Μια Ιστορία… γάμου

Του Τάκη Ψαρίδη

Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας για Όσκαρ καλύτερης ταινίας του «Marriage Story» (Ιστορίας γάμου) υποβιβάζει τον θεσμό στο κατώτατο σημείο της ξεφτίλας και απαξίας του. Εντάξει, ποτέ τα Όσκαρ δεν αποτελούσαν την εγγύηση μιας υψηλής κινηματογραφικής τέχνης, αλλά και τέτοια κατάπτωση με την συγκεκριμένη υποψηφιότητα δεν την περιμέναμε.

Το πιο αστείο είναι ότι η «Ιστορία γάμου» προτείνεται επίσης και για το Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου όταν ακόμα και το μελό σενάριο των «Κράμερ εναντίον Κράμερ», φαντάζει πολύ πιο πρωτότυπο τουλάχιστον για την εποχή του, πριν 40 χρόνια. Τελικά ούτε ψήγματα του Μπέργκμαν (σκηνές από έναν γάμο) διακρίναμε μέσα στην ταινία, ούτε του Γούντι Άλεν, όπως παρατηρεί η ελληνική κριτική. Βαρεθήκαμε πραγματικά με μια σκηνοθεσία επιπέδου μαθητή της σχολής Σταυράκου και ένα σενάριο που δεν είχε να πει απολύτως τίποτα το καινούργιο και ουσιαστικό, παρά μόνο κοινοτοπίες και αυτά τα τετριμμένα που είναι γνωστά ως κλασικές «αμερικανιές».

Δεν είναι ότι έλειπαν εντελώς οι κοινωνικές αναφορές και η κριτική ματιά στον θεσμό του γάμου, ούτε και ότι απουσίαζε ένα ουσιαστικό ψυχογράφημα του ζευγαριού. Είναι -και αυτό φάνηκε πολύ καθαρά ότι ο σκηνοθέτης Νόα Μπάουμπακ είχε μια μεγάλη ευκαιρία. Να αναδείξει το πώς μια υπέροχη σχέση, με την νομική διαμεσολάβηση και την θεσμική κανονικότητα, μπορεί να καταλήξει ακόμα και στον αλληλοσπαραγμό. Δυστυχώς όμως το θέμα ξέφυγε κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια του, αποκαλύπτοντας μια απρόσμενη γιαυτόν ανωριμότητα.    

Όντως πολύ τολμηρή η Σκάρλετ Γιόχανσον να δεχτεί να απομυθοποιηθεί ως το πιο σέξι θηλυκό που ονειρεύεται ακόμα και ο Τσακαλώτος και να εμφανιστεί αμακιγιάριστη και πολύ καθημερινή. Εξαιρετικός ο Ανταμ Ντράιβερ που έπαιζε τόσο καλά και λιτά σαν να μην έπαιζε. (χαρήκαμε το σπουδαίο ταλέντο του στην ταινία «Πάτερσον», το κινηματογραφικό ποίημα του Τζάρμους, που συστήνουμε ανεπιφύλακτα). Εκπληκτική επίσης η δικηγόρος Λόρα Ντερν. Δυστυχώς όμως και οι τρεις τους δεν μπόρεσαν να διασώσουν το κοινότοπο σενάριο και την μαθητική σκηνοθεσία.

Αλήθεια, οι Έλληνες κριτικοί που έβαλαν στην ταινία τέσσερα αστέρια, πόσα έπρεπε να βάλουν στο αριστούργημα «Ένας χωρισμός» του Ασγκάρ Φαραντί; Τουλάχιστον δέκα; Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω το κίνητρο τους. Μάλλον θα πρόκειται για παιδιά χωρισμένων γονιών, δεν εξηγείται αλλιώς.