Του Βασίλη Κόκκα
“(14 Απριλίου 1952-26 Αυγούστου 2015)
Φαίνεται πώς κάθε φορά πού γράφω κάποιες σκέψεις γιά δικά μου πρόσωπα πού έφυγαν,κάτι μέ εμποδίζει…Ίσως αρνούμαι νά αποχωριστώ τό δικό μου αυτό πρόσωπο,πού κρατώ βαθειά κοντά μου.Είναι άλλωστε γνωστές οί διεργασίες τού ” αποχωρισμού” κι οπωσδήποτε ή γραφή ξεριζώνει μέγα μέρος τού εσωτερικού πάθους καί πόνου.Κανένα γραφτό δέν κλείνει τά τριάντα πέντε χρόνια φιλίας αλλά ούτε καί τά τριάντα πέντε εκατομμύρια συναισθήματα πού βιώσαμε…Ετσι,ό,τι δέν έγραψα τό κρατάω γιά τόν εαυτό μου.Είναι δικό μου!!!
Είναι πολύ δύσκολο γιά μένα νά εκφράσω ότι αισθάνομαι,όσα ξέρω καί έζησα μαζί του.Μιλώντας γιά τόν Στέφανο εξομολογούμαι….Αναλύω τόν εαυτό μου μ’αυτά πού έπαιρνα συνειδητά ή κι από ένστικτο τά χρόνια τής φιλίας μας.Διατρέχοντας όλα αυτά τά χρόνια,πόσα ωραία είπες καί έκανες Στέφανε! Πόσα μάς έδειξες…Ένστικτο ναί,γιατί πάντα σέ ακολούθησα,κι όταν ακόμα διαφώνησα!Πιό δημοκράτης,πιό προοδευτικός,πιό άνθρωπος,πιό ταλαντούχος,πιό γενναίος,πιό…… πιό…… άπ’όλους μας.Σάν σύγχρονος Προμηθέας μάς έμαθες πολλά από όσα γνωρίζουμε.Εμείς τώρα τί μπορούμε νά σού ανταποδώσουμε;Είναι πολλοί όσοι δέν έχουν συνειδητοποιήσει τό μέγεθος τής απώλειας του.
Γιά τό ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπήρξε ένα είδος σταθερού ουρανού,γιά τούς ανθρώπους πού τόν γνώρισαν ήταν ό γλυκύτερος φίλος!!!Οί αντιρρήσεις,οί αντιφάσεις,οί αμφιβολίες,όλα αποκρούονταν από ένα αχνό αλλά προστατευτικό φωτοστέφανο εντιμότητας:ή καλωσύνη,ή γενναιοδωρία,ή δύναμη τής προσωπικότητας,όλα τού είχαν χαριστεί εξαρχής καί έτσι δέν έπασχε από τό άγχος εκείνων πού προσπαθούν νά δικαιολογήσουν ένα απόχτημα…
Ζούσε συμφιλιωμένος μέ τήν ευθύνη τού νά ξέρεις πώς δέν αξίζει νά υπερέχεις,άν δέν μπορείς νά μετατρέψεις αυτήν τήν υπεροχή σέ μιά πρόταση συνύπαρξης καί αγάπης!Υπήρχε πάντα μία απολύτως νηφάλια διάθεση σ’αυτά πού έλεγε.Ήρεμα ανυποχώρητος!Καί μέ μία ευγενική απροθυμία να δεχθεί ότι ή ζωή ήταν περισσότερο άσχημη παρά καλή….Υπήρξε μία γενναιόδωρη προσωπικότητα.Τόσο ώστε ήταν δύσκολο γιά οποιονδήποτε νά τόν πλησιάσει δίχως νά νιώσει ότι γίνεται δέκτης σεβασμού,ότι μετέχει σέ μιά πολιτική καί πνευματική χειραφέτηση.Διέθετε ένα εκπληκτικό περίσσευμα βιωμάτων προορισμένο νά δωρηθεί.
Κατάφερνε αβίαστα νά ξορκίζει τήν μικροψυχία τών ανθρώπων….Πέρα από τή ρουτίνα τών συμβατικών πολιτικών υποχρεώσεων πορεύθηκε μέ έναν αλάνθαστο προσανατολισμό στίς περιοχές εκείνες τής προοδευτικής θέρμης όπου ή πολιτική εξελίσσεται σέ προσφορά καί πρωτεύον παράδειγμα!!! Όπως στόν ΟΚΑΝΑ…
Ευγενής,αισιόδοξος,ορμητικός αλλά καί διαλλακτικός.Γεμάτος ιδέες γιά τή δημοκρατία καί τήν κοινωνική δικαιοσύνη.Ένας σπάνιος καί ακέραιος άνθρωπος.Ήταν ανεξάντλητος στήν παρέα.Ρουφούσαμε όλοι τά λόγια του.Όταν όμως είμαστε μόνοι,ή συζήτηση γινόταν εξομολόγηση.Καί τότε λεγόντουσαν τά πιό σημαντικά γιά τούς εαυτούς μας,τούς ανθρώπους,τήν πολιτική κι όλα τά άλλα….Έζησες Στέφανε ασυμβίβαστος,αξιοπρεπής σέ μία κοινωνία καί ένα σύστημα μίζερων συμφεροντολόγων.Έμεινες ερωτευμένος σέ μία πολιτική κονίστρα ανέραστων καί ήσουν αληθινός σέ ένα σύστημα προσποιούμενων καί σοβαροφανών….Σέ ζηλεύω.Καί κάτι ακόμα….Πρόλαβα άραγε νά σού πώ πόσο σέ θαύμαζα; Καί πόσο σ’αγαπούσα;
https://youtube.com/watch?v=iw5MHMJ_9SY&si=gbBEcfujcsUoyWBA