Του Ιωάννη Δαμίγου
Φορές, όρια θέτει η ίδια η αισθητική. Άλλες, η πρόκληση. Μα το κύριο πρόβλημα, είναι αυτό των ίδιων των ορίων. Ο όρος “όριο” καταδεικνύει μοιραία από μόνος του κάποιες γραμμές, κάποια σημεία, που η κοινωνία, καλώς ή κακώς, έχει θέσει, ηθικά ή νομικά, για κάθε χρήση εκφάνσεων.
Χάριν της συνεννόησης, της επικοινωνίας και της συνύπαρξης αν θέλεις, έχουν τεθεί κάποιοι κοινοί “κανόνες”, στα αόριστα, αδιευκρίνιστα, αλλά και δυσνόητα αυτά “όρια”. Ασφαλώς, ο καθένας ανάλογα με την παιδεία του, την κουλτούρα του και τα προσωπικά του κριτήρια, ακολουθεί τα δικά του όρια, σε εφαρμογή. Το όριο, προσεγγίζεται ως το σημείο, που η επιθυμία, η ανάγκη και η πράξη καθενός σταματά, εκεί που προσβάλλεται η ελευθερία του άλλου. Ο τυπικός ορισμός της ελευθερίας, που αν ξεπεράσει το όριο, μετατρέπεται σε ασυδοσία. Τα δύσκολα όρια της ηθικής δοκιμάζονται καθημερινά σε καταστάσεις, όπου το “σωστό” δεν είναι ξεκάθαρο ή όπου δύο θεμελιώδεις αξίες έρχονται σε άμεση σύγκρουση. Η ηθική δεν είναι μια στατική λίστα κανόνων, αλλά ένα ζωντανό πεδίο που αναδιαμορφώνεται από την τεχνολογία, την επιστήμη και τις κοινωνικές αλλαγές, χωρίς παραίνεση, χωρίς βία. Όταν οι παραδοσιακές αξίες συναντούν τις σύγχρονες προκλήσεις, δημιουργούνται γκρίζες ζώνες, που δυσκολεύουν τη λήψη αποφάσεων.Ένα από τα μεγαλύτερα φιλοσοφικά αγκάθια είναι η φύση της ίδιας της ηθικής. Τα παραπάνω, είναι σκέψεις μου και συμπεράσματα εν ηρεμία, μια και το θέαμα που αντίκρισα την Κυριακή 9/8 και περί ώρα 17.00μμ.στην δημόσια τηλεόραση της ΕΡΤ2, με άφησε ενεό! Ποιο ραντεβού ήταν αυτό; Ποια μοίρα συνωμότησε, στο σπάνιο άνοιγμα της τηλεόρασης, μια που δεν την παρακολουθώ; Τι στήσιμο! Μετέδιδε ζωντανά από το Παρίσι, στο πρόγραμμα “Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Υγρού Στίβου, το “Τεχνικό Σόλο” (Α), δηλαδή ανδρών. Άνδρες μακιγιαρισμένοι ακραία, με στρας στο μαγιό, να μιμούνται άγαρμπα και άτσαλα, τις θηλυπρεπείς κινήσεις κολύμβησης των κοριτσιών! Να εμφανίζουν τις γάμπες τους πάνω από το νερό, να κουνούν τους γοφούς και ό,τι άλλο, καλλιτεχνικά! Το λίκνισμα, οι χαιρετισμοί προς το κοινό και τα φιλάκια που χάριζαν κατά την αποχώρηση, αξεπέραστο! Όσοι δε είχαν μακριά μαλλιά, τα είχαν μετατρέψει σε περίτεχνα κοτσιδάκια. Χάρμα ιδέσθαι! Στάθηκα όμως και τυχερός! Μόλις προ ολίγου είχε αποχωρήσει το παιδί των δίπλα γειτόνων, που του έδειχνα τον τρόπο γραφής στο κομπιούτερ, όπως μου είχε ζητήσει! Άλλως, θα έμπαινα στην βάσανο της επεξήγησης του θεάματος! Και πως; Και τι; Την στιγμή, που ο ίδιος κοίταζα και ξανακοίταζα την εικόνα, αδυνατώντας πρόσκαιρα να την συλλάβω! Χρειάστηκα λεπτά επιβεβαίωσης, μιας και αγνοούσα πριν λίγο την ύπαρξη τέτοιου αγώνα, υγρού στίβου, τεχνικού σόλο … ανδρών! Καθώς δεν είμαι και χθεσινός! Μάλλον ξεχασμένος …
Η συζήτηση γύρω από την καλαισθησία και το αν οι άνδρες αθλητές διολισθαίνουν σε “θηλυπρεπείς αντιγραφές” αποτελεί ένα από τα πιο έντονα και ενδιαφέροντα θέματα αντιπαράθεσης στον σύγχρονο υγρό στίβο. Το ζήτημα αυτό αγγίζει τα όρια μεταξύ της παράδοσης του αθλήματος και της ανάγκης για τη διαμόρφωση μιας αυτόνομης ανδρικής ταυτότητας. Όταν αυτή, πλαισιώνεται από έντονο μακιγιάζ, μαγιό με στρας και έντονα “κοψίματα” 3D, μάλλον πρόκειται για μια κλισέ “ταυτότητα”, μεταξύ! Ίσως θα έπρεπε να έχει τίτλο: ” Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου, Τεχνικό Σόλο (Α) Pride”! Ευθύς τίτλος, για να γνωρίζουμε περί τίνος πρόκειται! Για να μην βγω εκτός ορίων, δημόσια … (ΕΡΤ2). Αφήστε, παρακαλώ, τα μικρά αγόρια να κολυμπούν “ατέχνως”, προς το παρόν!