Του Ιωάννη Δαμίγου
Η μάστιγα των Νάρκισσων σε μια άρρωστη κοινωνία, που έχει δημιουργήσει αδύναμους και εξαρτώμενους ανθρώπους, δεν περιορίζεται μόνο σε προσωπικές σχέσεις χειραγώγησης μεταξύ δυο ανθρώπων. Προχωρά, λόγω κατάλληλων συνθηκών όμοιας ασθένειας, στις σχέσεις πολιτών, προφανώς ευάλωτων ή αδύναμων, με πολιτικούς Νάρκισσους.
Η ναρικισσιστική διαταραχή της προσωπικότητας ως διάγνωση προϋποθέτει ότι το άτομο είναι καταρχήν ενήλικο (ποτέ έφηβος ή παιδί) και χαρακτηρίζεται από ένα επίμονο αίσθημα μεγαλειότητας εαυτού, δηλαδή αίσθημα ότι η ύπαρξή του είναι ανώτερης κλάσης ή ακόμα και φύσης, ανώτερης ως σύνολο, ως προσωπικότητα, ως οντότητα. Επίσης, είναι χαρακτηριστικό ότι θεωρεί πως η αναγνώριση της αξίας ή των εμπειριών κάποιου άλλου ή των συναισθημάτων/επιθυμιών του άλλου ανθρώπου καθιστά τον ίδιο ευάλωτο.Οι σκέψεις και η συμπεριφορά του ατόμου με Ναρκισσιστική Διαταραχή της Προσωπικότητας είναι βασισμένα στην βαθιά του πεποίθηση ότι του οφείλεται αναγνώριση της υπεροχής του, αναγνώριση της «φυσικής» ηγεμονίας, εξυπνάδας, συνολικής γοητείας του, χωρίς στην πραγματικότητα να υπάρχουν ανάλογα προσωπικά επιτεύγματα, δηλαδή χωρίς να είναι ανάλογα με τον τρόπο που ο ίδιος τα αισθάνεται. Παράλληλα, είναι χαρακτηριστικό ότι το άτομο ταυτόχρονα διακατέχεται από μία άρνηση να καταλάβει ή να σεβαστεί τα συναισθήματα, τις επιθυμίες και τις εμπειρίες των κοντινών του ανθρώπων ή άλλων (χαμηλή ενσυναίσθηση), (Diagnostic Statistical Manual V). Ζητούν να τους δίνεται αυτό που επιθυμούν χωρίς να αναλογίζονται τί συνέπειες έχει το αίτημά τους στους άλλους, χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν τους τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων και τα συναισθήματά τους. Η έλλειψη ή η άρνηση ενσυναίσθησης είναι χαρακτηριστική στην συμπεριφορά των ανθρώπων με Ναρκισσιστική Διαταραχή τη Προσωπικότητας.
Έτσι ακριβώς και οι πολιτικοί, γητεύουν τα πλήθη, μεταβάλλουν τους ευάλωτους και αδύναμους σε φανατικούς οπαδούς, που είναι έτοιμοι να θυσιάσουν σχέσεις ακόμη και φιλίες ετών, προκειμένου να υπερασπιστούν τον Νάρκισσο, εν αγνοία τους, δυνάστη.
Οι “παστουρωμένοι” υποστηρικτές, αδυνατούν να αντιληφθούν την δόλια συμπεριφορά του, την οποία ακόμα και αν συνειδητοποιήσουν κάποιοι, πέρα από θέμα μόρφωσης, παρά από ανασφάλεια, εξακολουθούν να υποτάσσονται εκούσια. Σε υπερθετικό βαθμό αρνητές της ομηρίας των και της εκμετάλλευσής των, με πείσμα και εγωισμό, που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο διόρθωσης.
Οι Νάρκισσοι από την μία και οι ευάλωτοι και αδύναμοι από την άλλη, αμφότεροι προβληματικοί, είναι αυτοί που καθορίζουν δυστυχώς, την πορεία όλων των υπολοίπων πολιτών, χώρια τα άλλα και πολλά γνωστά προβλήματα, που προσβάλλουν σαν θανατηφόρος ιός την απαίδευτη κοινωνία, καθιστώντας την “παστουρωμένη”.
Υ.Γ. Παστούρωμα (ή μπαστούρωμα ή περδούκλωμα ή περδούκλι) είναι το δέσιμο των ποδιών του ζώου μεταξύ τους, συνήθως ένα μπροστινό και ένα πίσω της ίδιας πλευράς ή τα πόδια ανά δύο δεμένα (διπλή παστούρα). Ακόμα πιο βάρβαρη πρακτική είναι το δέσιμο των ποδιών του ζώου με το κεφάλι, κάτι που συνηθίζουν σε βοοειδή.