Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Η υπερβολική δόση δηλητηριώδους ρητορείας από τον Θάνο Πλεύρη φέρνει τη ΝΔ σε ευθεία αντίθεση με ζωντανά στρώματα της κοινωνίας.
Ο Αντώνης Σαμαράς παρέδωσε τη ΝΔ «νοθευμένη», έχοντας εγκαταστήσει στα σαλόνια της τους «σολίστες» του Γ. Καρατζαφέρη στον ακροδεξιό ΛΑΟΣ.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παράκαμψε τη «δήθεν» κεντρώα κουλτούρα του και τους έδωσε κεντρικούς ρόλους: Ο Άδωνις – που τον λοιδορούσε ως βουλευτής του Καρατζαφέρη – θρονιάσθηκε ως αντιπρόεδρος του κόμματος και ο Βορίδης έγινε μπαλαντέρ: Πότε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και πότε υψηλόβαθμος υπουργός.
Ο κανόνας του προκατόχου τους, για τα αδιαπέραστα σύνορα ανάμεσα στα «άκρα» και το κόμμα που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αναιρέθηκε.
Αλλά και η θεωρία Μητσοτάκη ότι η αμφίπλευρη διεύρυνση θα αμβλύνει την ακροδεξιά εκδοχή της διαψεύσθηκε – με τη μετατροπή των «Σημιτικών» σε εικόνα και ομοίωση των παιδιών του Καρατζαφέρη.
Ο Φλωρίδης έγινε σαν τον Άδωνη και όχι το αντίστροφο…
Όλοι μαζί συγκροτούν την «πολύχρωμη» ομάδα κρούσης που αναλαμβάνει τα χτυπήματα κάτω από τη μέση όσων δεν μπορεί να πλήξει η επίσημη κυβερνητική προπαγάνδα.
Σε παλαιότερους καιρούς η ΝΔ θα τούς είχε αποβάλει. Επί Μητσοτάκη μόνο ο Μπογδάνος είδε την έξοδο…
Σ’ αυτή την εσωτερική αναδιάταξη δυνάμεων προς τα δεξιά ο Αθανάσιος Πλεύρης ήταν μάλλον ριγμένος. Ίσως γιατί στην αρχή ο Μητσοτάκης δεν ήταν σίγουρος ότι είχε απομακρυνθεί από τις ιδέες του πατρός Πλεύρη – κατά δήλωση του φασίστα και πολέμιου της Δημοκρατίας.
Προτού ο υιός του «διαχωρίσει τη θέση του», τον είχε υπηρετήσει ως μέλος της «Νεολαίας» του κόμματος του – συγχρωτιζόμενος σε διαδηλώσεις με μέλη της Χρυσής Αυγής.
Στο διπλανό κουλουάρ άλλωστε έτρεχε ο Μάκης Βορίδης ως αρχηγός της Νεολαίας του Παπαδόπουλου και συνομιλητής της νεοφασιστικής ευρωπαϊκής ακροδεξιάς.
Είτε ο Πρωθυπουργός άλλαξε γνώμη, είτε το επέβαλε η ανάγκη αναχωμάτων για να σταματήσουν οι διαρροές προς τα δεξιά, ο Πλεύρης βρέθηκε στο μόνο υπουργείο που δεν έπρεπε να αναλάβει.
Ως διαχειριστής του «Μεταναστευτικού» αντιμετωπίζει όσους εισέρχονται παράνομα στη χώρα ως εχθρούς που πρέπει να απομακρυνθούν – με κάθε τρόπο. Με τη λογική «δώσε πόνο» και το δόγμα «αν τους κάνουμε τη ζωή κόλαση δεν θα έρχονται».
Οι ανιστόρητες προσεγγίσεις ενός φαινομένου με βαθιές ρίζες, σφραγίζουν τα σύνορα, όσο και η ανέγερση τείχους. Αλλά ο υπουργός Μετανάστευσης νομοθετεί όλο και πιο σκληρά αντιμεταναστευτικά μέτρα – χωρίς αποτέλεσμα.
Ταυτόχρονα τοποθετεί στον εαυτό του στον κεντρικό ιδεολογικό άμβωνα της ΝΔ – επικαιροποιώντας το παλαιό «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» της μετεμφυλιακης Δεξιάς.
Παρ’ ό,τι έχει επιδοθεί σε ποίκιλες ασκήσεις ξενοφοβίας, ρατσισμού και αντισημιτισμού – με εκ των υστέρων αναίρεση, κατά το πρότυπο Γεωργιάδη – και εναντιώθηκε στις «ριζοσπαστικές» πρωτοβουλίες Μητσοτάκη, παραμένει ιεροκήρυκας της μισαλλοδοξίας, χωρίς φραγμούς.
Με αυτή την ιδιότητα επιτέθηκε στον δήμαρχο Αθηναίων επειδή «εν μέσω των Λειτουργιών στις Εκκλησίες μας τις Άγιες αυτές κατανυκτικές μέρες της Γέννησης του Χριστού μας, ο δήμος επιλέγει να χρησιμοποιήσει την είσοδο και τα σκαλιά Εκκλησίας για να στήσει rave party».
Μια φυσιολογική εορταστική εκδήλωση νέων ανθρώπων – καθιερωμένη από τετραετίας – χαρακτηρίζεται «ντροπή» για τον Δούκα.
Προφανώς αν αντί για ηλεκτρονική μουσική, έλεγαν πατριωτικά τραγούδια και χριστιανικούς ύμνους και κυρίως αν δεν υπήρχαν μετανάστες ανάμεσά τους, θα ήταν υπόδειγμα.
Ο δήμαρχος τον χαρακτήρισε «ακροδεξιό» και του καταλόγισε «υποκρισία και σκοταδισμό». Επισημαίνοντας το αυτονόητο: Και το προαύλιο μιας εκκλησίας, είναι χώρος «ανοιχτός για όλους και κυρίως για τους νέους».
Για τον Μητσοτάκη το «πρόβλημα Πλεύρη» τώρα αναδεύεται. Ως υπερβολική δόση μιας δηλητηριώδους ρητορείας που φέρνει τη ΝΔ σε ευθεία αντίθεση με ζωντανά στρώματα της κοινωνίας…
ΑΠΟ ΤΟ IEIDISEIS.GR
