Του Βασίλη Κόκκα
” Τραγουδώ τούς πεσμένους προπάτορες
Είμαι τών άστρων ό σκύλος
Μέ τά μάτια κοιτάζω ψηλά
Μέ τα χέρια γιορτάζω τή λάσπη.”
Ν.ΚΑΡΟΥΖΟΣ
Εμείς τά κουπιά αγαπήσαμε στίς 3 Σεπτέμβρη τού μακρινού πιά 1974!!!Στίς καθαρές παλάμες τους πιστέψαμε ότι διαβάσαμε τή μοίρα μας.Ποτέ δέν πιάσαμε λιμάνι.Σταθεροί στήν αγάπη μας δέν εκουνήσαμε βήμα γιά τρείς δεκαετίες….
Άν καί πάει καιρός πού γυρνάμε πλέον στή θάλασσα μόνοι μας.Κι άς είναι άγριος ό βοριάς μεσοπέλαγα.Δέ γονατίζουμε ούτε πόντο τή ζωή μας.Καί δέ συμβιβαζόμαστε μέ όσους- καί είναι αρκετοί- δέν έκλεισαν τά αυτιά τους στίς σειρήνες καί αγνοούν τόσο επιπόλαια καί τόσο κραυγαλέα ευρύτερες συνάφειες,βαθύρριζα συναισθήματα καί μακρές προιστορίες.Πολύ φοβάμαι ότι οί κατοικήσιμες αλήθειες τών πράσινων κληρονόμων είναι συμβιβασμοί,αφέλειες, συμφέροντα, εγωισμοί, μικρόνοιες….Έχουν πεθάνει μέσα τους οί αξίες!!!Παραμένουν εγκλωβισμένοι στή σφαίρα τών ψευδαισθήσεων καί κινδυνεύουν νά καταλήξουν τρόφιμοι ενός καταφύγιου πού ώς μαγνήτης προσελκύει σάν νά είναι ρινίσματα σιδήρου, μόνο κάτι κουρασμένα παλληκάρια μέ απωθημένα συναισθήματα καί μία νέα φουρνιά ιδιοτελών πολιτικών στελεχών πού ακουμπάνε σέ ανέξοδες ιδεολογίες….
” Τό παραδέχομαι
Κρύφτηκα μέσα
Στή λέξη πέτρα
Ελπίζοντας πώς
Κάποιος θυμωμένος
Θά τήν πετάξει μακριά.
Όσο πιό μακριά γίνεται….”
ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΡΣΗ
Εμάς όμως,οί ψεύτικοι φάροι δέ μάς θαμπώνουν πιά! Εμείς τά κουπιά αγαπήσαμε…
Όχι,ή λαχτάρα μιάς άλλης πραγματικότητας δέν μάς έχει εγκαταλείψει.Ίσως γιατί δέν μάς αρκεί ή αυτοεικόνα μας ώς στρατιώτες ενός μέλλοντος πού δέ φάνηκε ποτέ.Δέν πρόκειται όμως σύντροφοι νά επιστρέψουμε πίσω μέ σημαίες καί ταμπούρλα γιά νά γίνουμε αιχμάλωτοι αλυσιτελών κομματικών συμμορφώσεων.Άν μάλιστα θέλετε νά ξέρετε ,εμείς έχουμε ήδη γυρίσει πίσω μέσα μας,χωρίς νά τό πούμε σέ κανέναν!Τουλάχιστον επικοινωνούμε ελεύθερα καί αβίαστα μέ τόν αληθινό εαυτό μας καί ίσως νά διατηρούμε ακόμα σέ ένα βαθμό τήν ικανότητα νά ψωνισθούμε μέ κάτι πού νά μπορεί όμως νά αγγίξει τήν καρδιά καί τά ιδανικά μας….
” Εμείς τά κουπιά αγαπήσαμε
Προορισμό δέν είχαμε κανέναν
Καμιάν Ιθάκη στό μυαλό μας
Μήτε πού μάς άρεσαν τά ωραία ταξίδια
Τά ιδανικά
Μυρωδικά
Εμείς τά κουπιά αγαπήσαμε
Καπνός πουθενά
Εμείς τά κουπιά αγαπήσαμε
Στίς καθαρές παλάμες τους
διαβάζαμε τή μοίρα μας
Σάν τίς ασήμωναν ό ήλιος τό φεγγάρι
Πού ανεβάζαμε από τό σκοτεινό βυθό
τής θάλασσας
Νά φτιάξουμε ουρανό
Μέ νύχτα καί μέ μέρα
Εμείς τά κουπιά αγαπήσαμε
Καπνός πουθενά
Εμείς τά κουπιά αγαπήσαμε
Σ’ αυτά δεθήκαμε μέ τούς συντρόφους μας
Καί δέ χρειάσθηκε νά κλείσουμε τά αυτιά
μας στίς σειρήνες
Αυτά μάς ‘ δώσαν μέτρο καί ρυθμό καί
μουσική
Να πούμε τά τραγούδια μας
Μοίρα μας τά κουπιά
Καπνός πουθενά
Εμείς τά κουπιά αγαπήσαμε
Καμία Καλυψώ
Καμία Κίρκη
Ποτέ δέν πιάσαμε λιμάνι
Είχαμε τάξει όλη τήν πραμάτεια μας
στή θάλασσα
Νά μάς χαρίζει αιωνιότητα
καί απεραντοσύνη
Εμείς,τά κουπιά.
Καπνός πουθενά.
Εμείς τά κουπιά αγαπήσαμε
Σταθεροί στήν αγάπη μας δέν εκουνήσαμε
βήμα
Από τό ίδιο πάντοτε μέρος κι από τήν
ίδια πλευρά
Τραβούσαμε ξωπίσω μας τή θάλασσα
Κι όλο καί φέρναμε καινούριες θάλασσες
μπροστά μας
Έτσι γυρίσαμε τή θάλασσα
Γυρίσαμε τόν κόσμο
Εμείς,τά κουπιά.
Καπνός πουθενά.
Εμείς τά κουπιά αγαπήσαμε
Τό ίδιο μας τό χέρι
Ή ίδια μας ή ράχη
Απ’ τό ίδιο μαστίγιο εζήταε εξουσία
συνάμα καί υποταγή
Έτσι γυρνούσαμε τή θάλασσα
Γυρνούσαμε τόν κόσμο
Μέ μιάν αρμονία κρυφή
Μοίρα μας τά κουπιά
Καπνός πουθενά.
Εμείς τά κουπιά αγαπήσαμε
Στό τίμιο ξύλο τους
τή ζωή μας σταυρώσαμε
Λύτρωση γυρέψαμε
Απ’ τού προορισμού τήν κόλαση
Κι από τήν αλγηδόνα τού Εγώ
Εμείς τά κουπιά.
Καπνός πουθενά
Εμείς τά κουπιά αγαπήσαμε
Εμείς τά κουπιά
Εμείς ό προορισμός
Εμείς καί τό ταξίδι
Πουθενά καπνός
Εμείς κι ό θεός.”
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΟΥΤΗΣ