Του Ιωάννη Δαμίγου
Για την επιτυχή εφαρμογή ενός σχεδίου, προηγούνται πολλά και εξαιρετικά προσεγμένα, μεθοδευμένα βήματα. Έχουν μελετηθεί επισταμένως από τους κυβερνώντες, οι πλέον ανώδυνοι τρόποι αντιμετώπισης δύσκολων γι’ αυτούς καταστάσεων, ώστε όταν θα έρθει η οριακή στιγμή, να έχουν εκλείψει οι πιθανότητες έντονης αντίδρασης. Η προεργασία γαλούχησης πραγματοποιείται, σε κατάλληλες και εύφορες προσφερόμενες περιόδους, όπου συνάδουν στο ανέμελο, επιπόλαιο και ταιριαστό πρόσκαιρα πνεύμα.
Στις φαινομενικά λοιπόν, “εύκρατες” συνθήκες ζωής, μπαίνει σ’ εφαρμογή από το” σύστημα”, η αφαίρεση δυνατότητας της έγκαιρης αντίστασης. Όταν αφήνεται η σκέψη στον επιτήδειο εφησυχασμό της πρόσκαιρης παγίδευσης, στην επίπλαστη πραγματικότητα, υπνοβατεί. Το “εύκολο” και πραγματοποιήσιμο όραμα της καλής ευκαιρίας, φαντάζει τόσο χειροπιαστό, που οι παράμετροι κινδύνου, αφανίζονται από την πιθανότητα όποιας αναπάντεχης δυσκολίας. Το χρέος και η πίστωση, δελεάζουν τον ανόητο, μια και κοντόφθαλμα λαμβάνει, αγνοώντας αυτά που θα αποδώσει, όπως. Τότε ναρκώνονται τα ανακλαστικά, απουσιάζει η εγρήγορση ελέγχου και η προσαρμογή στην νηφαλιότητα υπνώνει νωχελικά την πρόνοια, την κρίση, την λογική. Η συνεχής πολιτική προπαγάνδα των οικονομικών δήθεν επιτυχιών, προκαλεί εραστές του ονείρου, που βλέποντας τους “καπάτσους” να αναρριχώνται χωρίς “ορειβατικά” σύνεργα, αποπειρώνται αντιγράφοντας ανεπιτυχώς, καθώς τα μεταξωτά απαιτούν επιδέξιους και μάλιστα έμπειρους δεξιούς. Η τηλεόραση, που εμποδίζει την όραση της σκέψης, το life style, η φαντασιακή ταύτιση με την προβολή κενών προτύπων και η ελαφρότητα του τυχαίου, οδηγούν σε λαβύρινθο χωρίς μίτο εξόδου. Κι όταν όλ’ αυτά γίνονται τελευταία στιγμή αντιληπτά, εμφανίζονται οι κοινωνικές ανατροπές και ανέτοιμος, απαίδευτος, με απώλεια υπεύθυνης αντιμετώπισης, αυτό που σου απομένει, ως ακίνδυνο συναίσθημα, είναι η εξουθενωτική και ανοργάνωτη, αλίμονο οργή. Οργή λοιπόν, μόνο και σκέτο οργή, που την ορίζω ως ανούσια εκτόνωση δειλίας. Αφού όλα αυτά, προέκυψαν από συγκεκριμένες επιπόλαιες ατομικές συμπεριφορές, που σε μεγάλο βαθμό ακόμα δεν έχεις κατανοήσει, αρνούμενος να αποδεχθείς τον ρόλο του θύματος.
Το μόνο που σου απομένει είναι η οργή. Τέτοια και τόση, που εύκολα σε οδηγεί σε λάθος αποφάσεις, όποιας προσφερόμενης εκτόνωσης, συνήθως στρεφόμενης κατά εύκολων και αδύναμων στόχων. Συνήθεις εκφάνσεις της αποτελούν, η απογοήτευση, η ταπείνωση, και τέλος η παραδοχή μη αναστρέψιμης κατάστασης. Και ασφαλώς δεν φταις εσύ, μα όλοι οι άλλοι! Με εκκωφαντική πάντα, απουσία της αυτοκριτικής, αναζητάς εναγωνίως πάλι έναν σωτήρα, που ποια ειρωνεία, σου προτείνει ποιος άλλος, το σύστημα!