Όταν μιλάμε για προοδευτικό κόμμα, το όνομα δεν είναι όπως στα πλεούμενα, ή στα ζώα συντροφιάς. Είναι μαγνήτης.
Την προσεχή Τρίτη, στο Θησείο θα αποκαλυφθεί το λογότυπο του «κόμματος Τσίπρα» και στον «ΣΚΑΪ» θα έχουν προβληθεί τα δυο τρίτα της έρευνας, με τίτλο «Στο χιλιοστό».
Το περιεχόμενό της τέμνει δυο βιβλία με εντελώς διαφορετικό ύφος και αξιολόγηση πραγματικών περιστατικών.
Ένα είναι η «Τελευταία μπλόφα» που υπογράφουν επίσης η Ελένη Βαρβιτσιώτη και η Βικτώρια Δενδρινού. Αν πριν από εφτά χρόνια είχε λόγο να κυκλοφορήσει, σήμερα η προβολή της συναφούς τηλεοπτικής παραγωγής δείχνει σαν παρενόχληση στο αναμενόμενο κόμμα Τσίπρα.
Ωστόσο, αν αναζωπυρώνει το «κοίτα από ποιους γλιτώσαμε», ισχύει το ίδιο και για σπαστικούς τεχνοκράτες των «θεσμών», που μιλούν ακόμη με ύφος επικυρίαρχου.
Το δεύτερο βιβλίο -αν αφαιρεθούν οι αυτοβιογραφικές και εσωκομματικές σελίδες- είναι η «Ιθάκη» του Τσίπρα, από την οποία αναδύεται επίσης «κοιτά ποιοι κυβερνούσαν…».
Στο χαρμάνι ίσως χωράει και το βιβλίο «Ανίκητοι ηττημένοι», του Βαρουφάκη. Αν και ο τίτλος παραπέμπει σε Τζέημς Πάρις το σκηνοθέτησε ο Γαβράς «Ενήλικοι στην αίθουσα». Η χειρότερη δουλειά του, παρότι έφτασε ως τη Βενετία.
Ο Τσίπρας -που βρήκε «μυθοπλασία» στο βιβλίο, και είδε την ταινία απέρριψε το ντοκιμαντέρ των δυο κυριών του «ΣΚΑΪ»- με την αναγνωρισμένη επαγγελματική επάρκεια.
Μπορεί να μην ενδιαφέρεται να εμφανιστεί με δόσεις στην τηλεόραση -ή να τον υποδυθεί κάποιος στο σινεμά- αλλά η δήλωση για «δολοφονία χαρακτήρα» του, μπορούσε να λείπει: Ό,τι ζημιά ήταν να πάθει, την προκάλεσε μόνος του.
Μένει να δούμε αν μπορεί να τη μαζέψει με το νέο κόμμα του αρχίζοντας από το λογότυπο που θα συμπυκνώνει την αλλαγή του ιδίου.
Ό,τι αλλάζει φαίνεται. Καμιά σχέση με τη «φατσούλα» του 15μελους, ή με τον σπινθηροβόλο νεαρό με μαλλί «καρφάκι», που αιφνιδίασε στον δήμο Αθηναίων το 2006, δείχνοντας ότι «το ‘χει».
Πόσο μάλλον με τον οργισμένο -όσο και ο Καμμένος- αντιμνημονιακό, που μίσησε και μισήθηκε, αλλά τελικά γοήτευσε και γοητεύτηκε από τη Μέρκελ.
Η -απολογητική- αυτοκριτική και οι συναναστροφές με το «κατεστημένο» συνδυάζονται με το δόγμα «αν σκοπεύεις να έχεις κόμμα, φρόντισε να σου ανήκει εξ ολοκλήρου».
Είναι νωρίς να πιθανολογήσουμε αν θα πετύχει η συνταγή – χάρις να ξέρουμε τα υλικά και τι θα γράφει η μαρκίζα.
Είδαμε πάντως τον 52αρη με το αμάνικο γιλέκο – να επιδιώκει επαφή με τις επόμενες γενιές με μια κοινότυπη διαδραστική απόπειρα: να τις εμπλέξει στην ονοματοδοσία του πολιτικού φορέα του.
Ωστόσο -όπως πολλά πλέον στον Τσίπρα- δεν είναι σαφές αν ψάχνει για ιδέες της τελευταίας στιγμής. Ή αν έχει κλειδώσει το όνομα και απλώς τους καλεί να παίξουν μαντεψιές – θυσία στο πολιτικό μάρκετινγκ.
Η συγκομιδή ονομάτων -όση δημοσιεύθηκε τουλάχιστον- δεν είναι συναρπαστική: «Ιθάκη», «Κυβερνώσα Αριστερά», «Νέα Προοδευτική Αριστερά», «Νέα Πορεία» και κάτι άλλα ξενέρωτα.
Κάποιοι πάνε να τον μπλέξουν με τον Λαλιώτη, που έχει κατοχυρώσει την «Πυξίδα» – σε βιβλίο, από τον Λιβάνη- ως σύνοψη του «διαχρονικού ΠΑΣΟΚ».
Όταν μιλάμε για προοδευτικό κόμμα, το όνομα δεν είναι όπως στα πλεούμενα, ή στα ζώα συντροφιάς. Είναι μαγνήτης.
Πρέπει να αναβλύζει πολιτική, να υποδηλώνει την ιδεολογία του κόμματος, να προκαλεί κινηματικές διαθέσεις. Αλλιώς το εγχείρημα θα μείνει σαν «κόμμα του Τσίπρα». Ή θα καταλήξει σαν τις επικοινωνιακές σούπες τύπου: Ελιές, Ποτάμια, και Ουράνια τόξα.
Η στήλη συμβάλλει στην ονοματοδοσία. Καλός τίτλος θα ήταν το συμβατικό: «Ενωμένη Δημοκρατική Παράταξη». Ως εναλλακτικό, προτείνεται το: «Μην κοιτάξεις πίσω…».
ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR
