Του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη
Μη όντας μέλος της Ενώσεως Συντακτών (όπου, πάντως, διαχρονικά είχα πολλούς καλούς φίλους – θεωρώ), αρχικά επειδή θεωρούσα αδιανόητο να δίνει κανείς… εξετάσεις, συχνά ρηχές/χιουμοριστικές, προκειμένου να εγγραφεί σε συνδικαλιστικό/επαγγελματικό σωματείο που ασχολείται (έτσι λέγαμε, τότε) με την ελευθερία του λόγου, ύστερα επειδή λειτούργησα ως νομικός σύμβουλος στον χώρο των εργοδοτών (που κάνει ασυμβίβαστο, δεν κάνει;) δεν νομιμοποιούμαι να κοιτάξω από κοντά την πολύκροτη υπόθεση της κρίσης και εν μέρει διαγραφής συναδέλφων – μπορώ να το λέω έτσι, δεν μπορώ;- από την ΕΣΗΕΑ λόγω της στάσης τους στο φοβερό και τρομερό δημοψήφισμα του καλοκαιρού 2015. (Που όλοι σχεδόν νομίσαμε, nostra culpa, ότι πήγαινε για “ΝΑΙ”, υπό το μηντιακό πιπίλισμα. Που κατέληξε σε βαρύ “ΟΧΙ” ξεπατώνοντας αυτοπεποιθήσεις και αξιοπιστίες. Που, βέβαια, εφαρμόστηκε ως “Αμάν! ΝΑΙ”, αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία).
Επειδή ήδη μεγάλος αριθμός δημοσιογράφων, σχολιαστών, αναλυτών, πολιτικών (οι τελευταίοι σε ρόλο δεκανικιού του δημοσιογραφικού ρόλου…) έχει ήδη συνωθηθεί να καταγγείλει την ετυμηγορία του Πειθαρχικού της Ένωσης, σε σημείο μάλιστα ένας εκφραστής του αφοριστικού δημόσιου λόγου – ο Αντρέας Πετρουλάκης – να ανοίξει μέτωπο με λογική J’ accuse! περίπου. “Καταγγέλλω 30 Έλληνες 20 δημοσιογράφους” (οι αριθμοί, δίδασκαν οι παλιοί αρχισυντάκτες, πολώνουν το ενδιαφέρον των αναγνωστών…), ενώ πολιτικοί τενόροι μίλησαν για Κιμ Γιόνγκ Ουν, για προσφυγή “στην Ευρώπη”, για ολοκληρωτικό κατήφορο κοκ… Επειδή, από την άλλη, μαχητικά το γάντι σήκωσαν άλλοι από τον δημοσιογραφικό χώρο, που θύμισαν την επώδυνη εμπειρία όχι μόνον του δημοψηφίσματος του 2015 αλλ’ όλης της Μνημονιακής Εποχής, όπου ειδησεογραφικά (προσοχή! ειδησεογραφικά, στις ειδήσεις/news, όχι σε άποψη/opinion, ή σχολιογραφικά/kafeneio) συνειδητά και ομολογημένα παραλείπονταν καίρια, γνωστά γεγονότα…
… Για αυτούς τους λόγους, δεν έχει νόημα να προσέλθει κανείς σε μια συζήτηση μ’ αυτό το περιεχόμενο. Όμως, εκείνο που με κάνει να μένω σοκαρισμένος είναι τι; Η απολυτότητα των εισαγγελικών/δικαστικών (στον πυρήνα τους) τοποθετήσεων. Όλων. Όχι μόνο των ανθρώπων του Πειθαρχικού, αλλά και – ας την πούμε έτσι – της καταγγελτικής λογικής Πετρουλάκη. Εκεί όπου το “σωστό” γίνεται “δίκαιο”. Η παραβίαση – έστω – δεοντολογίας πάει να γίνει “κακόν”, αν μη αμαρτία.
Με την δημοσιογραφική λειτουργία να φθίνει οσημέραι (που έλεγαν οι παλιοί), με την πειστικότητά μας ως δημοσιογράφων να λιώνει σαν το χιόνι την άνοιξη, με την ίδια την υπόσταση των επιχειρήσεων Τύπου και Ηλεκτρονικών Μέσων – για όσους δεν το πρόσεξαν, οι επιχειρήσεις είναι εκείνες που δημιουργούν θέσεις δημοσιογραφικής εργασίας – να βρίσκονται υπό ακραία αμφισβήτηση, μήπως όλοι όσοι ανέβηκαν μ’ αυτήν την ευκαιρία στα κάγκελα θάπρεπε/θάξιζε να σκεφτούν μήπως ένα ξεκαβαλίκεμα από το ηθικό/εισαγγελικό καλάμι θα προσέφερε περισσότερα;
