Του Κώστα Πρώιμου
Με πιάνουν αίφνης γέλια αθάνατα. Με την νέα μου αόρατη υπόσταση και την πανανθρώπινη κατάντια μας. Αν και εγώ προσωπικά επειδή πέθανα (κυριολεκτικά) μόλις χθές και σουλατσάρω ανενόχλητος δεξιά και αριστερά μιας και βρίσκομαι στην αναμονή μέχρι να τακτοποιήσουν το δωμάτιό μου, στους «πάνω ορόφους» ή στο «υπόγειο» (θα σας γελάσω), έχω αρχίσει να το διασκεδάζω.
Πόσες Θρησκείες, θεοσοφίες, αιρέσεις και άλλες τόσες επιστήμες -απόρροια της ανθρώπινης περιέργειας και της θνητής ανασφάλειας- έψαχναν στον αιώνα τον άπαντα να βρουν άκρη; Τι μας συμβαίνει φερειπείν όταν φάμε πολύ ένα βράδυ και δεν ξαναξυπνήσουμε; Ή όταν πέσουμε ηρωικά μαχόμενοι στον πόλεμο ή όταν ένας μαλάκας περάσει με το φορτηγό του από πάνω μας στην εθνική οδό, μόνο και μόνο επειδή χάζευε στο κινητό του τσόντες για να ξεγελάσει τη μοναξιά του; Ποιος αλήθεια μπορεί να ερμηνεύσει τα κακόγουστα αστεία της μοίρας;
Ακόμη δεν μπορώ να το πιστέψω. Ότι δεν θα ξανααγχωθώ για τίποτα. Πως δεν θα ξαναχρειαστεί να πεταχτώ στον ύπνο μου με ένα πνίξιμο στον λαιμό και ένα βάρος μονίμως «κολλημένο» στις σάρκες μου. Τέρμα οι ανυπέρβλητες υποχρεώσεις, οι νταλγκάδες, η αβεβαιότητα, οι αρρώστιες, ο πόνος, η λύπη, η χαρά, το αίσθημα αποξένωσης που ένιωθα τόσα χρόνια. Σύζυγο να με θρηνήσει δεν έχω εδώ και πολλά χρόνια, καθώς με ξε-ερωτεύτηκε όπως μου δήλωσε μια μέρα και εξαφανίστηκε επηρμένη και συνάμα εθισμένη από τα νέα της πανάκριβα αφροδισιακά. Παιδιά, ώστε να έχω την τιμή να παρακολουθήσω «ζωντανά» το γνωστό πανηγυράκι της κηδείας μου δεν έχω αφήσει πίσω μου. Όντας απόκληρος, αν υπήρχαν τέκνα, ε, προφανώς δεν θα τους έφταναν τα δάκρυα και μέχρι το πάτωμα…
Όμως δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο αστεία μου φαίνονται στην τωρινή μου πρωτόγνωρη και συνάμα «φανταστική» διάσταση μου όλα τα δήθεν μεγάλα προβλήματα του χθες. Επιτέλους, για όσο παραμείνω σε αυτό το μεταβατικό στάδιο θα έχω τη μεταθανάτια πολυτέλεια να εξερευνήσω απαρατήρητος και ανενόχλητος για τελευταία φορά τον «αγγελικά πλασμένο» γήινο κόσμο μας. Λες και το Σύμπαν ενώ έχει σκασίλες μεγάλες επειδή πέθανα (ούτε που ασχολείται με εμάς) μου έκανε τη χάρη να πραγματώσω μια μεγάλη μου παιδική επιθυμία: να παρακολουθώ τους ζωντανούς και τον κόσμο μας ως φάντασμα.
Πρωτοχρονιά απόψε και αποφάσισα να κάνω μια «αόρατη» βόλτα στις καλές συνοικίες. Φώτα και φωτάκια αναρίθμητα, ευχούλες με τραγουδιστά επιτηδευμένες φωνές και λαμπερά χαμόγελα, καλοντυμένες κυρίες και «καθώς πρέπει» κύριοι. Χαζοχαρουμενιές «απλωμένες» στην εορταστική διάθεση και μια τρελή κατανάλωση υλικών αγαθών, σαν να μην υπάρχει αύριο… Πολυτελή αυτοκίνητα ένα σωρό, παρκαρισμένα παντού, το ένα ακριβότερο από το άλλο. Σιδεριές και φαρδιά λάστιχα με μια φίρμα καρφωμένη στις λαμαρίνες που στην προθανάτια ζωή σου αποδίδει κύρος… Πόσο αστείο μου κάνει αυτό τώρα. Να πληρώνεις ένα σκασμό λεφτά να διακινδυνεύεις ακόμη και την ζωή σου για παλιοσίδερα προκειμένου να αποκτήσεις… κύρος. Και τι θα πει… κύρος; Έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ ως φάντασμα ότι η ζωή μας επί της Γης είναι μια ποικιλόχρωμη κωμωδία την οποία εξελιγμένες υπάρξεις με σαδομαζοχιστικές εμμονές μας την επιβάλλουν για να σπάνε πλάκα με τις απίστευτες αντιδράσεις και τα ηλίθια πεπραγμένα μας.
Φεύγω απαρατήρητος, από τις γκλαμουράτες γειτονιές όπου όλοι είναι στην κοσμάρα τους, βολεμένοι μέσα σε μια λεπτή ροζ με χρυσές αποχρώσεις φούσκα, η οποία άμα « σκάσει» θα τσιρίζουν σαν τις έρημες παρθένες στα χέρια των τζιχαντιστών. Κατηφορίζω αστραπιαία προς το κέντρο. Άστεγοι, παράνομοι και φουκαράδες. Οι περισσότεροι ήδη κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες. Πλησιάζω κοντά έναν… Το σώμα του μπερδεμένο μέσα σε χαρτόκουτα, περισσότερο μοιάζει με πεθαμένος. Σκέφτομαι ότι αυτός ο «χαρτοκουτάνθρωπος» κάποτε ίσως να είχε μια κανονική ζωή, ένα αληθινό σπίτι, ακόμη και οικογένεια. Κανείς δεν του εύχεται τίποτα. Μάλλον όμως επί του παρόντος δεν τον ενδιαφέρει και τόσο η κοινωνική του κατάσταση, μήτε θα είχε ως έγνοια να συνάψει δημόσιες σχέσεις. Όταν ήμουν ζωντανός αν είχα πάνω μου κάνα ψιλό τούς το άφηνα, περισσότερο από μια ενδόμυχη ενοχή, αν και δεν έχω καταλάβει ακόμη τον ακριβή λόγο. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή που τον παρατηρώ δεν τον λυπάμαι πλέον. Κανέναν τελικά δεν έχεις δικαίωμα να λυπάσαι, ούτε τον εαυτό σου. Προφανώς έχει κάνει την επιλογή του. Γιατί, στο φινάλε, ποιος μπορεί με το ζόρι να κοιμηθεί έστω και για μια νύχτα απένταρος και απροστάτευτος μέσα στο αγιάζι φορώντας παλιόρουχα κάτω από μια σκοτεινή γέφυρα, σε μια κακόφημη συνοικία; Μας έχουν σιχαθεί όλους τους «κανονικούς» καθώς και την «κανονικότητά» μας οι απανταχού άστεγοι, αν δεν το έχετε καταλάβει.
Πραγματικά απολαμβάνω το προνόμιο της αόρατης μορφής μου. Είχα διαβάσει παλιότερα για φαντάσματα μέσα από διάφορες επιστημονικές θεωρίες. Ποτέ δεν ήμουν σε θέση να διανοηθώ ότι θα μου συνέβαινε, μια νύχτα ξαφνικά. Υπήρχε και μια εκδοχή την δεκαετία του 60 βάσει στοιχειωδών φυσικών νόμων, σύμφωνα με την οποία αν μπορούσαν να κατασκευάσουν τεχνητά ένα φάντασμα η ενέργεια του θα σκότωνε τους πάντες ευρισκόμενους στο ίδιο εργαστήριο, αλλά ας μη το πολυαναλύσουμε και βγούμε εκτός θέματος.
Βλέπετε η ζωή, ημών της πλέμπας και των πολλών, είχε γίνει και πάλι αφόρητη. Ζούμε μέσα σε μια τέλεια δικτατορία την οποία ονόμασαν δολίως δημοκρατία. Ελεύθεροι στον μέγιστο βαθμό της ανελευθερίας που εγκαθίδρυσε μέσα από περίτεχνους νόμους και θεσμούς το σύστημα. Όταν ζεις μόνο για να δουλεύεις πόσο πραγματικά ελεύθερος μπορεί να είσαι; Όταν αναγκαστικά παρακαλάς για ένα αξιοπρεπές αύριο, συμβιβάζεσαι αμαχητί και τσαλαπατάς εύκολα τις αξίες και τις προσωπικές σου αρχές για τον επιούσιο; Πόση αξία έχει αυτή η ελευθερία; Αποφάσισα να αφήσω όσο προλαβαίνω τη ολοένα και βυθιζόμενη στην κατάθλιψη χώρα μας και να επισκεφτώ τη κολασμένη Γάζα, τώρα, μέσα στο σκοτάδι της Πρωτοχρονιάς.
Ερείπια δεσπόζουν παντού ένας ψιθυριστός Θρήνος λες και τον μεταφέρει ο άνεμος και μια εντροπία αναβλύζουσα από τα χαλάσματα «κοσμεί» μια απόκοσμη αύρα. Δεν με «αγγίζει» το υπερθέαμα ως προϊόν ανθρώπινης επινόησης, απλώς παρατηρώ… Τανκς και περίπολα με ανθρώπινα στη σάρκα αλλά μολυβένια στην ψυχή στρατιωτάκια που εκτελούν διαταγές χωρίς να τις καταλαβαίνουν, παντού πτώματα μικρών παιδιών και ένας άνεργος Αϊ Βασίλης δίπλα τους να κλαίει, απαρηγόρητος , χωρίς αποστολή, δίχως σκοπό, ενώ δεν ξέρει τι να κάνει με τα δώρα του. Τι παράξενος που ναι αυτός ο κόσμος των ζωντανών! Πριν λίγα λεπτά έβλεπα καλοντυμένους ανθρώπους να εύχονται ηλιθίως, ξέρετε τώρα, υγεία, ευημερία, ειρήνη και να πίνουν ψυχαναγκαστικά σαμπάνια. Λίγο πιο πέρα, στον ίδιο πλανήτη, την ίδια ώρα και στιγμή, να επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή και ο όλεθρος. Φτωχοί, άστεγοι, άμαχοι και οι δισεκατομμύρια πλεμπαίοι που ονειρεύονται με χαζοευχές να περάσουν στην άλλη, την «επίχρυση» πλευρά του κοινωνικού φράκτη, στις καλές γειτονιές με τα αναρίθμητα υπεραυτοκίνητα, τις ωραίες και σικάτες γυναίκες, τους εγνωσμένου κύρους άνδρες και τα καλοσπουδαγμένα «άριστα» τέκνα.
Δεν ξέρω αν η μεταθανάτια κατάστασή μου επιτρέπει να κάνω τίποτα «τρελά» και να μεταφέρω αιφνιδίως μια όμορφη γιορτή στα ερείπια της Γάζας ή στα πεδία των μαχών της Ουκρανίας. Έτσι, μόνο και μόνο για να δω αντιδράσεις. Να παρακολουθώ αόρατος πώς το χαζογελάκι και οι δηθενιές των μπρούκληδων θα παραδώσουν τη θέση τους στη φρίκη, την υστερία και τον ανείπωτο φόβο. Μπας και μπει λίγη ενσυναίσθηση και γίνει -ένα πράμα- ο κόσμος μας λίγο καλύτερος. Φανταστείτε όμως λίγο το σκηνικό για το οποίο δίνω ρέστα και ενδεχομένως σύντομα και μόνο επειδή το σκέφτηκα να καταλήξω στο υπόγειο της αιωνιότητας: Μια υπέρκομψη κυρία στολισμένη με χιλιάδες ευρώ φορέματα και κοσμήματα και τη σαμπάνια στο χέρι να διακτινιστεί χωρίς να το πάρει πρέφα και να βρεθεί αίφνης μπροστά σε χιλιάδες φόνους γυναικόπαιδων από πάνοπλους πιτσιρικάδες στρατιώτες. Τα μεγάλα αδερφάκια της διπλανής χώρας να ξεκοιλιάζουν με ξιφολόγχες και να κομματιάζουν τα ανυπεράσπιστα μικρότερα με χειροβομβίδες. Ε, ωραία δεν το πάμε το θεάρεστο έργο στον πλανήτη μας; Και από την άλλη να εκτοξεύουμε μέσα από παραδοσιακά έθιμα και τελετουργικά χιλιάδες φαναράκια στον ουρανό, να ευχόμαστε ευκόλως και σε εμετικό βαθμό Ειρήνη, ευημερία και αδελφοσύνη, αλλά συνήθως εκ του ασφαλούς λόγω της τεράστιας απόστασης που μας χωρίζει από τις γαίες του ολέθρου.
Μπα, ας είναι. Δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να φέρω σε δύσκολη θέση κανέναν και καμία, διότι ενδέχεται να απογοητευτώ. Άλλωστε σε όλους μας έχει δοθεί η ελεύθερη βούληση. Άπαντες γνωρίζουμε κατά βάθος «τι παίζει» στον πλανήτη και ας παριστάνουμε τα αφελή κορόιδα. Εξάλλου, μόλις ευγενώς με ειδοποίησαν ότι το δωμάτιο μου στο Hotel Yπερπέραν είναι έτοιμο…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ