Γράφει ο Ιωάννης Ευθυμιάδης
Γνωρίζουμε ότι κάθε υπαρξιακή μορφή οντότητας στον υλικό κόσμο του γίγνεσθαι έχει την μοναδικότητά της. Ο άνθρωπος είναι ένα φυσικό δημιουργημένο προϊόν υλικής υπόστασης, όπου έχει μια πιθανότητα να νιώσει το νόημα της ζωής και να λειτουργήσει με την νοητική του συνείδηση. Τι σημαίνει αυτό για τον άνθρωπο να λειτουργήσει με την νοητική του συνείδηση; Για να φτάσει σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αποκτήσει γνώση πέρα από το φυσικό του περιβάλλον αυτόνομα. Για να γίνει κάποιος ικανός με την έννοια λειτουργικά “αυτόνομος” θα πρέπει να αποκτήσει την μέγιστη γνώση, χωρίς υποθετικές επιρροές από διάφορους εξωτερικούς και συναισθηματικούς παράγοντες. Στην εποχή μας που δεν το αποδεχόμαστε εύκολα ο άνθρωπος λειτουργεί με χαμηλό επίπεδο νοημοσύνης στο φυσικό του περιβάλλον με την ανάλογη αντίληψη των αισθήσεων. Δεν τον ενδιαφέρει να ασχοληθεί για να κατανοήσει το μυστήριο αίνιγμα της ζωής.
Υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται και ασχολούνται γενικώς μόνο με τα υλικά αγαθά. Όπως για παράδειγμα έχουν στόχο να φτάσουν σε διάφορα κοινωνικά υπέρ αξιώματα, να γίνουν οικονομικά πλούσιοι με διάφορους τρόπους, να έχουν περιουσίες ακινήτων κ.λπ. Όλοι αυτοί χαρακτηρίζονται οπαδοί του υλισμού και θέλουν με αυτόν τον τρόπο σκέψης, που είναι και δικαίωμά τους να γίνουν χαρισάμενοι στον περιορισμένο χρόνο ζωής.
Αυτοί θεωρούν και νομίζουν ότι έχουν καθαρή την ψυχή τους από την συνηθισμένη κατάσταση που βρίσκονται και κάνουν αυτό που νομίζουν «σωστό» με την θέλησή τους. Από την αντίθετη πλευρά υπάρχουν κάποιοι που τους ενδιαφέρει να ασχολούνται πέρα από τα υλικά αγαθά, την έρευνα της αόρατης ύπαρξης. Αυτοί οι αντίστοιχοι χαρακτηρίζονται οπαδοί του ιδεαλισμού.
Η αλήθεια είναι για να φτάσει κάποιος σε μια ολοκλήρωση νοητικής συνείδησης, θα πρέπει πρώτα να αναπτύξει τα εσωτερικά κέντρα του “είναι” που είναι ο νους και η ψυχή για να τελειοποιηθεί σαν άνθρωπος με βάση τις εμπειρίες και τις γνώσεις του υλισμού και ιδεαλισμού. Όλοι μας έχουμε αυτήν την δυνατότητα όμως από το χειριζόμενο και κατευθυνόμενο σύστημα της αρνητικής εξέλιξης σε διάφορους χώρους, μας εγκλωβίζει την σκέψη ακόμα και σε παράξενες κατευθύνσεις. Εννοείτε ότι δημιουργείτε σταδιακά ο υλικός εγκλωβισμός από την αντικειμενική ελεύθερη νοητική σκέψη του ανθρώπου.
Θα κάνω μια σύντομη αναφορά στους αρχαίους πολιτισμούς όπως στην Φαραωνική εποχή των Αιγυπτίων, οι ιερείς κατείχαν απ’ ότι λένε την γνώση της μαγείας και το μυστικό της μεταθανάτιας ζωής. Παρεμπιπτόντως γνωρίζουμε ότι στο ιερατείο του Άμμωνα Ρα, εκεί πήγαν και Έλληνες φιλόσοφοι όπως επίσης και ο μέγας Αλέξανδρος μυημένος από την ιέρεια Ολυμπιάδα μητέρα του. Οι μυημένοι επίσης θρησκευόμενοι Φαραώ βασιλιάδες ήταν πεπεισμένοι σε μια συνεχόμενη μεταθανάτια ζωή, όπου μάζευαν όλο τον υλικό θησαυρό τους σε ένα ειδικό χώρο της πυραμίδας, σχ.(1) τους μουμιοποιούσαν και τους ετοίμαζαν με ένα ειδικό τρόπο για να μείνει το σώμα τους ανέπαφο για την μεταθανάτια ζωή. Με αυτή την θεωρητική πίστη των ιερέων και των Φαραώ νόμιζαν ότι είχαν ολοκληρώσει πνευματικά την νοητική τους συνείδηση.
Σχ. (1)
Από την Ελληνική αρχαιότητα υπήρχαν δύο ερευνητικές φιλοσοφικές σχολές των οπαδών του υλισμού και του ιδεαλισμού. Όπως ο υλιστής φιλόσοφος Δημόκριτος (460 – 370 π.Ι.) κ.ά. θεωρούσαν ότι η ανθρώπινη ύπαρξη δημιουργεί την συνείδηση και όχι η συνείδηση δημιουργεί την ανθρώπινη ύπαρξη. Εδώ υπάρχει μία υποτιθέμενη ή ανορθόδοξη σκέψη από τους φιλόσοφους υλιστές, εάν το εννοούσαν πραγματικά έστι. Να διευκρινίσω εδώ ότι η συνείδηση είναι μια ενοποιημένη κατάσταση που συνυπάρχει μαζί με την ανθρώπινη ύπαρξη.
Οπότε ο άνθρωπος δεν δημιουργεί την συνείδηση, εφόσον αυτή υπάρχει εσωτερικά μέσα στο “είναι” του. Απλά υπάρχει ο τρόπος με την νοητική του ανάπτυξη να ενεργοποιηθεί από το υποσυνείδητο η συνείδησή του. Στη συνέχεια θεωρούν ότι η συνείδηση δεν δημιουργεί την ανθρώπινη ύπαρξη.
Εδώ πρέπει να εννοηθεί ότι η ανθρώπινη συνείδηση είναι μια παρομοίωση της υπέρ συνείδησης, που σημαίνει ότι η δημιουργία των πάντων προέρχονται από την υπέρ συνείδηση. Οι άνθρωποι με βάση την ανάλυση της ουσίας τους, καταλήγουν και έχουν την ίδια γνώμη οι φιλόσοφοι, επιστήμονες και οι θρησκείες, ότι το δημιουργημένο προϊόν άνθρωπος υλικής υπόστασης είναι τριαδικός, δηλαδή αποτελείτε από σώμα, ψυχή και νου.
Ο νους και η ψυχή είναι μια αντανάκλαση από την αόρατη «εικόνα» της υπέρ συνείδησης στην περιορισμένη λειτουργική ζωή.
Η νοητική σκέψη είναι η κυρίαρχη ουσία. Νου έχουν και τα ζώα, όμως η διαφορά στον άνθρωπο είναι ότι αυτός έχει διάνοια για να δημιουργεί. Το σώμα του ο κάθε άνθρωπος το χειρίζεται σαν εργαλείο με την ανάλογη νοητική του σκέψη.
Εδώ να επισημαίνω σε σχέση με τον υλιστή Γιουβενάλη (55-135 μ.Ι.) Ρωμαίος ποιητής με την αλόγιστη γνωστή φράση του είπε «νους υγιής εν σώματι υγιή».
Η σωστή φράση είναι «νους υγιής εν ψυχή υγιή». Εάν έχεις υγιή το νου τότε θα έχεις και καθαρή την ψυχή. Ο νους και η ψυχή είναι οι παράγοντες που συντελούν το σώμα και όχι το σώμα αντίστροφα. Η αλήθεια είναι ότι δίνεται στον καθένα ευκαιρία να κατανοήσει νιώθοντας με την ψυχή του τουλάχιστον για μία μοναδική στιγμή, το αφάνταστο μυστηριακό μεγαλείο της υπαρξιακής ζωής.
Συγγραφέας – ερευνητής