Toυ Ιωάννη Δαμίγου
Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί προϊόν σχεδίου της άρχουσας οικονομικής τάξης, ευθυγραμμίζεται με αναλύσεις της πολιτικής οικονομίας που βλέπουν τις πολιτικές μετατοπίσεις ως αντανάκλαση οικονομικών συμφερόντων. Επειδή το τυχαίο, δεν έχει λόγο ύπαρξης στην εφαρμογή πολιτικής, θεωρώ πως η στροφή της ΕΕ στην ακροδεξιά ήταν συγκεκριμένο σχέδιο, που είχε τεθεί ως στόχος αρκετά χρόνια πίσω. Συνεπώς, καμία έκπληξη για την άνοδο του AfD, καθώς έχει προηγηθεί άνοδος και άλλων ακροδεξιών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, τα τελευταία χρόνια.
Το επιτήδεια διορισμένο, υπαλληλικό “λουμπεναριό”, πολιτικής ηγεσίας στην ΕΕ, από την άρχουσα παγκόσμια οικονομική ελίτ, αποτελεί το καθ’ ύλην αρμόδιο εγχειρίδιο όργανο, της σημερινής απόρροιας τερματικών αποτελεσμάτων. Ποιος αγνόησε τάχα, την άλωση της ΕΕ, από τα λογής “λόμπι”, που την είχαν μετατρέψει σε χώρο σύναψης εμπορικών συμβολαίων, μεταξύ businessman και εταιρειών, ερήμην των λαών; Μήπως οι “πονηροί” χειραγωγοί της δημόσιας κοινής γνώμης, που σήμερα εκπλήσσονται δήθεν; Ό, τι αισχρό διαδραματίζεται τώρα και θα πραγματωθεί αμέσως μετά, έχει προλειανθεί σχεδιαστικά και κορυφώθηκε κατά την εποχή διακυβέρνησης των, Μέρκελ, Σαρκοζί (Μερκοζί), Γκόρντον Μπράουν, Κάμερον, Ζαν Κλώντ Γιουνγκέρ και Μπερλουσκόνι, τουλάχιστον. Μετά την απόρριψη του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, Μέρκελ και Σαρκοζί πρωτοστάτησαν στη διάσωση της θεσμικής μεταρρύθμισης της ΕΕ, θέτοντας τις βάσεις για τη σημερινή λειτουργία της. Ο άξονας “Μερκοζί” επέβαλε σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία και λιτότητα (κυρίως με γερμανική πίεση), δημιουργώντας παράλληλα τους μηχανισμούς στήριξης (ΔΝΤ, EFSF/ESM) για χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία. Ο Σαρκοζί ηγήθηκε της πρωτοβουλίας για επέμβαση κατά του Καντάφι, ενώ η Μέρκελ τήρησε στάση αποχής, δείχνοντας τότε, την γερμανική απροθυμία για στρατιωτικές εμπλοκές. Η ΕΕ διοικούνταν ουσιαστικά από το Παρίσι και το Βερολίνο, υποβαθμίζοντας συχνά τα μικρότερα κράτη – μέλη. Στην κρίση του ευρώ, το κοινό νόμισμα επιβίωσε, αλλά η επιβολή ακραίας λιτότητας δημιούργησε βαθύ οικονομικό και κοινωνικό χάσμα μεταξύ του ευρωπαϊκού Βορρά και Νότου. Η διαχείριση των κρίσεων και η αίσθηση έλλειψης δημοκρατικής νομιμοποίησης τροφοδότησαν λαϊκιστικά και αντι-ευρωπαϊκά κινήματα σε όλη την ήπειρο (Άνοδος του Ευρωσκεπτικισμού). Ήδη το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, είχε δηλητηριαστεί εκούσια. Οι αποφάσεις και η γενικότερη κατεύθυνση της οικονομικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως διαμορφώθηκαν, από κορυφαίους Ευρωπαίους ηγέτες και αξιωματούχους, ανάμεσά των η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, η Ύπατη Εκπρόσωπος Κάγια Κάλας, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, ο πρώην Γερμανός Καγκελάριος Όλαφ Σολτς και ο νυν επικεφαλής του CDU, Καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, οδήγησαν δυστυχώς, στην αναβίωση της ακροδεξιάς. Η βίαιη στροφή, της κακοποιημένης ευρωπαϊκής οικονομίας, σε δήθεν επένδυση πολεμικής παραγωγής, καταδεικνύει μοιραία την μελλούμενη κατάρρευση της ΕΕ. Οι Αγγλοσάξονες, (με την πλήρη ανάλυση του ορισμού των), δείχνουν να καταφέρνουν τον υπέρτατο στόχο και σκοπό των.
Σε μια τέτοια περίπτωση περαίωσης, η χώρα μας, η τελευταία σε όλους τους πίνακες επιδόσεων, κοινωνικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, δημογραφικούς και άλλων εκφάνσεων, πολύ πιθανό να βρεθεί αντιμέτωπη με το φάσμα του αφανισμού. Τότε και πολύ αργά, ίσως γράφω, ίσως να αντιληφθούμε πως ο πραγματικός εχθρός ήταν εντός χώρας, αλλά και εκτός (μεταλλαγμένης ΕΕ), και όχι τόσο η εξεζητημένη Τουρκία! Που η περαιτέρω “χρήση” της, συντέλεσε στην εξασθένηση της ήδη υπερχρεωμένης οικονομίας μας. Στην ανάλυσή του ο Θουκυδίδης, για τον Κερκυραϊκό Εμφύλιο (3.82.8), περιγράφει πώς ο πόλεμος αλλοιώνει την ανθρώπινη φύση και σημειώνει ότι η απληστία και η φιλοδοξία έγιναν “η αρχή όλων των δεινών”. Στην γνώση της υπηρεσίας του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, στην νόμους της ηθικής και στην πραγματική λειτουργία της δημοκρατίας (κράτος λαού), υπάρχει ο “πηγαίος κώδικας”!