Του Ιωάννη Δαμίγου
Οι θεωρίες περί ενός άλλου διακυβεύματος, που θα είχε να κάνει με ανθρώπινες αξίες και που ήλπιζαν ατυχώς οι νεολαίες των επαναστάσεων κατά των πολέμων, φθίνουν καθημερινά. Αυτό που έχει απομείνει, είναι η μέχρις εσχάτων μάχη μεταξύ Δύσης και Ανατολής, για την παγκόσμια επικράτηση και την ηγεμονία του ίδιου πάντα καπιταλιστικού μοντέλου. Από το ένα “στρατόπεδο” έχουμε τις ΗΠΑ και τους δορυφόρους των, ενώ από το άλλο έχουμε την Κίνα, επίσης με τους δικούς της.
Η Κίνα από την μια, με την οικονομική της παραγωγική ευρωστία, την διαρκώς βελτιούμενη τεχνολογία, μα κυρίως χάρη στην χάραξη στρατηγικής, μόνιμη στρατιωτική και όχι μόνο απειλή, όπως οι ίδιοι οι Αμερικανοί έχουν ομολογήσει και από την άλλη οι κουρασμένες στρατιωτικά και εξαντλημένες οικονομικά ΗΠΑ, μονομαχούν πλέον για τα πρωτεία.
Περιέργως ή άλλως φρονίμως σκεπτόμενη η Κίνα, αλλά και η σύμμαχός της Ρωσία, δεν απαντούν ευθέως και αντίστοιχα στις προκλήσεις των ΗΠΑ, ενώ θα μπορούσαν να αποδώσουν τα ανάλογα τουλάχιστον. Όπως έπραξε το Ιράν λόγου χάρη, επιτιθέμενο στο Ισραήλ εξευτελίζοντάς το, ενώ είχε αποχωρήσει από τις διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό του πρόγραμμα, ακριβώς γιατί οι ΗΠΑ δεν διαπραγματεύονται μα απαιτούν. Ίσως γιατί το μέγεθος της αγορά της Αμερικής να ενδιαφέρει άμεσα οικονομικά την Κίνα οπότε κάθεται ακόμα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, προς το παρόν. Πιθανό, το παιχνίδι των διαπραγματεύσεων από μεριάς Ρωσίας, να αποδειχθεί τελικά πολύ επικίνδυνο για την Ευρώπη, που πέρα από ένα καρφί στα πλευρά της, κυριολεκτικά δεν έχει κανέναν άλλο ρόλο πέρα του αναχώματος, δυστυχώς καταντημένη. Όσο για την χώρα μας, αυτή παραπαίει στα βήματα και στα πόδια των αγοραστών της εδώ και μια δεκαετία, ξενοπλένοντας με το τσεμπέρι στην σκάφη του παραδομένου πια σε άλλους Αιγαίου.
Σε μια απέλπιδα προσπάθεια παραμονής, στο κάθισμα της πάλαι ποτέ υπερδύναμης οι ΗΠΑ, επιδίδονται μετά από ατυχείς και εξαντλητικούς πολέμους, στην … δίαιτα των στενών! Ο Ερντογάν και το συμμαχικό του Ισραήλ, επιδιώκει εξ ονόματος του βορειοατλαντικού άξονα, την δημιουργία διαδρόμου Ζανγκεζούρ μερικών χιλιομέτρων, για αποκοπή της Ρωσίας προς τον Περσικό κόλπο, Ινδικό Ωκεανό, τον άξονα αντίστασης δηλαδή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας, της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, του Ιράν και της Ρωσίας. Δημιουργώντας έτσι ένα κέντρο επικοινωνίας και υποδομών με οικονομική, στρατιωτική, πολιτική ισχύ. Γι’ αυτό, τόσο η Τουρκία, όσο και το Ισραήλ, έχουν ενισχύσει στρατιωτικά το Αζερμπαϊτζάν που ελέγχεται από τις ΗΠΑ. Ένας ακόμα σημαντικός διάδρομος, που θέλουν να ελέγξουν για τον ίδιο σκοπό οι Αμερικανοί είναι αυτός του στενού της Μαλάκκα.
Μετά την πτώση της πρωθυπουργού της Ταϊλάνδης Παετονγτάρν Σιναβάρα, που είχε έρθει σε κάποια συνεννόηση με τους Κινέζους, που δρομολογούνταν μεγάλα σχέδια για υπερταχεία σιδηροδρομική διασύνδεση της Ινδοκίνας συνολικά, με τον Ευρωασιατικό αντίστοιχο, θα δημιουργούσε ένα εναλλακτικό στρατηγικό δίαυλο εμπορευμάτων και όχι μόνο, στο στενό της Μαλάκκα. Το οποίο στενό προσπαθούν να ελέγξουν οι ΗΠΑ, για να περιορίσουν τις ροές τόσο των υδρογονανθράκων, όσο και των εμπορευμάτων από την Κίνα, προς την παγκόσμια οικονομική αγορά. Μείζον διακύβευμα αποτελεί η προσπάθεια διάσπασης της διαφαινόμενης συμμαχίας, υπό την κηδεμονία της Κίνας. Στην Ινδοκίνα, Κινέζοι και Βιετναμέζοι, με μυστική διπλωματία και διεθνή οικονομική πολιτική αρκετά ευέλικτη, κατάφεραν να παρακάμψουν τις κυρώσεις και τον οικονομικό πόλεμο. Το νέο μέτωπο των επιχειρήσεων των ΗΠΑ, έχει να κάνει με την ανατροπή των συσχετισμών.
Εν κατακλείδι, υπάρχει εκεί έξω ένας κόσμος έτοιμος ν’ αναδυθεί, με νέες συμμαχίες, με νέες κοινωνίες, με νέες οικονομίες και νέες ευκαιρίες για την ποιότητα ζωής, που ακόμα για τους γνωστούς και γελοίους λόγους της απληστίας και της αμάθειας, φαντάζει ως ουτοπία. Το θέμα είναι αν θα προλάβουν ν’ αναδυθούν ή οι δύο αυτές καπιταλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ και Κίνα θα συνεχίσουν τον αγώνα τους για την επικυριαρχία στην οικονομία μέχρις εσχάτων, πιστοί στο δόγμα “εμού θανόντος γαία πυρί μειχθήτω”, προκαλώντας τον Γ ΄Παγκόσμιο Πόλεμο; Ρητορικό, ασφαλώς το ερώτημα.