Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2018 Βρείτε μας στο FacebookΒρείτε μας στο GooglePlus

Ο Τραμπ, ο Ερντογάν και η Νέα Παγκόσμια Τάξη

Από τον Nick Danforth

Η σημερινή κρίση μεταξύ Άγκυρας και Ουάσιγκτον σχετικά με τη μοίρα του φυλακισμένου αμερικανικού ποιμένα Andrew Brunson είναι το αποκορύφωμα μιας μακρόχρονης διαμάχης σχετικά με τη θεμελιώδη φύση της σχέσης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας. Και οι δύο πλευρές επιθυμούν να συνεχιστεί η σχέση, αλλά να υπάρξουν ασυμβίβαστες προσδοκίες για τους όρους των οποίων θα πρέπει να συνεχιστεί.

Η Ουάσινγκτον, μετά από χρόνια απογοήτευσης, επιδιώκει να επιβάλει ορισμένους βασικούς κανόνες για τη συμμαχία, δείχνοντας στον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι θα πληρώσει ένα τίμημα για τη σύλληψη αθώων Αμερικανών, την αγορά ρωσικών όπλων και την παραβίαση των αμερικανικών κυρώσεων εναντίον του Ιράν.

Η κυβέρνηση του Trump δεν πρέπει να επιλέξει δραστικά και αποσταθεροποιητικά μέτρα για να ασκήσει περαιτέρω πίεση στην Τουρκία ή στους συμμάχους ισχυρών όπλων για να παίξει μαζί με τις αποφάσεις της.

Η Άγκυρα επιδιώκει να αμφισβητήσει την «ασύμμετρη» ισορροπία δυνάμεων εντός της συμμαχίας, επιμένοντας ότι η Ουάσιγκτον δεν μπορεί πλέον να υπαγορεύει τις οικονομικές σχέσεις της Τουρκίας με τους γείτονές της, να αγνοήσει τις στρατηγικές της ανησυχίες για τους Κουρδους μαχητές στη Συρία ή να την εκθέτει για τη διαφθορά και τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της τουρκικής κυβέρνησης.

Τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και η Τουρκία υποθέτουν ότι είναι απαραίτητες για τον άλλο και τελικά αναμένουν να επικρατήσουν. Αυτό που θα συμβεί στη συνέχεια θα είναι μια δοκιμασία για το πόσο ο κόσμος -και κάθε χώρα σε αυτό- έχει αλλάξει πραγματικά τα τελευταία χρόνια.

Από την αρχή του Ψυχρού Πολέμου, η σχέση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, μιας παγκόσμιας υπερδύναμης, και της Τουρκίας, μια αναπτυσσόμενης χώρας που επιδιώκει την υποστήριξη της από την Σοβιετική Ένωση, δεν ήταν ποτέ ισότιμη. Ωστόσο, η συμμαχία της Τουρκίας με την Ουάσιγκτον δεν ήταν ποτέ τόσο άνιση όσο πολλοί στην Άγκυρα βλέπουν να είναι τώρα. Οι αμερικανικές προσπάθειες για την πρόληψη ή την τιμωρία της παρέμβασης της Τουρκίας στην Κύπρο, για παράδειγμα, δημιούργησαν μεγάλη οργή. Αλλά η Τουρκία παραμένει ακόμα, όπως και η συμμαχία άντεξε.

Σήμερα, με την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και τον αντιαμερικανισμό στην Τουρκία, παρόμοιες στρατηγικές διαφορές έχουν γίνει πιο δύσκολες στη διαχείριση. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι και οι δύο πλευρές θεωρούν τους εαυτούς τους ως τον ασεβή σύμμαχο. Αφού ο Λευκός Οίκος επέβαλε δασμούς στην Τουρκία για να εξασφαλίσει την απελευθέρωση του κ. Brunson, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι αυτές οι «απειλές και προκλήσεις» θα «βλάψουν μόνο τη συμμαχία του ΝΑΤΟ». Στη συνέχεια ο Λευκός Οίκος δήλωσε ότι «ένας πραγματικός σύμμαχος του ΝΑΤΟ δεν θα συνελάμβανε τον Μπράνσον πρώτα από όλα.

Το αποτέλεσμα αυτού του αδιεξόδου δεν έχει να κάνει με το ποιος είναι σε καλύτερη κατάσταση. Απορρίπτοντας την υποχώρηση και απελευθέρωση του κ. Brunson, ο κ. Ερντογάν αποδείχθηκε πρόθυμος να φλερτάρει με την οικονομική καταστροφή για να διεκδικήσει το όραμά του για την ανεξαρτησία της Τουρκίας.

Αυτή η προθυμία αντικατοπτρίζει όχι μόνο την εθνικιστική ψευτομαγκιά, αλλά και την εικασία για την ταχεία έλευση ενός πιο πολυπολικού κόσμου. Ο κ. Ερντογάν αναζητεί την εξεύρεση θέσης σε μια νέα, μετα-αμερικανική παγκόσμια τάξη. Φαίνεται να παίζει ότι η Ουάσιγκτον αποδείχθηκε πιο αποτελεσματική στην αποξένωση των συμμάχων της από ότι η παγκόσμια τάξη υπό την ηγεσία των Αμερικανών που καταρρέει πριν την τουρκική οικονομία.

 

 

ΤHE NEW YORK TIMES