
Toυ Γ. Λακόπουλου

Η καθηγήτρια Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών είναι από τα πρόσωπα που θέλεις να είσαι στο κόμμα της για να την ψηφίσεις. Όχι απλώς για την επιστημονική συγκρότηση και τον απολογισμό της πενταετίας 1999-2004 που κινήθηκε στο άξονα Βρυξέλλες-Στρασβούργο ως ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ.
Πρωτίστως για την αποφασιστικότητα που τη διακρίνει. Και όταν είναι στα πάνω της και δρέπει δάφνες- μόλις προχθές αναδείχθηκε εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο ΔΣ του Ευρωπαϊκού Κέντρου για τα Ναρκωτικά και την Τοξικομανία. Αλλά και όταν δέχεται επιθέσεις, όπως προ πενταετίας με αντιπάλους που εκκινούσαν από την επαγγελματική αντιζηλία, ως την πολιτική κακοβουλία.
Η Μαλλιώρη έχει τον τρόπο της να λειτουργεί δημιουργικά, ανεξάρτητα από την αλλαγή κυβερνήσεων και την ανακύκλωση καταστάσεων. Μετά το Ευρωκοινοβούλιο πολιτεύθηκε στην Αχαΐα με το ΠΑΣΟΚ το 2007, ανέλαβε εκ νέου τον ΟΚΑΝΑ που είχε διοικήσει επιτυχώς το 1997 και ταυτόχρονα πήγε ως την κορυφή την επιστημονική σταδιοδρομία της εκλεγόμενη τακτική καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Στην Ελλάδα κανείς δεν έχει δουλέψει στον τομέα των ναρκωτικών όσο η ίδια, κανείς δεν ξέρει καλύτερα το θέμα και κανείς δεν μπορεί να τη συναγωνιστεί σε έργο σ’ αυτό το πεδίο: παρουσία σε πάνω από 250 επιστημονικά συνέδρια, 300 δημοσιεύσεις σε ελληνικά και ξένα, ιατρικά περιοδικά και συναφείς εκδόσεις, 20 συμμετοχές σε βιβλία.
Παράλληλα έβρισκε χρόνο να γυρίζει τον κόσμο ως ομιλήτρια για την πρόληψη και αντιμετώπισης της εξάρτησης από ουσίες: θεωρείται από τους καλύτερους στην Ευρώπη σ’ αυτόν τον τομέα. Με σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ειδίκευση στην Κοινωνική Ψυχιατρική στο Nottingham της Αγγλίας, υπήρξε σύμβουλος στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και για πολλά χρόνια εκπροσωπεί τη χώρα σε διεθνείς Οργανισμούς και διεθνείς επιστημονικές συναντήσεις.

Το κόμμα της δεν έχει την παλιά δόξα και την ισχύ του ΠΑΣΟΚ με οποίο μεγάλωσε η ίδια. Αλλά η υποψηφιότητά της θυμίζει τις εποχές της παραγωγικής πολιτικής. Όταν ανάληψη δημοσίου αξιώματος εκτός από τιμή ήταν και βάρος που έπρεπε να σηκώσεις χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση.
Με αυτή την αντίληψη η παρουσία της στο ψηφοδέλτιο του Κινάλ ισοδυναμεί με στράτευση και έχει υποδειγματικό χαρακτήρα. Πρωτίστως για όσους μπορούν να δουν την πολιτική ως άσκηση ευθύνης.
