Του Ιωάννη Δαμίγου
Το σύνολο δημοσίου και ιδιωτικού χρέους της χώρας μας ξεπερνά ήδη τα 763 δις ευρώ και ας κρατήσουμε το νούμερο αυτό για την πιθανή κατανόηση, των παρακάτω. Φυσικά, και αποτελεί νούμερο πτώχευσης, όπως και να αναλυθεί μαθηματικά, εκτός βέβαια από την πολιτική του ευνόητη χρησιμότητα. Το σχέδιο Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης της ΕΕ, εκβιάζει και σύρει τιμωρώντας πολλές χώρες της Ευρώπης, σε επιπλέον μέτρα λιτότητας. Η θέση μας ήταν, είναι και θα παραμείνει η χειρότερη, μεταξύ άλλων ευρωπαϊκών κρατών, με την ακρίβεια και τη φτωχοποίηση να καλπάζουν σαν στο finish line ιπποδρομιακής κούρσας. Αυτό δε σημαίνει πως οι θέσεις των υπολοίπων κρατών που είναι ελαφρώς καλύτερες, θα παραμείνουν ανεπηρέαστες οσονούπω. Αυτό καταδεικνύουν τα … νούμερα.
Μία από αυτές, που δεν αποτελεί δυσάρεστη έκπληξη για τους γνωρίζοντας οικονομικά, είναι η χαρακτηριζόμενη “ατμομηχανή” της Ευρώπης η Γερμανία. Η χώρα που σύρθηκε υποστηρίζοντας τα συμφέροντα των ΗΠΑ, σε έναν αχρείαστο πόλεμο, εναντιωμένη στα Ευρωπαϊκά συμφέροντα εκθέτοντας τους λαούς της σε φτωχοποίηση, μα ακόμα και αυτή την ίδια. Οι υπαλληλικές κυβερνήσεις των πανίσχυρων λόμπι, θυσίασαν ακόμη και τη βαριά βιομηχανία της, προκειμένου να εξυπηρετήσουν την επιθετική πολιτική των ΗΠΑ, που προσπαθεί να διασωθεί και πάλι εις βάρος της Ευρώπης. Ο προϋπολογισμός της Γερμανίας, παρουσιάζει ένα έλλειμμα των 60 δις ευρώ, που θα εισπραχθεί από τη βαριά φορολογία των επιχειρήσεων, που πλήττει και εδώ όπως παντού, τις μικρές επιχειρήσεις των 7 και 8 εργαζομένων. Γύρω στις 16.500 τέτοιες επιχειρήσεις, έχουν ήδη δηλώσει αίτηση πτώχευσης, μην μπορώντας να ανταπεξέλθουν στις επιδεινούμενες αυτές διαρκώς συνθήκες της αγοράς. Οι νέοι της, στηρίζονται στα επιδόματα των 700-800 ευρώ, χωρίς ενδιαφέρον για εργασία, αποχαυνωμένοι όπως παντού άλλωστε, στρεφόμενοι στην εύκολη λύση της ακροδεξιάς πολιτικής. Ισχύουν οι ίδιοι κανόνες δηλαδή, σε όλη την Ευρώπη, με τα λιγότερα επιδόματα ανεργίας όμως στη χώρα μας. Και πάλι αυτό καταδεικνύουν τα … νούμερα.
Και όμως, οι Γερμανοί επιλέγουν αυτή τη στιγμή των δεινών, να παρουσιάσουν ως τον πλέον επιτυχημένο πρωθυπουργό ποτέ της Ελλάδας τον κύριο Μητσοτάκη! Εκθειάζουν ως θαύμα τα επιτεύγματά του και τις μεταρρυθμίσεις του, που επανάφεραν ταχέως τη χώρα του στις παραδειγματικά προοδευτικές και ανταγωνιστικές της Ευρώπης. Αναμφισβήτητα με αυτόν τον αέρα σιγουριάς και υποστήριξης, τον πονηρό και σκοπούμενο ασφαλώς, παρουσιάζεται εδώ ανυποχώρητος και σε συνταγματικές ακόμη παραβιάσεις. Σε σημείο μάλιστα, που μετρούν τις πιθανότητες και δυνατότητες να αναλάβει μελλοντικά κάποιο καίριο πόστο στην ΕΕ. Τα νούμερα με τα … νούμερα, βρίσκονται.
Τώρα, πως βολεύει να μετρούν τα νούμερα των οικονομικών λογιστικών τρικ και να “ξεχνούν” τα βάναυσα της καθημερινότητας, στην Ελλάδα, στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη, θυμίζει αρκετά και τη “επιπόλαιη” άγνοια που είχαν επιδείξει και για τον μακελάρη της ανθρωπότητας Χίτλερ και τους φανατικούς οπαδούς του. Όλοι ανησυχούν τάχα, για την αύξηση του φασισμού και ταυτόχρονα συνεχίζουν να του προσφέρουν “καύσιμη” ύλη επιμελώς, επιβραβεύοντας καθεστώτα, νούμερα.
Και αυτά όλα συμβαίνουν καθώς η αριστερά συρρικνώνεται πανευρωπαϊκά, ως ανίκανη να ανταποκριθεί στο έργο της και φταίχτης ως εκ τούτου, όλων αυτών που ακολουθούν. Ευκαιρίας δοθείσης, επωμίζεται και ανασταλτικό χαρακτήρα προόδου και από πάνω, που έχει μπει στο τραπέζι της συζήτησης επιτήδειων, ως αχρείαστη. Πάντως, το ότι δεν έχει καταφέρει να σταθεί ως πολιτικός χώρος, για πολλούς λόγους, αλήθεια προβληματίζει. Ειδικότερα όταν τα νούμερα θα έπρεπε να την ευνοούν, αντιθέτως η αριστερά μειώνεται. Η δυνατότητα των άλλων ή αδυναμία της ίδιας, φταίει; Μάλλον, το τελευταίο ισχύει, φοβάμαι. Αυτό φανερώνουν τα νούμερα, δυστυχώς.