Έπαρση 

Του Ιωάννη Δαμίγου

Τα κατάφεραν οι εντόπιοι καναλάρχες, με την αμέριστη βοήθεια των ολιγαρχών εργοδοτών των, που με την σειρά τους ακολουθούν τα κελεύσματα των παγκόσμιων πολυεθνικών αρχών, να ευτελίσουν την όποια πολιτική και στον τόπο μας. Αναρίθμητοι οι εθελόδουλα γελοίοι αρχηγίσκοι και υποψήφιοι, επιδίδονται σε αρένας αγώνα για μισθωμένα καθίσματα και τίτλους, του απέραντου πουθενά.

Ανακαλύψεις του εχθές, διαπιστώσεις του παρελθόντος, κόπι πάστε δηλώσεις χωρίς ημερομηνία παραγωγής και λήξης, προστακτικές και παρατατικοί του μέλλοντος σε πλήρη δημοσιογραφική αταξία αγοραίας κριτικής.  Όρκοι μισθοφόρων λεγεωνάριων πίστης, σε λογισμικά κόκκινων δανείων τραπεζών και μεταχρονολογημένων μετοχών τιμές, σε αξιολόγηση ζωής γιατί έτσι. Πιστέψτε με, εγώ ειμί το φως το αληθινό της εταιρείας, του ΦΠΑ, των ποσοστών του πριν και του μετά, όπως μπαίνεις ή βγαίνεις από αριστερά στον κεντρικό διάδρομο ακολουθώντας την κίτρινη γραμμή εδάφους εδάφους, στην τελευταία πόρτα δεξιά που γράφει “τομογράφος”, κτύπα.

Εκτίναξη ποσοστών υπόσχεται, αλίμονο τιμοκατάλογος δεν υπάρχει άλλωστε, ο άφαντος δήμαρχος ως υποψήφιος αρχηγός τώρα, κάτι που του είχε διαφύγει μέχρι σήμερα και του το θύμισαν τραβώντας του το αυτί κάποια παράκεντρα κέντρα του κέντρου. Αλήθεια, δεν γνωρίζω αν παίρνουν την ίδια αγωγή ή συμπωματικά συμφωνεί η ιδιωτική ιατρική, από τα ευρήματα τυχόν εξετάσεων άσκησης πολιτικής. Οι επιστήμονες έχουν στρέψει την προσοχή τους στις παρενέργειες που προκαλούν  αυτές οι αντιδράσεις των πολιτικάντηδων, στον όχλο. Ασφαλείς μετρήσεις τυχαίου δείγματος, όλοι ίδιοι είμαστε, εμφανίζουν αδιατάραχτη την αρχική αίσθηση παραίσθησης, πως όλα καλώς έχουν και συνεχίζουμε έτσι. Φάρμακα και συνταγές δεν αλλάζουμε μέσα στο καλοκαίρι, ως γνωστό.

Στα ίδια λοιπόν, με άπειρες ελληνικές σημαίες πάλι, πάνω που νόμιζα πως επιτέλους ξεπεράστηκε μετά από 20 και χρόνια το … έπος της εθνικής, να σου πάλι η εθνική έπαρση περί των Ολυμπιακών αγώνων της Nike και της Adidas και των σημαιοφόρων της Ελλάδας. Που για την απεμπλοκή του Αρείου Πάγου, ευτυχώς αποφασίστηκε η έντιμη επιλογή δυο εμβληματικών αθλητών και άξιων κυρίως ανθρώπων που πάλεψαν πρώτα για την ζωή τους ως αγωνιστές της. Αυτά και κάποια άλλα παιδιά, όπως αυτός ο πηδηχταράς άλματος και ήθους, με κρατούν με χαστούκια και μου δείχνουν να περιμένω, να περιμένω…

Αυτή η αίσθηση του ασύμμετρου, της χαώδους διαφοράς, ανθρώπων ικανών κόντρα στις αντίξοες συνθήκες να σε συγκινούν και από την δυστυχώς άλλη, να παρακολουθείς ντοπαρισμένους να κάνουν πρωταθλητισμό λαϊκισμού σε άγονο διαγωνισμό ανάληψης ανήθικου έργου. 

Και να ‘ρχεται αυτός ο “ψηλός” να κάθεται σε μια καρέκλα να σκεπάζει το πρόσωπο που “είδε” τόσα σαν μικρό παιδί, να δακρύζει γι’ αυτά που αγνοείς, όχι τις νίκες, μα τις ήττες του τις αμέτρητες. Ούτε για σημαίες και προκρίσεις δάκρυσε, μα για την τότε άρνηση του κοινού, που τώρα φωνάζει τ’ όνομά του, ν’ αγοράσει ένα cd. Χωρίς έπαρση!