Του Ιωάννη Δαμίγου
Η ιστορία πρέπει να είναι πολύ άσκημη! Καθώς άλλοι την “στήνουν” στα επανειλημμένα ραντεβού μαζί της, άλλοι την χλευάζουν κι άλλοι την παραχαράσσουν. Βέβαια, όλοι αυτοί την αποφεύγουν πρόσκαιρα, γιατί είναι απόλυτα σίγουροι, πως θα την αποτυπώσουν δικοί τους συστημικοί πάντα “ιστορικοί”, που θα εξεύρουν εξαιρετικές δικαιολογίες, σε τυχόν παραβλέψεις των. Στην χρεωκοπημένη χώρα μας, την υπό επιτήρηση και την εξαρτημένη, “διεξάγουμε” και εκλογές …
Η Νέα Δημοκρατία, βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα δύσκολη και πιεστική προεκλογική τροχιά, καθώς έρχεται αντιμέτωπη με τη συσσωρευμένη φθορά της κυβερνητικής θητείας, τη γεωπολιτική και οικονομική αβεβαιότητα και τη δυναμική εμφάνιση νέων πολιτικών σχηματισμών. Αν και διατηρεί το προβάδισμα, οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν σημαντική υποχώρηση των ποσοστών της και έντονο προβληματισμό στο Μέγαρο Μαξίμου. Τα εγγενή πολλαπλά σκάνδαλα, η ξεδιάντροπη χειραγώγηση της δικαιοσύνης, η επιβαλλόμενη δυναστεία των καρτέλ, η ανύπαρκτη εσωτερική αλλά και εξωτερική πολιτική, ο χαμένος έλεγχος ασφάλειας, με “διαταγές” μεταφοράς πολεμικού υλικού από τόπο σε τόπο και με την ακρίβεια μόνιμα ανεξέλεγκτη, οδηγούν σε αναπόφευκτη αλλαγή ηγεσίας της, απόρροια της αναμενόμενης συρρίκνωσης των ποσοστών της. Η αντίληψη τώρα, περί “μόνιμου τέλματος στασιμότητας” του ΠΑΣΟΚ, αποτελεί έναν από τους κεντρικότερους άξονες της τρέχουσας πολιτικής κριτικής, ο οποίος τροφοδοτείται κυρίως από τη δυσκολία του κόμματος να κεφαλαιοποιήσει πλήρως τη φθορά της κυβέρνησης, παρά το γεγονός ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης κατέχει πλέον θεσμικά τη θέση του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Η πάγια ανικανότητά του, παρά τη ραγδαία υποχώρηση των ποσοστών της Νέας Δημοκρατίας (η οποία καταγράφει ιστορικά χαμηλά κοντά στο 23% – 30% αναλόγως τη μέτρηση), το ΠΑΣΟΚ δεν εισπράττει το ανάλογο ρεύμα διαμαρτυρίας. Προφανώς, οι “ρίζες” των χρόνιων μηχανισμών του αδυνατούν πλέον, μα ακόμα ¨εξυπηρετεί το σύστημα. Χρήσιμος λοιπόν ο αδρανής Ανδρουλάκης, παραμένει ακέραιος στην θέση του, έτοιμος πάντα να προσφέρει τις κατάλληλες υπηρεσίες του, ακόμα και την συνέχιση τροφοδοσίας στελεχών στην Νέα Δημοκρατία,, όποτε αυτό χρειαστεί! Η συζήτηση γύρω από μια ενδεχόμενη πολιτική επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα αποτελεί αντικείμενο έντονων αναλύσεων, με διαφορετικές ερμηνείες ανάλογα με την πολιτική σκοπιά. Πολλοί “αναλυτές”, θεωρούν ότι η κατακερματισμένη προοδευτική αντιπολίτευση στερείται ηγετικής προσωπικότητας με κυβερνητική εμπειρία, τάχα! Αντίθετα, οι επικριτές του επισημαίνουν ότι η περίοδος 2015-2019 και οι συνεχείς εκλογικές ήττες του 2023 έχουν δημιουργήσει ένα ισχυρό “αντι-Τσίπρα” ρεύμα στην κοινωνία, το οποίο δύσκολα ξεπερνιέται, για να μην προσθέσω και δίκαια. Ενώ είχε ξεκάθαρα δηλώσει, πως παραιτούμενος κάνει χώρο στους νέους, επιστρέφει ως τι; Απλώς αποτελεί ένα ακόμα δεκανίκι του ισχυρού συστήματος, έτοιμο θέλει δεν θέλει, μπορεί δεν μπορεί, να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του, έχοντας και προίκα ένα ινστιτούτο. Ενδόμυχα γνωρίζει, πως δεν έχει καμία πολιτική τύχη, και σύρεται εξευτελιζόμενος από συνήθεια , μα και “καθήκον”. Προτείνω τον τίτλο για το επόμενο βιβλίο του “Ο λαμνοκόπος της σούπας”. Τώρα, ο χαρακτηρισμός “λαϊκίστικος αχταρμάς”, αναφέρεται στην έντονη κριτική που δέχεται η πολιτική πυξίδα του νεοσύστατου κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού, με τίτλο “Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών”. Μετά την επίσημη παρουσίαση του κινήματος στο θέατρο “Ολύμπιον” στη Θεσσαλονίκη, αναλύσεις στον τύπο και σχολιαστές περιγράφουν την ιδεολογική ταυτότητα του κόμματος ως ένα συνονθύλευμα αντιφατικών, αντισυστημικών δήθεν και ασφαλώς ετερόκλητων θέσεων.
Η ηγεσία του κόμματος δήλωσε χαρακτηριστικά, θυμίζοντας το περίφημο άνοιγμα του Τσίπρα, ότι “δεν υφίσταται κάποιο face control” στις πόρτες των γραφείων της, ενισχύοντας την κριτική ότι ο φορέας λειτουργεί ως “δεξαμενή” για κάθε είδους αγανακτισμένο ή λαϊκίστικο στοιχείο χωρίς ιδεολογική συνοχή.
Μοιάζει μάλλον με ένα συγκροτημένο κυβερνητικό εναλλακτικό πλάνο, αλλά ως μια ρητορική κοινοτοπίας και θυμού που προσπαθεί να ενώσει ασύμβατες πολιτικές τάσεις κάτω από την ομπρέλα της ηθικής υπεροχής, με κύριο κίνητρο, την συνέχιση παραγωγής συναισθήματος, για απόδοση προσωπικής ίσως δικαιοσύνης, με επικάλυψη πολιτικής. Μην ξεχνά κανείς, πως με δήλωσή της, υπήρξε ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας, μέχρι της στιγμής της δολοφονίας των 57 στο τρένο της ασυδοσίας της. Πιθανή θέση δικαιοδοσίας της, ίσως να ήταν μια υποψηφιότητα για δήμαρχος και μέχρι εκεί. Για ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά, δεν υπάρχει λόγος αναφοράς μου, δυστυχώς. Όπως και για λοιπά κομματίδια, Ελευθερία Πλεύσης, Ελληνική Λύση και άλλα. Το σοβαρό και αεικίνητο ΚΚΕ, παραμένει η μόνη σταθερή δύναμη λαϊκής έκφρασης. Όσο για το “Μέρα 25”, θα σχολιάσω θετικά τις οικονομικές θέσεις και προτάσεις του σπουδαίου οικονομολόγου επιστήμονα, που δεν ασκεί την συνήθη πολιτική των Ελληνικών δεδομένων, καθώς απευθύνεται σε ελάχιστους ψηφοφόρους, με απαιτητικές γνώσεις παιδείας.
Συμπέρασμα: Το γνωστό αστείο λογοπαίγνιο: “Τσ’ έντυσαν τσ’ άλλς; Τσ έντυσαν ούλς”! Όταν άκουσαν έκπληκτοι οι Αμερικάνοι στρατιώτες στην Κορέα, να μιλούν οι Έλληνες την τοπική γλώσσα: “Τους έντυσαν τους άλλους; Τους έντυσαν όλους”! Δηλαδή, ό,τι μας ντύσουν και ότι μας υποδείξουν οι ταγοί. Λόγω αναρίθμητων ελλείψεων, δεν υπήρξε ποτέ δυνατότητα απλής σκέψης, θεμιτής συμφωνίας, πιθανότητα αναγκαίας εφαρμογής συγκεκριμένων πρωταρχικών στόχων, και υγιούς αίσθησης αρχής περί πατρίδας. Με ένα καθολικό κοινωνικό ποσοστό, δέσμιο της λαϊκίστικης τηλεόρασης, της αγοραίας και ασύδοτης ελίτ και των επαγγελματιών πολιτικών πλουτισμού, η ασθένεια κατέληξε ανίατος. Υπάρχουμε σαν χώρος άλλων, όχι πια σαν χώρα, κι αυτό που απέμεινε είναι το brand name: “Greece”! Η ψήφος χωρίς γνώση, μάλλον θυμίζει τα χαρτιά κολλημένα σε σημεία πυκνής διέλευσης, “ΠΩΛΕΙΤΑΙ” ή στην καλύτερη των περιπτώσεων “ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ”.