Του Ιωάννη Δαμίγου
Η αναζήτηση της ενημέρωσης, όπως αυτή πραγματικά συντελείται μέσα από γεγονότα, πράξεις και αποτελέσματα, περνά και καταγράφεται, μέσα από την βάσανο της μονομερούς και επικρατούσας “δυτικής” προπαγάνδας. Όποιος, λόγω κάποιας προχωρημένης ηλικίας ή περιορισμένης αντίληψης, έχει την ατυχία να ενημερώνεται από την τηλεόραση, “πέφτει” θύμα αυτής της προπαγάνδας. Με αποτέλεσμα να σχηματίζει μια επίπλαστη εικόνα, που απέχει παρασάγγας από την αλήθεια.
Η έννοια της “δυτικής προπαγάνδας”, αποτελεί το σοβαρότερο σύγχρονο πρόβλημα στην σύγχρονη γεωπολιτική, την πολιτική επικοινωνία και την ανάλυση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Καθώς, τα κυρίαρχα δυτικά μέσα και οι κυβερνήσεις συχνά υπερβάλλουν ή παρουσιάζουν μονομερώς τα γεγονότα για να εξυπηρετήσουν στρατηγικά συμφέροντα. Από την άλλη πλευρά, οι υποστηρικτές των δυτικών συστημάτων επισημαίνουν την ύπαρξη πολυφωνίας, ελευθερίας του τύπου και θεσμικών αντιβάρων. Μόνο που αυτό γίνεται “χειρουργικά”, με έμμεσες τεχνικές παρεμβάσεις, που ενώ υπάρχει μια γρήγορη παραδοχή ενοχής, αμέσως εμφανίζεται το “ναι μεν, αλλά”! Οι χειριστές κοινής γνώμης (δημοσιογράφοι και αναλυτές), αγνοούν επιδειχτικά την αιτία προσπερνώντας την, ενώ αναλύουν διεξοδικά την αφορμή. Η υπέρμετρη αυτή “δυτική προπαγάνδα”, κατηγορείται συχνά για επιλεκτική ευαισθησία, προβάλλοντας έντονα τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από αντιπάλους της, ενώ υποβαθμίζει αντίστοιχες ενέργειες από συμμάχους της. Χρησιμοποιεί δε, συγκεκριμένη ορολογία που διαμορφώνει την κοινή γνώμη, καθώς οι ίδιες πράξεις μπορεί να χαρακτηριστούν ως “τρομοκρατία” ή “αντίσταση”, ανάλογα με το ποιος τις διαπράττει. Παράδειγμα αποτελεί, η γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων, που χαρακτηρίζεται ως άμυνα επιβίωσής του! Προωθεί δε, τις δυτικές αξίες του τρόπου ζωής και των οικονομικών μοντέλων ως των μοναδικών “σωστών” ή “προοδευτικών”, υποτιμώντας την κουλτούρα άλλων κοινωνιών, αν και αυτές μπορεί να προηγούνται κάποιων χιλιάδων ετών λαμπρού πολιτισμού. Ένα ακόμα είδος “δυτικής” προπαγάνδας, αποτελεί η κατευθυνόμενη πληροφόρηση ψευδών κατασκευασμένων στοιχείων, πχ για “όπλα μαζικής καταστροφής”, όπως πριν από την εισβολή στο Ιράκ το 2003. Στις δυτικές “δημοκρατίες”, τα ΜΜΕ είναι κυρίως ιδιωτικά ή ανεξάρτητα δημόσια δίκτυα με διαφορετικές πολιτικές γραμμές, που όμως έχουν έναν κοινό στόχο, την διατήρηση όπως, της καθεστηκυίας τάξης. Είναι οι κατ’ ευφημισμό δυτικές δημοκρατίες, ενώ το αντίπαλο δέος χαρακτηρίζεται ως “καθεστώς”. Τα πετρελαϊκά κρατίδια προτεκτοράτα, μένουν στο απυρόβλητο χαρακτηρισμών, αλίμονο, μα στο Ιράν υπάρχει αναμφίβολα καθεστώς. Άλλοθι του πλουραλισμού της δύσης τάχα, αποτελούν τα σκάνδαλα που παρουσιάζονται από την μαχόμενη δημοσιογραφία, που πολύ καλά πράττει. Τα μεγαλύτερα όμως και περισσότερα, καλύπτονται και περνούν στην λήθη, με “άνωθεν” εντολές, όπως ακριβώς συμβαίνει και επαναλαμβάνεται στις μέρες μας, είτε στην χώρα μας είτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στις ΗΠΑ. Κάθε πράξη, όποια συναλλαγή, στο ασύδοτο και ξέφρενο καπιταλιστικό σύστημα, αποτελεί εκ προοιμίου σκάνδαλο. Από την απόδοση δικαιοσύνης, μέχρι τις νόμιμες μίζες, ή όχι; Η “δυτική” προπαγάνδα, έπεισε για τις δικές της ανάγκες εκατομμύρια δύστυχων Ευρωπαίων, πως η Ρωσία είναι και πάλι ο εχθρός. Αντίθετα, οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία, ακόμα και η Γαλλία με την Γερμανία, ίσως αποτελούν τον μέγιστο αποσταθεροποιητικό εχθρό της Ευρώπης. Για τους δυο πρώτους, μαζί με την Γερμανία, ισχύει αποδεδειγμένα στο πρόσφατο παρελθόν, αλλά και σήμερα ακόμα. Οι Αγγλοσάξονες παραμένουν σταθεροί στις “αξίες” των και στα “ιδανικά” των, για όποιον κατανοεί αυτόν τον ιστορικό χαρακτηρισμό και ιδίωμά των. Μόνιμο και χειριστικό προνόμιό των, παραμένει η επιτυχής χρήση της προπαγάνδας, η οποία βρίσκει χώρο ανάμεσα σε αδαείς και εξαρτημένους από τα ΜΜΕ πολίτες. Οι επιπτώσεις της δυτικής προπαγάνδας στην Ευρώπη επηρεάζουν άμεσα την πολιτική συνοχή, την κοινή γνώμη και τη γεωπολιτική κατεύθυνση της ηπείρου. Αφορά δε, στην συστηματική προώθηση συγκεκριμένων πολιτικών, οικονομικών και ιδεολογικών αφηγημάτων από κυβερνήσεις, ΝΑΤΟϊκούς θεσμούς και μεγάλα δυτικά ΜΜΕ. Αυτά με την σειρά τους, ευθυγραμμίζουν την κοινή γνώμη με τις στρατιωτικές και οικονομικές επιλογές της Δύσης. Διαφορετικές αναλύσεις ή κριτικές φωνές συχνά περιθωριοποιούνται ή χαρακτηρίζονται συλλήβδην ως “εχθρική παραπληροφόρηση”.
Συχνά, οι επίσημες δυτικές προβλέψεις ή υποσχέσεις διαψεύδονται από τα πραγματικά γεγονότα, οπότε οι πολίτες χάνουν την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς. Οι Βρυξέλλες και η Ουάσιγκτον επιβάλλουν μια συγκεκριμένη ατζέντα που τροφοδοτεί τα δήθεν αντισυστημικά και λαϊκίστικα κινήματα. Δημιουργώντας έτσι, βαθιά ρήγματα ανάμεσα σε όσους υιοθετούν άκριτα τα επίσημα αφηγήματα και σε όσους τα απορρίπτουν ολοκληρωτικά. Οι Ευρωπαίοι πολίτες πείθονται, μέσω αυτής της προπαγάνδας, να υποστούν τις συνέπειες ενεργειακών κρίσεων ή πληθωρισμού στο όνομα “ανώτερων” τάχα αξιών. Δικαιολογούνται και νομιμοποιούνται έτσι, οι αυξημένες αμυντικές δαπάνες και οι εξοπλισμοί σε βάρος του κοινωνικού κράτους. “Λέγε λέγε το κοπέλι, κάνει την κυρά να θέλει”, λέει η παροιμία. Ακόμη και μια αυστηρή κυρά θα ενδώσει, αν ο “υπηρέτης” τής επαναλαμβάνει συνεχώς το ίδιο πράγμα. Μέσω Τουρκίας, θα αγαπήσουμε το Ισραήλ! Προπαγάνδα γαρ …