Ζω στην Κωνσταντινούπολη και είναι λίγες μέρες μετά από την απόπειρα ενός αποτυχημένου πραξικοπήματος. Από περιγραφές είμαι σε θέση να γνωρίζω τον διάλογο που αναπτύσσεται σε άλλες χώρες γύρω από το περιστατικό που συνέβη στη διάρκεια της περιβόητης βραδιάς ανάμεσα στην Παρασκευή 15 και το Σάββατο 16 Ιουλίου. Από εδώ που ζω όμως μπορώ να γνωρίζω ότι το αποτύπωμα που άφησε το γεγονός στον κόσμο, προκάλεσε σοκ και σύγχυση. Όχι, όμως, φόβο.

Ιδιαίτερα εκείνη η γενιά ανθρώπων, που στο παρελθόν είχαν την εμπειρία όχι ενός αλλά δύο πραξικοπημάτων, είχαν δυσκολία να κατανοήσουν το θολό στυλ της πρόσφατης πράξης. Κάποιος θα έλεγε πως είμαστε μπαρουτοκαπνισμένοι σε τέτοιου τύπου γεγονότα. Μπορείτε να το ονομάσετε εμπειρία, όμως το πρωί του Σαββάτου ήταν ένα ακόμα Σάββατο για την πόλη. Οι συγκοινωνίες λειτούργησαν κανονικά. Τα εστιατόρια το ίδιο. Και ο διάλογος που αναπτυσσόταν ανάμεσά μας ήταν ένα κυνήγι θεωριών γύρω από το τι είχε συμβεί. Ο χρόνος θα μας δείξει αν κάποιες θεωρίες επιβεβαιωθούν. Από εκείνη τη βραδιά που ο Ερντογάν προσκάλεσε τους απλούς πολίτες να βγουν στο δρόμο αποκαλώντας τους ως «Φρουρούς της δημοκρατίας», εκατομμύρια άνθρωποι ακολούθησαν την εντολή του. Περιφέρονται στους δρόμους ανεμίζοντας σημαίες της Τουρκίας. Συγκεντρώνονται στις μεγάλες πλατείες και μένουν εκεί από το απόγευμα μέχρι το πρωί. Οι περισσότεροι από αυτούς δουλεύουν το πρωί και το απόγευμα ασκούν την υποχρέωση του φρουρού που τους καλεί ο πρόεδρος. Έχω την αίσθηση πως αυτό θα συνεχιστεί ως εκείνη τη στιγμή που ο πρόεδρος θα απαιτήσει δημόσια να αποσυρθούν.

@CHRIS MCGRATH/GETTY IMAGES

Photo @CHRIS MCGRATH/GETTY IMAGES

Οι εικόνες των μαζικών συλλήψεων δεν είναι καινούριο, τουλάχιστον για εμάς. Δεν χρειάζεται να μεταφέρω τη φαντασία σας στα νοτιοανατολικά σύνορα της χώρας. Εκεί που οι μάχες είναι καθημερινό φαινόμενο. Μπορώ να τα καταφέρω χωρίς ν’ αλλάξουμε τοποθεσία. Θυμάστε τα επεισόδια της Πλατείας Ταξίμ; Τα γεγονότα για το πάρκο Γκεζί; Ήταν μια περίοδος που η αστυνομία φέρθηκε με αληθινή αγριότητα. Δεν είμαι σε θέση να ορίσω την έκταση της βίας που ασκήθηκε τότε σε νέους ανθρώπους. Μπορώ όμως να θυμηθώ πως εκατοντάδες φίλοι και συγγενείς διαδηλωτών ζητούσαν την εθελοντική προσφορά του Δικηγορικού Συλλόγου της Κωνσταντινούπολης. Ο σύλλογος έχει 29.000 μέλη. Είναι αρκετά ισχυρός. Εθελοντές δικηγόροι, όταν πήγαιναν σε αστυνομικά τμήματα, δεν έβρισκαν τους πελάτες τους. Τι είχε συμβεί; Συγκέντρωναν τους νεαρούς διαδηλωτές σε γήπεδα μπάσκετ, δηλαδή σε χώρους μακριά από το σημείο σύλληψης τους. Τους απήγγελλαν κατηγορίες που πιθανώς δεν είχαν σχέση με τη δράση τους.

Αυτή τη στιγμή γύρω στις 2.500 δικαστές και δημόσιοι κατήγοροι βρίσκονται σε διαθεσιμότητα. Και κάπου 6.000 δημόσιοι υπάλληλοι έχουν απολυθεί. Το προφίλ της χώρας έχει φθαρεί. Τα αεροδρόμια της Πόλης είναι ανοιχτά αλλά υπάρχει μια νέα οδηγία για τους ανθρώπους που θέλουν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό. Πρέπει να είναι εφοδιασμένοι με υπογεγραμμένο από τον εργοδότη τους χαρτί που να αποδεικνύει πως εργάζονται. Χωρίς αυτό δεν τους επιτρέπεται να ταξιδέψουν.

Κατά τα άλλα, όλα τα άλλα η ζωή στην Πόλη συνεχίζεται.

 

AΠΟ ΤΟ FRAGILE MAGAZINE