Του Νίκου Λακόπουλου
Η κυβέρνηση όπως φαίνεται παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή και η Συμφωνία των Πρεσπών έρχεται στην Ελλάδα ίσως και σήμερα και μπαίνει για συζήτηση την επόμενη βδομάδα με ένα μικρό πρόβλημα: Οι τρεις βουλευτές του Ποταμιού που είχαν πει ότι θα την ψηφίσουν μπορεί να μην το κάνουν αν -με την ψήφο του Σπύρου Δανέλλη- η κυβέρνηση πάρει ψήφο εμπιστοσύνης!
Φαίνεται πως το Ποτάμι θέλει να περάσει η Συμφωνία, αλλά όχι και να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης η κυβέρνηση που την φέρει με τον ίδιο τρόπο που οι ΑΝΕΛ υποστήριζαν την κυβέρνηση που την έφερε, αλλά τώρα -ο Πάνος Καμμένος και δυο βουλευτές- αποφάσισαν να ρίξουν την κυβέρνηση -χωρίς όμως να μπορούν να το κάνουν. Κατά άλλα “είμαστε ένα απέραντι φρενοκομείο” ή απλώς ζούμε τον νευρικό κλονισμό κομμάτων που υπάρχουν στην Βουλή -ακόμα, αλλά σε λίγο δεν θα υπάρχουν.
Τα γεγονότα τρέχουν από ώρα σε ώρα και δεν ξέρουμε αν όλα αυτά είναι μια ανωμαλία ή μετάβαση σε μια νέα ομαλότητα όπου η σύγκρουση ανάμεσα στην ¨κομματική πειθαρχία” και την “προσωπική συνείδηση” διαμορφώνουν ένα νέο πολιτικό σκηνικό σε μια “ηλιόλουστη μέρα”, όπως είπε ο Σπύρος Δανέλλης μιλώντας στο Μέγαρο Μουσικής για τη Συμφωνία των Πρεσπών- λίγο πριν ανακοινώσει πως θα δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.
Αν όλα αυτά -με μικρές παρωδίες- αποτελούν πράγματι ιστορικές στιγμές και οδηγούν σε ένα νέο τοπίο το ερώτημα είναι αν την Ιστορία κρατάνε στα χέρια τους κάποιοι ηγέτες ή μεμονωμένοι βουλευτές που θα κρίνουν την έκβαση ανάλογα με το πού θα κλίνουν την βαρυσήμαντη παρουσία τους σαν πεταλούδες που πετάνε ψηλά πριν πεθάνουν.
Ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων για παράδειγμα, ο Πάνος Καμμένος, που δεν θα έριχνε την κυβέρνηση τώρα απηύθυνε δημόσια πρόσκληση στον πρόεδρο της ΝΔ λέγοντας ότι “αν ο κ. Μητσοτάκης αυτή τη στιγμή αποφασίσει ότι δέχεται τον όρο που του έχω θέσει, δηλαδή να μην υπάρχει καμία λύση με τον όρο “Μακεδονία” -εγώ τώρα πηγαίνω στο γραφείο του κ. Μητσοτάκη και υπογράφω πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης, προκειμένου να πέσει η κυβέρνηση αυτή και η κυβέρνηση που θα έλθει να γλιτώσει το όνομα της Μακεδονίας από τη λύση που έχει σχεδιαστεί εδώ και χρόνια”.
Βέβαια αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, αλλά κι αν συνέβαινε ο Πάνος Καμμένος δεν μπορεί πλέον να ρίξει την κυβέρνηση παρά μόνο να καταγγείλει πως “οι βουλευτές που φεύγουν από εμένα για να υπουργοποιηθούν με πουλάνε, αποστατούν, με προδίδουν” ή να αποκαλύψει πως … “η κ. Κουντουρά είναι κόρη του στρατηγού Κουντουρά, ιδρυτή της Βυζαντινής Εθνικής Οργάνωσης, θυγατρικής οργάνωσης της Βασιλικής Οργάνωσης”.
Την ίδια ώρα θεωρεί τον πρωθυπουργό “εξαιρετικό ηγέτη για την πατρίδα μας” -ποτέ δεν του είπε ψέμματα και δεν τον έχει κοροϊδέψει- προσθέτοντας “αυτούς που φεύγουν από εμένα για να πάρουν μια καρέκλα, να μην τους τη δώσει”. Αλλά πόσο εξαιρετικός ηγέτης μπορεί να είναι ένας ηγέτης που οργανώνει αποστασίες και “πουλάει” την Μακεδονία- ή τουλάχιστο το όνομά της- αν εξαιρέσουμε το ότι διατηρεί μία υπουργό που ο πατέρα της έγραψε τον ύμνο της χούντας- την οποία του πρότεινε ο ίδιος ο Πάνος Καμμένος;
Πέρα από τα ευτράπελα που ζούμε ή θα ζήσουμε υπάρχουν ορισμένα δεδομένα που θα πρέπει να προσέξουμε. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έκανε πρόταση μομφής- όπως ακόμα απειλεί και ο Αλέξης Τσίπρας μόνος του ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης, αν και δεν την χρειάζεται, όπως και απόλυτη πλειοψηφία για τη Συμφωνία των Πρεσπών- που επίσης δεν χρειάζεται.
Αυτό του δίνει ένα πλεονέκτημα που μεταφράζεται στην πράξη στο ότι ενώ καταλύεται το πολιτικό σύμπαν υποτίθεται και έρχεται η συντέλεια του κομματικού συστήματος κανένας δεν ανησυχεί και η νευρικότητα διακρίνει τους άλλους που ζητάνε εκλογές που μπορεί να χάσουν ή σίγουρα- όπως το Ποτάμι και οι ΑΝΕΛ- θα χάσουν.
Πέρα από το το αν ο βουλευτής Φωκάς ή κάποιος άλλος θα προσχωρήσει στους ΑΝΕΛ ή όχι κι άσχετα με το ποιος έγραψε τον ύμνο της Χούντας αυτό που συμβαίνει είναι η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού με την βάσιμη σκέψη πως ο Αλέξης Τσίπρας που οργανώνει τις εξελίξεις μπορεί να κερδίσει κι αυτές τις εκλογές αν καταφέρει να υλοποιήσει ως τότε τις υποσχέσεις του και οργανώσει τον “προοδευτικό πόλο” της δημοκρατικής παράταξης- “το ευρύ προοδευτικό μέτωπο”.
Από αυτή την άποψη η αποχώρηση του Καμμένου του δίνει φτερά και ουσιαστικά μηδενίζει το κοντέρ αλλάζοντας τους όρους του παιχνιδιού με τον Κυριάκο Μητσοτάκη που πόνταρε σε λάθος εκτιμήσεις να κοιτάζει αμήχανος κι έτοιμος να κυβερνήσει: ο αντίπαλος δεν είναι εκεί που τον περίμενε, έχει μετακινηθεί και πιθανόν να τον έχει περικυκλώσει!