Γράφει η Καλυψώ
Στη Στοκχόλμη και στη Σουηδία λοιπόν! Στη χώρα του Άλφρεντ Νόμπελ, του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, του Ούλοφ Πάλμε αλλά και της Γκρέτα Γκάρμπο, της Ίνγκριντ Μπέργκμαν, και του Μπγιόρν Μποργκ και γιατί όχι και των ΑΒΒΑ και της Άστριντ Λίντγκρεν με την Πίπη τη Φακιδομύτη αλλά και πολλών άλλων που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή, οι οποίοι τίμησαν με την προσωπικότητα και το ταλέντο τους αυτή τη σπουδαία χώρα.
Η Στοκχόλμη, με 1,4 εκατομμύριο κατοίκους, απλώνεται σε μία τεράστια έκταση που αποτελείται από 14 νησιά που βρέχονται από τα νερά της λίμνης Μέλαρεν και του Σάλτσεν, ορμίσκου της Βαλτικής. Σε κάθε κάτοικο αυτής της πόλης αναλογούν 60 τετραγωνικά μέτρα πράσινου και το επίπεδο διαβίωσης είναι πραγματικά ψηλό.
Δεν θα σας ζαλίσω όμως με όσα μπορείτε εύκολα να βρείτε 
στους ταξιδιωτικούς οδηγούς. Θα σας διηγηθώ απλά την τελευταία εμπειρία μου στη Στοκχόλμη. Στη Στοκχόλμη πηγαίνω τακτικά αλλά κάθε φορά θα βρεθεί και κάτι καινούργιο να με εντυπωσιάσει!
Είναι μια πόλη που μπαίνει πραγματικά στα χαρακτηριστικά του κινήματος Slow! Ακόμα και στο κέντρο της πόλης και σε ώρα αιχμής και ενώ οι δρόμοι ήταν γεμάτοι με αυτοκίνητα, όλα κυλάνε σε ήρεμους ρυθμούς. Είναι μια χώρα με baby boom. Όπου κι αν βρεθείς υπάρχουν παιδάκια τα οποία έχουν στα πάντα προτεραιότητα. Αυτά όμως τα παιδάκια δεν τσιρίζουν ποτέ! Δεν τα ακούς!
Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου, αλλά γύρω μου νοιώθω να περνούν άνθρωποι ευτυχισμένοι, περιποιημένοι, με χαρούμενη έκφραση στα πρόσωπα τους και προπαντός απόλυτα ήρεμοι. Είναι η πόλη που σου δίνει την εντύπωση, με το που πατάς το πόδι σου, ότι όλα είναι φτιαγμένα για να σε κάνουν να νιώθεις καλύτερα. Είναι η πόλη που αγαπάει τους κατοίκους της και σέβεται τους ξένους.
Τι μου έκανε όμως εντύπωση αυτήν την τελευταία φορά;
Μετά τις τελευταίες τρομοκρατικές επιθέσεις, σε όποια πόλη της Ευρώπης βρεθείς τους τελευταίους μήνες, συναντάς ένοπλους αστυνομικούς και στρατιώτες, πολλές φορές και αυτοκίνητα θωρακισμένα και σκύλους εκπαιδευμένους και διάφορα άλλα σχετικά.
Στη Στοκχόλμη δεν είδα τίποτα τέτοιο. Παραξενεύτηκα… και τελικά εντόπισα δύο ελικόπτερα να κάνουν ολημερίς κύκλους ψηλά πάνω από την πόλη.
Επίσης για πρώτη φορά συνάντησα πανέμορφες, ξανθές, χαμογελαστές αστυνομικίνες πάνω στα περιποιημένα άλογά τους να διασχίζουν τους δρόμους. Αυτά ήταν όλα. Αρκετά όμως για να μου δημιουργήσουν ένα αίσθημα ασφάλειας χωρίς να νοιώθω τον φόβο που μου δημιουργούν τα υπόλοιπα που περιέγραψα και που συναντώ καθημερινά εκεί που ζω.
Το δεύτερο σημείο που θα ήθελα να σταθώ. Οι μετανάστες. Η Σουηδία είναι χώρα υποδοχής μεταναστών, όλων των κατηγοριών, από το 1960. Όμως τον τελευταίο χρόνο με τα τραγικά γεγονότα της μαζικής μετανάστευσης προς την Ευρώπη, οι Σουηδοί άνοιξαν τις πόρτες τους και υποδέχτηκαν μέχρι στιγμής 162.000 μετανάστες.
Οι περισσότεροι, μέχρι να ολοκληρωθεί δικαστικά η διαδικασία του ασύλου, βρίσκονται στη Στοκχόλμη. Δεν είδα όμως πουθενά μαντίλες και καφτάνια. Παρόλο που η προσαρμογή τους σε ένα τόσο διαφορετικό πολιτισμικά και γεωγραφικά περιβάλλον, δεν είναι καθόλου εύκολη, εδώ δεν συναντάει κανείς τις εικόνες που βλέπει σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Κατά τα άλλα, όπως συνήθως ο κόσμος αποφεύγει να κυκλοφορεί με αυτοκίνητο. Όλοι προτιμάνε να περπατήσουν ή να πάρουν το ποδήλατό τους. Όμως είναι δυνατόν να χρησιμοποιήσουν κι ένα από τα κοινά αυτοκίνητα Smart (με κόστος περίπου 10 ευρώ την ώρα) ή να νοικιάσουν μια βάρκα για πικ-νικ με όλα τα απαραίτητα όταν ο καιρός το επιτρέπει!
Η ατμόσφαιρα είναι πεντακάθαρη καθώς και τα νερά που περνάνε ανάμεσα από τα νησάκια της. Εξάλλου μπορεί κανείς, την περίοδο που επιτρέπεται, να ψαρέψει σολομούς στο κέντρο της πόλης!
