Του Χρήστου Λουτράδη
Ίσως είμαστε μάρτυρες της χειρότερης μεταπολιτευτικά, περιόδου της νεότερης ιστορίας μας; . Ειναι το πολιτικό προσωπικό διαχειριστικά το πιο μέτριο οραματικα το πιο ασθενες ειδικα σε συγκριση με τα πολιτικά στελεχη του παρελθόντος; . Αυτα ειναι λιγα αο τα ερωτηματα που εχουν αρχισει να απασχολούν ενα σημαντικο κομματι της κοινωνιας και θα αρχιζουν να αποτελούν κομμάτι μιας ευρύτερης συζήτηση με όσο πλησιάζουμε στον χειμωνα και στην ληξη αυτης κοινοβουλευτικης περιόδου .
Οι σπαντησεις σε αυτα τα ερωτηματα είναι πολύπλοκες Και δεν δυναται να απαντηθούν μονοδιαστατα με καταφαση η αρνηση.
Αν κάποιος κρινει μονοδιαστατα με τρόπο οικονομιστικο, επι τη βάση των χειροπιαστων αλλαγών, που έχουμε βιώσει ως κοινωνία, τις τελευταίες δεκαετίες, το αποτέλεσμα δεν θα είναι κολακευτικό για τους πολιτικούς ταγους.
Αλλά ακόμη και αν επιλέξουμε να ανιχνεύσουμε την θετική επιρροή του πολιτικού μας συστήματος σε ένα βαθύτερο επίπεδο, στο πεδίο των θεσμικών αλλαγών και της αλλαγής κοινωνικού παραδείγματος, πάλι τα αποτελέσματα θα είναι αποκαρδιωτικα, χωρίς παράλληλα να λειτουργούμε με ισοπεδωτική διάθεση απεναντι σε σημαντικά βήματα που έχουν γίνει από την μεταπολιτευση και έπειτα όπως επι παραδείγματι την πρακτική και συνειδησιακη εγκαθιδρυση της δημοκρατίας.
Ειδικά στο πεδίο των θεσμικών αλλαγών και της συνειδησιακης εξέλιξης της Ελληνικής κοινωνίας, το πολιτικό συστημα στο σύνολο του αλλά ειδικώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχουν πάρει απλώς κάτω από την βάση αλλά έχουν να επίδειξουν και μια δημόσια πορεία αλλά και πρακτικά αποτελέσματα που ταιριάζουν περισσότερο με χώρες της Λατινικής Αμερικής και όχι χώρα που είναι κράτος μελος της Ευρωπαϊκής ένωσης. Εφ Η ισοπεδωση του κράτους δικαίου, ο ασφυκτικός έλεγχος των θεσμών η χειραγώγηση της δικαιοσύνης σε συνδυασμό με την μετατροπή του κράτους σε λαφυρο για ημετέρος είναι κάποιες μόνο από τις επιτυχιες του επιτελικου κράτους δημιουργώντας την ίδια στιγμή συνθήκες ασφυξίας στην μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας, καθυποταζοντας τους σε μία ζωή περιοριστική, χαμηλών προσδοκιών και με ένα μέλλον άδηλο
Τα στοιχεία αυτά επαρκούν ίσως για να απαντήσει κανείς στο αρχικό ερώτημα μας. Δεν θα είναι δίκαιη η ανάλυση μας όμως αν δεν εντάξουμε στην εξίσωση την στάση αλλά και το συνειδησιακο DNA της ελληνικής κοινωνίας που επηρεάζει αλλά συνάμα επηρεάζεται από την κουλτούρα των αποφάσεων των πολιτικών μας.
Αν προσπαθήσει κάποιος να εξαγάγει συμπεράσματα από την στάση επι παραδείγματι απέναντι στην διαφθορά και στην διαπλοκή , θα του δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ότι η ελληνική κοινωνία στην συντριπτική της πλειοψηφία στέκεται απέναντι σε αυτό το δυσώδες φαινόμενο. Είναι όμως αυτή η αλήθεια ; Συμμετέχουμε σε μια κοινωνία εμποτισμένη με τις αρχές της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης ; Μια κοινωνία που στέκεται διαχρονικά απέναντι σε φαινόμενα που εξευτελίζουν θεσμούς και διαδικασίες ; Ή απλά δεν έχουμε κοιτάξει με ειλικρίνεια και χωρίς φτασιδια τον καθρέφτη; Ενας καθρέφτης που θα αντικατόπτριζε αυτό που πραγματικά είναι η ελληνική κοινωνία ,τουλάχιστον στην πλειοψηφία της. Μια κοινωνία που εξεγείρεται ενάντια στην διαφθορά επειδή η ίδια δεν συμμετεχει η δεν εχει σημαντικο λαμβανειν από την πίτα της διαφθοράς και της διαπλοκής.
Η κυρίαρχη αυτή νοοτροπία στην ελληνική κοινωνία σε συνδυασμό με το στελεχιακό δυναμικό του πολιτικού μας προσωπικού αποτελούν έναν εκρηκτικό συνδυασμό για τα θεμέλια του δημοκρατικού μας πολιτεύματος αλλά και για το ίδιο το μέλλον της πατρίδας μας. Νοοτροπίες που ενώ εκ πρώτης όψεως φαίνονται να στέκονται απέναντι στην πραγματικότητα είναι παιδιά της ίδιας οπισθοδρομικής μήτρας .
Μια μήτρα που αδυνατεί εδώ και δεκαετίες να παράξει κάτι διαφορετικό, κάτι παραγωγικό και κυρίως κάτι οραματικό που θα κινητοποιήσει με τον τρόπο αυτόν και τις επόμενες γενιές αλλά και όλους αυτούς που κάθονται σε μια γωνιά αποσβολώμενοι από το θράσος και αποκαμωμένοι από συνεχή αγώνα ενάντια σε κυβερνήσεις τρωκτικών και κοινωνία συνενοχών.
Καταληκτικά, θα μπορούσαμε να εξαγάγουμε το συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση αυτή πέρα από διαχειριστική ανικανότητα έχει καταφέρει και κάτι που θεωρούσαμε μέχρι τώρα ακατόρθωτο, να κάνει να φαντάζουν οι αντίπαλοι του , ακίνδυνοι μεν πολιτικά και εκλογικά, όχι αποκλειστικά με δική τους ευθύνη αφού έχουν να αντιμετωπίσουν και το επικοινωνιακό τείχος που έχει αρθρώσει η κυβέρνηση με τα φιλικά προς αυτήν ΜΜΕ , ως όσιες και ενσάρκωτες της ηθικής. Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία της κυβέρνησης, η μετατροπή των άριστων σε θαμώνες του γραφείου της ευρωπαϊκής εισαγγελίας.