Η οπερέτα των συνεντεύξεων Μητσοτάκη στη ΔΕΘ

Toυ Γ. Λακόπουλου

Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης είναι θεσμός. Και στις Δημοκρατίες οι λειτουργίες των θεσμών δεν εξαιρούν κανέναν.

Είναι αυτονόητο λοιπόν ότι εφόσον ο Κυριάκος Μητσοτάκης δίνει συνέντευξη Τύπου στα πλαίσια της ΔΕΘ δεν δικαιούνται να αποκλείει κανέναν.

Ούτε κατά τα προσωπικά- ή οικογενειακά – γούστα του, ούτε κατά τις πολιτικές προτιμήσεις του.

Δικαίωμα να υποβάλουν ερωτήσεις έχουν όλα τα διαπιστευμένα ΜΜΕ.

Ο Πρωθυπουργός δεν δικαιούνται να «κόβει» δημοσιογράφους- δηλαδή να κόψει ερωτήσεις.

Κάτω από άλλες συνθήκες -άσκησης της δημοσιογραφίας- οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι θα αποχωρούσαν αρνούμενοί τον διαχωρισμό σε «καλούς» και «κακούς».

Αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση- από τη στιγμή που εμφανώς ο Πρωθυπουργός γνωρίζει εκ των προτέρων τι θα ερωτηθεί.

Σε κάθε περίπτωση μόνο ενημέρωση και ελευθεροτυπία δεν δείχνει ότι μια συνέντευξη δεκάδων ερωτήσεων, μόνο τρία αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ πήραν ερώτηση.

Από χρόνια ο Μητσοτάκης αποκλείει αυθαίρετα το Documento του Κ. Βαξεβάνη και τη «Δημοκρατία» του Γ. Φιλιππάκη.

Υπαρκτές εφημερίδες με εντυπωσιακή αντίληψη ρεπορτάζ, άσχετα από τον πολιτικό προσανατολισμό τους.

Δεν του αρέσει το περιεχόμενο τους. Προφανώς γιατί δεν μοιάζει με τα non papers του γραφείου του.

Από εφέτος έδειξε ότι δεν του αρέσει και το περιεχόμενο του Ieidiseis.gr και του στέρησε το δικαίωμα να ρωτήσει.

Σε ποια Δημοκρατία αυτό είναι λόγος αποκλεισμού;.

Ας κρυβόμαστε. Η ετήσια συνέντευξη Μητσοτάκη στη ΔΕΘ αποκαλύπτει πώς αντιλαμβάνεται την ενημέρωση και δείχνει τον ασφυκτικό έλεγχο που θέλει να ασκεί – και ασκεί – στα ΜΜΕ

Οι μετρημένοι στα δάκτυλα δημοσιογράφοι που υπέβαλαν πραγματικές ερωτήσεις, κατά την κρίση τους και χωρίς προσυνεννόηση, δεν έσωσαν την φαρσοκωμωδία των τριών ωρών.

Μια συνέντευξη Τύπου με αποκλεισμένους δημοσιογράφους και με προκάτ ερωταπαντήσεις συνιστά προσβολή στη δημοσιογραφία και υποδηλώνει τον έλεγχο της πληροφόρησης.

Δεν είναι ενημέρωση, είναι παράσταση δημοσίων σχέσεων.

Τμήμα της σκηνοθεσίας των δημόσιων εμφανίσεων Μητσοτάκη- που δεν θα στεκόταν ποτέ απέναντι σε δημοσιογράφους χωρίς «σκονάκια».

Αυτό που είδαμε για μια φορά ακόμη ήταν κακοπαιγμένη οπερέτα.

Κανείς κυβερνήτης στο δυτικό κόσμο δεν διανοήθηκε να αποκλείσει μέσα ενημέρωσης από διαδικασίες που είναι για όλους.

Ο παρανοϊκός Τραμπ το επιχείρησέ στο Λευκό Οίκο και έγινε καταγέλαστος.

Και η φασίζουσα νοοτροπία Ορμπάν που το επιχειρεί, καταγγέλλεται διεθνώς.

Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η υποχρέωση να απαντά σε όλο το φάσμα των ΜΜΕ καταστρατηγείται σε μια παράσταση για έναν, που μοιράζει ρόλους ανάλογα με το πώς τον βολεύει.

Στήνει τις εμφανίσεις του σαν να πρόκειται για καλεσμένους στο σπίτι του.

Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι συμβατή με κοινοβουλευτική χώρα στην οποία οι ελευθερίες δεν περιορίζονται.

Προκύπτει μόνο από την ιδιοκτησιακή αντίληψη που έχει για τη χώρα ο Μητσοτάκης. Από την άσκηση της διακυβέρνησης με εξωθεσμικές πρακτικές.

Θεωρεί ότι κυβερνώντας ασκεί κληρονομικό δικαίωμα και βρίσκεται εκτός κριτικής.

Απόδειξη ότι αποκαλεί τον αντιπολιτευτικό έλεγχο που ασκεί ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως… «συκοφάντηση» των μελών της οικογένειάς του.

Σα να υπάρχουν «ιερές αγελάδες» στην πολιτική ή τη δημοσιογραφική κριτική.

Το φαινόμενο δικαιολογεί γιατί όλοι οι διεθνείς οργανισμοί κατατάσσουν πλέον τη χώρα χαμηλά στα ζητήματα ελευθεροτυπίας και ενημέρωσης.

Η Ελλάδα που διαχειρίζεται το σύστημα Μητσοτάκη αποκτά γνωρίσματα τριτοκοσμικής χώρας.