Του Βασίλη Κόκκα
” Δοκίμασα λέξεις ανεκτίμητες
φύτεψα μά δέν είδα τόν καρπό.
Τώρα πού άρχισα νά καταλαβαίνω κάπως
οί λέξεις μού αντιστέκονται,
ακούω άδεια τά λόγια μου πού κουδουνίζουν.
Άλλωστε,ζώντας σέ καιρούς ευτελείς
μιλώντας μιάν άλλη γλώσσα πού δέ
συμφύρεται στήν αγορά,
εκφράζοντας συγκινήσεις τόσο φιλάργυρα
ιδιωτικές καί γιά πράγματα έτσι ανώφελα.
Έχω περάσει ήδη τή γραμμή καί απομονώθηκα,
συχνά πού νιώθω ξένος στίς αναπόφευκτες
συναναστροφές.
Δοκίμασα λέξεις ανεκτίμητες γύρεψα νά
περάσω τήν άλλη σιωπή
θά τελειώσω μεταπράτης λέξεων.
Ταμίευσα τή ζωή μου τή διασκεύασα,ωστόσο
κουβεντιάζω ακόμα.
Λιγάκι κάθε μέρα
νά μή σκουριάσει ή γλώσσα.”
ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΣΒΑΝΤΗΣ
Από τότε πού απέσβετο τό λάλον ύδωρ τής 3ης τού Σεπτέμβρη, μάς έχουν γδάρει τό δέρμα καί τό πνεύμα!!! Γυμνοί γυρνάμε,μέ χέρια γυμνά γυρεύουμε τή μέσα μας πηγή.
Ή πικρή αλήθεια είναι ότι τό πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ μεταλλάχθηκε σέ κόμμα πολιτικών κλαρινογαμπρών πού πορεύεται χωρίς αρχές μέ οδηγό τό προσωπικό σχέδιο καί τό στενό ατομικό συμφέρον τού καθένα….
Έχουν εκλείψει,έχουν σιγάσει οί φωνές αυτογνωσίας,πολιτικού θάρρους καί ανιδιοτέλειας καί βέβαια αντίστοιχες στάσεις ζωής καί πολιτικής συμπεριφοράς.
Ρίχτε μιά ματιά γύρω σας. Αναρωτηθείτε: τί τό συλλογικό,τί τό ανιδιοτελές εκπέμπει σήμερα ή καθημερινή πολιτική πρακτική τών πράσινων κομματικών προεστών; Ποιός είναι ό τρόπος ζωής τους,ή κοινωνική τους συμπεριφορά; Τά πάντα,ένας επιθετικός ατομικισμός!Σκύβοντας καί ολοένα σκύβοντας,γυρεύοντας τόν πολιτικό επιούσιο σέ σκουπιδότοπους….Μακρυά,πολύ μακρυά από τίς κοινωνικές ανάγκες,τήν μαχητική υπεράσπιση τών δημοκρατικών κατακτήσεων καί τά προοδευτικά προτάγματα.
Ακούμε πλέον καθαρά τά χρόνια μας πού ήδη ασπρίζουν….Γι’ αυτό ίσως καί μπορούμε νά τό δηλώσουμε ξεκάθαρα: άλλα,ήταν αυτά πού αγαπήσαμε!!! Καί ναί,καρφάκι δέν μάς καίγεται άν κάποιοι μάς πούνε ότι είμαστε ένα ρετάλι από παλιά σελήνη….Τιμή μας καί καμάρι μας.
Οί κουτοπονηριές καί οί παπαρδέλες έχουν πέραση,ώσπου νά φτάσει τό λεπίδι στόν αυχένα.Πολύ λυπάμαι αλλά τό τέλος τού ΠΑΣΟΚ δέν θά πάρει τή μορφή ανώδυνου θανάτου….
“Κι όμως τά τείχη αυτής τής πόλης,
κάποτε,πάτησα
καί τούς δρόμους της ερήμωσα.
Τώρα,σκόνη μπρός στήν πύλη,
σά διακονιάρης καί γεράματα
καί νά μέ βρίζουν
καί νά μέ γαβγίζουν τά σκυλιά…”
ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΣΒΑΝΤΗΣ