να κρατούν μέσα τους πιο ζωντανή τη δάδα της Ελλάδας. Χωρίς να τους το αναθέσει, τυπικώς, κανείς. Μόνοι ενώπιον της συνείδησής τους. Και του καθήκοντός τους. Μάρτυς τους είναι οι άλλοι. Όσοι τους ακούν να παθιάζονται «περί Ελλάδας».

Η περιρρέουσα απαξία εναντίον της πατρίδας και του λαού μας δεν τους πτοεί. Αντίθετα, τους χαλυβδώνει. Μπορεί να νιώθουν ότι έχουν να αποδείξουν περισσότερα από ό,τι άλλοι. Υποσυνειδήτως. Μάλλον δεν είναι ο κανόνας, γιατί απλώς νιώθουν άνετα στη ζυγαριά της ζωής…

Αυτοί οι «βολεμένοι» Έλληνες του εξωτερικού φαίνεται να έχουν ξεπεράσει προ πολλού μια ιδιότυπη δυσανεξία που κατατρύχει τους Έλληνες, εξ απαλών ονύχων σχεδόν, είτε απέναντι στους προγόνους μας είτε, σήμερα, απέναντι στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο αναπτυγμένο κόσμο.

Ίσως γιατί δεν χρειάζονται να αποδείξουν τίποτε και σε κανέναν. Είναι απολύτως συμφιλιωμένοι με την ταυτότητά τους. Έμαθαν να κοιτάζονται στον καθρέφτη χωρίς ενοχές και αναστολές για το πραγματικό τους πρόσωπο.

Γνήσιοι κοσμοπολίτες. Και «ανατολίτες» και «δυτικοί». Όπως βολεύει κάθε φορά…Σε ένα διαρκές σλάλομ, το οποίο λίγοι θα άντεχαν χωρίς να εκτροχιαστούν…Μια πραγματική προστιθέμενη αξία, ένα μοναδικό συγκριτικό πλεονέκτημα.

Αυτοί οι «βολεμένοι» Έλληνες του εξωτερικού δεν τα βρήκαν έτοιμα – η συντριπτική πλειονότητά τους. Βρέθηκαν στα βαθιά από επιλογή τους. Μέσα σε απαιτητικά περιβάλλοντα, δεν φοβήθηκαν τη σύγκριση και τον ανταγωνισμό. Σήκωσαν μανίκια, δούλεψαν, πρόκοψαν. Στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα. Χωρίς μπάρμπα στην Κορώνη…

Η πατρίδα πάντα «φλέρταρε» μαζί τους. Η «Ομογένειά μας», με όμικρον κεφαλαίο! Οι «Απόδημοι Έλληνες»! Έως και Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού είχαμε – έχουμε;-, με μαζώξεις στη Θεσσαλονίκη και αλλού, με βυζαντινές σχεδόν μεγαλοπρέπειες και ταρατατζούμ… Από τις οποίες, άραγε, τι μένει;.. Ίσως μόνον κενοί τίτλοι σε επαγγελματικές κάρτες ή ξεχασμένοι τόμοι πρακτικών συνεδρίων…

Πότε απευθύνθηκε η συντεταγμένη Ελληνική πολιτεία σε αυτούς τους «βολεμένους» Έλληνες του εξωτερικού, που έχουν πετυχημένη επαγγελματική καριέρα σε διεθνείς οργανισμούς, εταιρείες, πανεπιστήμια, ερευνητικούς οργανισμούς, για να της πουν απλώς τη γνώμη τους και, ίσως, να τη συμβουλεύσουν;

Δεν θα άξιζε να κλείσουν για μια ώρα τα κινητά τους και τις περισπούδαστες κουβέντες τους οι κάθε λογής υψηλά ιστάμενοι και να καθίσουν να τους ακούσουν – χωρίς απλώς να κάθονται;..

Η Ελλάδα, ως παλιό κράτος – μέλος της Ε.Ε. – πόσοι το θυμούνται αυτό, άραγε;..- διαθέτει εκατοντάδες στελέχη στα κοινοτικά όργανα. Πολλοί από αυτούς διαπρέπουν σε επιτελικές θέσεις. Στην καλύτερη και πληρέστερη γραφειοκρατία της Ευρώπης, αν όχι του Κόσμου – ασχέτως του τι λένε για αυτήν… κάποιοι άσχετοι…

Ποιος σκέφτηκε να αξιοποιήσει αυτά τα στελέχη; Δεν θα μπορούσε να βρεθεί ένας τρόπος τόσο από την ελληνική όσο και την κοινοτική πλευρά, για να αποσπαστούν ορισμένα από τα στελέχη αυτά στην πολύπαθη και βαριά ασθενή δημόσια διοίκηση στην Ελλάδα; Όχι, φυσικά, με μισθούς τριψήφιους ή, σε κάθε περίπτωση, σημαντικά υπολειπόμενων αυτών που λαμβάνουν ήδη.

Γιατί, έτσι, σε τελευταία ανάλυση, όσο πατριώτης και αν είναι κανείς, δεν θα πάει να δουλέψει για «τρεις κι εξήντα», ριψοκινδυνεύοντας την καριέρα του, αναστατώνοντας την οικογένειά του και, καμιά φορά, ευρισκόμενος αντιμέτωπος – αδίκως, φυσικά – με την αμφισβήτηση την ίδιας της ηθικής του υπόληψης…

Αντ’αυτού, αρεσκόμαστε σε «αδάπανα μοιρολόγια» για «τα καλύτερα μυαλά μας που φεύγουν ή βρίσκονται στο εξωτερικό» και όλα αυτά τα πομπώδη, κλαψιάρικα και μίζερα. Τι λαϊκισμός! Λες και υπάρχει κάποια ζυγαριά που μέτρησε τα «μυαλά», εντός ή εκτός Ελλάδας. Και αντί να κοπτόμεθα και να λυπούμαστε τόσο πολύ για την αιμορραγία μυαλών, τι κάνουμε για να την αναχαιτίσουμε;

Ποια είναι η πολιτική και το σχέδιο της χώρας για να φέρει πίσω «μυαλά»; Ούτε καν ένα σχέδιο νόμου της προκοπής για να μπορούν να ψηφίζουν τα «μυαλά» αυτά δεν μπόρεσε να συνταχθεί/ψηφιστεί. Άμυαλα…

Αυτοί οι «βολεμένοι» Έλληνες του εξωτερικού μπορούν να αποτελέσουν σήμερα μια ακόμη κινητοποιό δύναμη για την πατρίδα μας. Διψούν να βοηθήσουν. Δεν είναι ήρωες, ούτε πατριώτες. Ούτε απαραιτήτως καλύτερα «μυαλά» από τα εν Ελλάδι. Είναι απλώς Έλληνες. «Δραπέτες» ορισμένοι από γεννησιμιού τους, γιατί αυτό τους ασκεί μαγεία και έλξη.

Πολίτες του κόσμου, οι οποίοι κλείνουν, όμως, στην καρδιά τους την Ελλάδα, αυτή την απάνθρωπη ερωμένη όπως την είχε χαρακτηρίσει ο Νίκος Δήμου, χωρίς να παθαίνουν έμφραγμα! Κοιτάζουν από το παράθυρο την Ελλάδα που δοκιμάζεται, τους δικούς τους ανθρώπους που υποφέρουν και… «θέλουν να σπάσουν το τζάμι και να μπουν μέσα»!

LinkedIn