Πέμπτη 19 Απριλίου 2018 Βρείτε μας στο FacebookΒρείτε μας στο GooglePlus

Ισπανία: μόνη εναντίον του απόλυτου κακού

Tου John Carlin (*)

Το περασμένο Σαββατοκύριακο πήρα το θάρρος να χωθώ στη βαθιά Καταλονία – στο εξεγερμένο χωριό Ολότ – για να μιλήσω σε μια λογοτεχνική εκδήλωση για το «κακό». Αν το «κακό» υπάρχει. Καθώς δεν ήμουν πολύ σίγουρος, ούτε τα έχω πολύ καλά με την αφηρημένη σκέψη, επικεντρώθηκα στην πολεμική μου εμπειρία: σε πρόσωπα όπως οι στρατηγοί Βιντέλα και Γκαλτιέρι στην Αργεντινή, οι αρχηγοί αποσπασμάτων θανάτου στο Ελ Σαλβαδόρ ή οι κατά συρροή δολοφόνοι στη Ρουάντα.

Αυτό που δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ήταν ότι μόλις τέσσερις ημέρες αργότερα θα έπαιρνα την απάντηση στο ερώτημα που δεν μπόρεσα να απαντήσω στο Ολότ. Είδα το κακό, το κακό με σάρκα και οστά, στο σαλόνι του σπιτιού μου στο Λονδίνο, με τα ίδια μου τα μάτια, στην τηλεοπτική οθόνη, στις ειδήσεις του BBC. Είδα το κακό και λεγόταν Κάρλα Πονσατί, ένα πρόσωπο που στους αιώνες των αιώνων θα είναι συνώνυμο με ό,τι πιο κακό μπορεί να κάνει η ανθρωπότητα.

Ο απόστολος Παύλος ήταν ο πρώτος που μας προειδοποίησε ότι ο Σατανάς μπορεί να εμφανιστεί μπροστά μας με διάφορα πρόσωπα. Το πρόσωπο της Πονσατί είναι ακόμη πιο επικίνδυνο επειδή μοιάζει αθώο. Η εικόνα που δίνει στον κόσμο είναι μιας ηλικιωμένης μικροσκοπικής γυναίκας που διδάσκει οικονομία στο παλιό Πανεπιστήμιο Σεντ Αντριους, στη Σκοτία, το ίδιο μέρος (και μόνο να το σκεφτείς ανατριχιάζεις) όπου όχι μόνο σπούδασε ο διάδοχος του βρετανικού θρόνου, ο πρίγκιπας Γουίλιαμ, αλλά γνώρισε και τη μετέπειτα σύζυγό του Κέιτ Μίντλετον.

  • μακάβρια πραγματικότητα είναι ότι η καθηγήτρια Πονσατί είναι ηγετικό στέλεχος του καταλανικού κινήματος για την ανεξαρτησία και δηλητηρίασε τα μυαλά των πιο ευάλωτων από τη θέση της στην κυβέρνηση του πρώην προέδρου Κάρλες Πουτζντεμόν. Ευτυχώς ο γενναίος και ευαίσθητος ισπανός δικαστής Πάμπλο Γιαρένα δεν εξαπατήθηκε. Απήγγειλε κατηγορία εναντίον της Πονσατί για στάση και τη χαρακτήρισε μια εξαιρετικά βίαιη γυναίκα που επιτέθηκε εναντίον του κράτους με μια βιαιότητα και μια επιμονή που δεν συναντά κανείς σε καμιά δημοκρατία.

Εκτός από μοχθηρή ήταν και δειλή, αφού δραπέτευσε από την Ισπανία αφού συνωμότησε για την οργάνωση του διαβολικού δημοψηφίσματος της 1ης Οκτωβρίου και κατέφυγε πρώτα στο Βέλγιο με τον Διάβολο Πουτζντεμόν και στη συνέχεια στη Σκοτία. Εκεί την είδα στην τηλεόραση. Εκεί συνελήφθη ύστερα από διεθνές ένταλμα που εξέδωσε ο πιστός υπερασπιστής της δημοκρατίας Γιαρένα και κλείστηκε σε ένα αστυνομικό τμήμα.

Όπως και με τον Πουτζντεμόν, που συνελήφθη από τις γερμανικές αρχές πάλι με αίτημα του ακούραστου Γιαρένα, η τύχη της εξαρτάται από έναν ξένο δικαστή. Να εκδοθεί η Πονσατί ή να μην εκδοθεί;

Το λογικό είναι να σκεφτεί κανείς ότι οι Βρετανοί θα την απελάσουν το ταχύτερο δυνατό ώστε να είναι οι Ισπανοί εκείνοι που θα την κλείσουν στη φυλακή για τα 30 χρόνια που, σύμφωνα με την ισπανική νομοθεσία, της αντιστοιχούν. Το περίεργο είναι πόσοι ξένοι έχουν πέσει στην παγίδα του Πουτζντεμόν και των σατανικών καταλανών συνενόχων του. Κύρια άρθρα εντύπων που θεωρούνται σοβαρά όπως οι Times, οι New York Times ή το Spiegel καταγγέλλουν την εκδικητική, ωμή και αντιπαραγωγική σταυροφορία ενός μέρους του ισπανικού κράτους που φαίνεται να έχει εκχωρήσει σε έναν δικαστή τις εξουσίες ενός δικτάτορα. Μια δημοσκόπηση έδειξε ότι οι περισσότεροι Γερμανοί αντιτίθενται στην έκδοση του Πουτζντεμόν. Κάτι ανάλογο θα έδειχνε και μια δημοσκόπηση που θα γινόταν στη Σκοτία για την Πονσατί.

Εδώ, στο Λονδίνο, συναντώ ανάλογες αντιδράσεις στο δρόμο, τόσο από φίλους όσο και από στελέχη της υψηλής σφαίρας της πολιτικής. Πρόσφατα βρέθηκα σε ένα ιδιωτικό κλαμπ με την αφρόκρεμα του αγγλικού κατεστημένου. Ενας λόρδος που γνωρίζει την Ισπανία καλά είπε ότι η ισπανική κυβέρνηση όχι μόνο γελοιοποιείται, αλλά έχει τρελαθεί εντελώς.

Η διαφορά με αυτά που ακούει κανείς στους δρόμους της Μαδρίτης από φίλους και στελέχη της υψηλής σφαίρας της πολιτικής δεν θα μπορούσε να είναι πιο εντυπωσιακή. Εχω συνηθίσει ήδη να ακούω να συγκρίνουν την Πονσατί και τους άλλους με τους Ναζί. Τις προάλλες ένας φίλος μου από τη Μαδρίτη, ένας από τους ευφυέστερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου, μου είπε ακριβώς αυτό, συμπληρώνοντας ότι οι Ναζί με τους οποίους μοιάζουν οι οπαδοί της καταλανικής ανεξαρτησίας είναι οι πραγματικοί, εκείνοι της δεκαετίας του ’30 και του ’40.

Αν όμως η Πονσατί, ο Πουτζντεμόν και οι άλλοι 23 καταλανοί αυτονομιστές για τους οποίους έχει εκδώσει ένταλμα ο Γιαρένα είναι ναζί, εντυπωσιάζει πραγματικά η βλακεία όλων εκείνων που ζητούν την απελευθέρωσή τους μέχρι να γίνει η δίκη τους, όπως ακριβώς γίνεται με τους εκατοντάδες αξιωματούχους ή πολιτικούς των κυριότερων ισπανικών κομμάτων που κυκλοφορούν αμέριμνοι στους δρόμους παρόλο που έχουν κατηγορηθεί για υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος.

Αυτό που εντυπωσιάζει επίσης είναι η ανευθυνότητα του σκοτσέζου δικαστή που άφησε ελεύθερη με εγγύηση την καθηγήτρια Πονσατί λίγες ώρες μετά τη σύλληψή της. Προφανώς αρκέστηκε στην εξωτερική της εμφάνιση και δεν είδε τι έκρυβε από κάτω, όπως ελπίζουμε να κάνει ο γερμανός δικαστής με τον φίρερ Πουτζντεμόν.

(*) Ο Τζον Κάρλιν είναι αρθρογράφος της Vanguardia

(Πηγή: La Vanguardia- ΑΠΕ ΜΠΕ)