Της Αναστασίας Σιδέρη
Διάβασα σήμερα το πρωί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον ένα άρθρο της βραβευμένης δημοσιογράφου της Boston Globe της Alisa Valdes-Rodriguez για τους λόγους για τους οποίους πιστεύει ότι γίνεται η «βίαιη» δημοσιοποίηση των αρχείων Epstein .
Βρήκα πολλους άγνωστους μέχρι σήμερα για μένα όρους στρατηγικής επικοινωνιας ( που τους έψαξα για να τους κατανοήσω) και προσπάθησα να κάνω μια σύνοψη στα ελληνικά και να τη μοιραστώ
Η ίδια ερμηνεύει τη δημοσιοποίηση τους όχι ως πράξη διαφάνειας, αλλά ως μια μορφή ψυχολογικού πολέμου.
Και μάλιστα υποστηρίζει ότι ο τρόπος με τον οποίο “σερβίρονται” στο κοινό —μέσω καταιγισμού σοκαριστικών λεπτομερειών, screenshots και βίντεο στα social media— αποτελεί μια συνειδητή στρατηγική αυτού που λέγεται “πλημμύρα του πεδίου με ακαθαρσίες” (flood the zone with shit).
Τα βασικά σημεία της ανάλυσης της :
• Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ:
Σε μια λειτουργική κοινωνία, η έρευνα θα γινόταν αθόρυβα και επαγγελματικά από τις αρχές (FBI, CIA). Αντίθετα, η υπόθεση χρησιμοποιείται ως θέαμα, γεγονός που αποδεικνύει τη διάβρωση των θεσμών από τον χρήμα και την εξουσία( κάτι μας θυμίζει αυτό…)
• ΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ
Η συγγραφέας αναφέρει ότι χρησιμοποιείται η τακτική του “ανακλαστικού ελέγχου” (reflexive control). Πρόκειται για μια σοβιετική μέθοδο στρατηγικής παραπλάνησης που στοχεύει στο να κάνει τον αντίπαλο (ή το κοινό) να πάρει μια απόφαση που εξυπηρετεί εσένα, νομίζοντας όμως ότι την πήρε μόνος του.Πώς λειτουργεί: Τροφοδοτείς τον στόχο με συγκεκριμένες πληροφορίες που ξέρεις πώς θα τις επεξεργαστεί βάσει του χαρακτήρα του ή των πεποιθήσεών του. Η εφαρμογή στη περίπτωση των αρχείων είναι ότι διοχετεύονται πληροφορίες αρχικά μέσω πηγών που οι “λογικοί” άνθρωποι θεωρούν γελοίες (π.χ. ακραία accounts στο X/Twitter, sites ή Blogs). Έτσι, όταν βγαίνει μια πραγματική πληροφορία, οι σκεπτόμενοι πολίτες την απορρίπτουν αντανακλαστικά ως “συνωμοσιολογία” μόνο και μόνο επειδή την είδαν πρώτα σε εκείνες τις πηγές.
Ο στόχος είναι να θαφτεί η αλήθεια μέσα σε έναν ωκεανό αντικρουόμενων και συναισθηματικά φορτισμένων πληροφοριών, ώστε το κοινό να μην μπορεί να διακρίνει το πραγματικό από το ψεύτικο και τελικά να απογοητευτεί ή να αδιαφορήσει και να καταλήξει στον κυνισμό
• ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΤΡΑΥΜΑ ΩΣ ΟΠΛΟ Η συνεχής έκθεση σε περιγραφές κακοποίησης προκαλεί “δευτερογενές τραύμα” στον πληθυσμό. Οι αυταρχικοί ηγέτες επιδιώκουν αυτό το τραύμα, καθώς καθιστά τους ανθρώπους πιο αδύναμους, κουρασμένους, απελπισμένους και, τελικά, πιο εύκολα κυβερνήσιμους.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
1. Δεν εμπιστεύεται κανείς κανέναν θεσμό (ούτε το κράτος , ούτε τη δικαιοσύνη, ούτε τη δημοσιογραφία).
2. Νιώθει συνεχή φόβο και αηδία (λόγω του περιεχομένου των αρχείων).
3. Είναι ανίκανος να αντιδράσει πολιτικά, γιατί είναι σε παράλυση η απασχολημένος με το να τσακώνεται στα σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα
• Η ΕΛΠΙΔΑ ΑΠΟ ΤΟ Ν ΜΕΞΙΚΟ
Ως θετική εξέλιξη αναφέρεται η δημιουργία μιας διακομματικής επιτροπής στο Νέο Μεξικό (Zorro Ranch), η οποία έχει το στόχο να κάνει πραγματική έρευνα και κλήσεις σε απολογία, μακριά από το “σόου” των social media.
Η συγγραφεας καλεί τους αναγνώστες να θέσουν “προστατευτικά κιγκλιδώματα” στην κατανάλωση τέτοιου αρρωστημένου περιεχομένου. Να καμουν αυτό που λέγεται ψηφιακή απολύμανση ( digital hygiene)
Προτρέπει τον κόσμο να ενημερώνεται από αξιόπιστες πηγές σε περιορισμένο χρόνο και να μην επιτρέπει στη φρίκη να κυριεύσει την προσωπική του ζωή και ψυχική υγεία.
Ελπίζω να το βρήκατε οσο ενδιαφέρον το βρήκα κι εγώ στο να ξεκαθαρίσω πως και γιατί μας βομβαρδίζουν with shit,
*Από το FB
