Του Νίκου Λακόπουλου
O Kυριάκος Μητσοτάκης, αουτσάιντερ πριν από μια τετραετία για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας στρογγυλοκάθισε στα κυβερνητικά έδρανα ως πρωθυπουργός, αν και πολλοί πίστευαν ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί και η τότε κυβέρνηση τον υποτίμησε ως αντίπαλο.
Ο Αλέξης Τσίπρας, ένας πρωθυπουργός που δεν περίμενε κανένας, πήρε πολύ γρήγορα την θέση του στην αντιπολίτευση ως ο επόμενος πρωθυπουργός. Το σχεδόν 32% που πήρε στις εκλογές έναντι του 40% του Μητσοτάκη, είναι ένα εφαλτήριο για ένα πολύ μεγαλύτερο ποσοστό, ένα δικό του 1981, στις επόμενες εκλογές που στην Ελλάδα δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας.
Ο Μητσοτάκης -που δεν κατάφερε τελικά να γίνει “Κυριάκος” την περίοδο που ο Τσίπρας έπαψε να είναι για πολλούς ο “Αλέξης”- δεν ήταν ποτέ πολύ δημοφιλής και το 40% ήταν έκπληξη, αλλά ήταν περισσότερο δημοφιλής από τον αντίπαλό του μετά την περίφημη κωλοτούμπα. Που ωστόσο του ξαναέδωσε με λιγότερους ψήφους, αλλά το ίδιο ποσοστό την κυβέρνηση τον Σεπτέμβρη του 2015 και την κράτησε με δυσκολίες, αλλά χωρίς “κοινωνικές ταραχές”.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα που έφερε ένα μνημόνιο, το εφάρμοσε, αλλά δεν είχε την φθορά που είχε το ΠΑΣΟΚ, αλλά και η Νέα Δημοκρατία που έφτασε στο 18%. Όσοι περίμεναν την διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ τρίβουν τα μάτια τους με το 32%, συν το ποσοστό του Βαρουφάκη, που τον καθιστά ένα κόμμα εν αναμονή και πάλι της εξουσίας.
Η στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, που επιδίωκαν το Κινάλ και η Νέα Δημοκρατία, μετατράπηκε σε στρατηγική ήττα του κόμματος που δεν εκφράζει πια τον χώρο του ΠΑΣΟΚ, αλλά ένα μικρό κομμάτι του -αλλά παρόλα αυτά ορίζει τον εαυτό του ως “παράταξη”.
Οι επόμενες μέρες θα είναι δύσκολες όχι για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για την Φώφη Γεννηματά που δεν είδε ποτέ το διψήφιο ποσοστό, δεν κατάφερε να πείσει τους ψηφοφόρους του παλιού ΠΑΣΟΚ να “γυρίσουν σπίτι” και με το 8% που πήρε μάλλον δεν θα αντέξει -ως κόμμα συνταξιούχων κατά βάση- σε μια πόλωση που διαμορφώνεται ήδη λες και ο προεκλογικός αγώνας για τη ρεβάνς έχει αρχίσει.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης άρχισε ήδη να διαψεύδεται από την πρώτη μέρα που το εμβληματικό έργο της μετατροπής του Πολυτεχνείου σε Αρχαιολογικό Μουσείο -με τον οποίο θα ενωθεί τελικά ….υπόγεια- αποδείχτηκε πως σχεδιάστηκε στο πόδι. Το Ελληνικό που θάρχιζε σε μια βδομάδα, αν και είναι έτοιμο κατά 95%, όπως λέει ο Αλέξης Τσίπρας, θα αργήσει λίγο και η ανάπτυξη που θα φέρει ο σημερινός πρωθυπουργός, ως ο ¨καλύτερος” και πιο αξιόπιστος, από 4% έγινε ….3-4%.
Φαίνεται πως οι πρώτοι που θα αρχίσουν να γκρινιάζουν είναι οι Νεοδημοκράτες που είδαν στον Μητσοτάκη έναν μεταρρυθμιστή, αλλά σύντομα είδαν πως ο νεοφιλελεύθερος αποτάσσεται τον νεοφιλελευθερισμό με το λιγότερο κράτος για περισσότερο και όχι ακριβώς κομματικό, αλλά μητσοτακικό κράτος.
Ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας θα βρεθεί σύντομα ανάμεσα στα πυρά των ακροδεξιών που εξαπάτησε με την Συμφωνία των Πρεσπών που τώρα θα εφαρμόσει και των κεντρώων, ακόμα και αριστερών ψηφοφόρων, που βλέπουν πως η μεταρρύθμιση είναι μια οπισθοδρόμηση με πρακτικές παραδοσιακής δεξιάς, νεποτισμό και δημιουργία ενός προσωποκεντρικού κράτους.
Βέβαια υπάρχει ακόμα η περίοδος χάριτος, τα πρώτα μέτρα και η άλωση του κράτους δικαιολογούνται χάριν της αποτελεσματικότητας και η κατάργηση του ασύλου, η πάταξη της ανομίας στα Εξάρχεια, ακόμα και η εφαρμογή του νόμου για το κάπνισμα που βοηθάει την υγεία, αν τυχόν δεν έρθει η ανάπτυξη, είναι μέτρα δημοφιλή στον μέσο και ιδιαίτερα τον συντηρητικό πολίτη.
Ο Μητσοτάκης όμως δεν εξελέγη για να εφαρμόσει μάλλον με υποκρισία το νόμο για το κάπνισμα, ούτε για να εποπτεύει ο ίδιος αν φοράνε οι πολίτες- που φοράνε- κράνος. Ούτε δήμαρχος είναι για να φτιάξει την πόλη, ούτε τροχονόμος. Πολύ περισσότερο δεν είναι διοικητής της κυβέρνησης που πολύ σύντομα θα βρεθεί μπροστά σε μια σοβαρή αλήθεια: ούτε η γραφειοκρατία υπάρχει γιατί δεν θέλησαν άλλες κυβερνήσεις -και της Νέας Δημοκρατίας- να καταργήσουν, ούτε αντιμετωπίζεται με περισσότερη γραφειοκρατία.
Οι φυσικές καταστροφές δεν οφείλονται στην Αριστερά και ο ανεπαρκής κρατικός μηχανισμός δεν αλλάζει επειδή άλλαξε η κυβέρνηση. Αν είναι έτσι θα πρέπει ο Τσίπρας μετά τους αλλεπάλληλους τελευταίους σεισμούς να ζητήσει …εκλογές. Ο Μητσοτάκης -που πρόσφατα ευχαρίστησε με ικανοποίηση τους ανώτερους κρατικούς υπαλλήλους -που ήταν οι ίδιοι στην τραγωδία στο Μάτι εκτός από μερικές εξαιρέσεις- με τον σεισμό των 5,1 Ρίχτερ θα βρεθεί απέναντι σε όσα έλεγε ως αντιπολίτευση, όταν η Ελλάδα βρεθεί μπροστά σε μεγαλύτερους κινδύνους.
Η ταχύτατη λύση για τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, ο διορισμός εκπαιδευτικών για τα οποία φρόντισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και επαίρεται η νέα κυβέρνηση δείχνει πως πράγματι ο Αλέξης Τσίπρας έφαγε το πακέτο και παραδίδει μια χώρα με καλύτερους δείκτες, γεμάτα ταμεία, ακόμα και λύση για την μείωση των πλεονασμάτων -κάτι που ξέρει ο Μητσοτάκης, αλλά αρνείται να ευχαριστήσει γι΄αυτό τον αντίπαλό του.
Η Ελλάδα έχει βγει από τα μνημόνια, έχει δυνατότητα να παίρνει η ίδια αποφάσεις, η ανάπτυξη είναι αυτή που μπορεί να είναι και στο τέλος της τετραετίας η ανεργία αναμένεται αν πέσει κάτω από 10%, συν πεντακόσιες χιλιάδες θέσεις εργασίας. Ο Μητσοτάκης -που δεν υποσχέθηκε τίποτα- μόνος του ανέλαβε τον ρόλο του μάγου και η πίεση να αποδείξει ότι είναι μεγάλος ηγέτης μπορεί να τον οδηγήσει στο να τα κάνει μαντάρα.
Μόνο που τώρα πια, αν και είναι δύσκολο να πάει η Ελλάδα ξανά στα βράχια, δεν είναι δύσκολο να βρεθούμε μπροστά σε ιδεολογικές αγκυλώσεις, δεξιές εμμονές όπως η μανία να τα ιδιωτικοποιήσει όλα: υγεία, ασφάλιση, αστυνομία, ακόμα και την παιδεία παρακάμπτοντας το άρθρο 16 -που δεν μπορεί να αλλάξει για τα επόμενα χρόνια.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με την ψυχολογία του διαψευσμένου -δηλαδή τις δικές του αυταπάτες, με μίσος για τον αντίπαλο και εμφανή χαιρεκακία ως αντιπολίτευση- με την πίεση να αποδείξει πως είναι μεγάλος ηγέτης αποτελεί έναν κίνδυνο για την δημοκρατία καθώς ήδη κατηγορείται για απόπειρα να δημιουργήσει ένα προσωπικό καθεστώς με την αντιπολίτευση κατηγορούμενη πριν γιατί του έφραζε το δρόμο, τώρα ότι θέλει να ξαναπάρει την εξουσία.
Πιθανόν η άλωση του κράτους με απίστευτες κι αχρείαστες εμμονές όπως να ελέγχει τα πάντα να πάρει μερικούς μήνες. Η αποκατάσταση όσων θα γίνουν στη διάρκεια της “παλινόρθωσης”, όταν κάποτε θα φύγει αφήνοντας πίσω το ιδιωτικό κράτος του, μάλλον θα χρειαστεί χρόνια.
