Του Ιωάννη Δαμίγου
Ένας κυριολεκτικά αμόρφωτος λαός, που άγεται και φέρεται ως όχλος και που έχει την ατυχία ή την ανικανότητα να δοκιμάζει μόνιμα υπαλλήλους συμφερόντων σε εθιμοτυπικές καρέκλες, δήθεν αποφάσεων. Άτομα που δεν είχαν, δεν έχουν και φοβάμαι πως δεν θα αποκτήσουν ποτέ, ενδιαφέρον και επιθυμία να προσφέρουν τις ελάχιστες υπηρεσίες υπέρ του πολίτη. Ακόμα και να υπήρξαν κάποιοι, που ξεκίνησαν με ένα κάποιο όραμα ελπίδας, πάραυτα το σύστημα τους κάθισε από την καρέκλα στο σκαμνί της υποχώρησης, της απαξίωσης και τέλος τους ανταμείβει, μετ’ ευτελισμού πάντα, με τυπικές θέσεις Ευρωπαϊκού γραφείου.
Εδώ και χρόνια πολλά, παρελαύνουν στον πολιτικό ελεγχόμενο χώρο, περίεργες και από αστείες έως γελοίες ελλειμματικές προσωπικότητες, μέτριες στην καλύτερη των περιπτώσεων. Συνεχώς το κραταιό σύστημα, επαναφέρει δυσάρεστων για την δημόσια ζωή εκφάνσεων, πρόσωπα που ανασύρονται επιτήδεια από το παρελθόν, προκειμένου να ενισχύσουν, αν είναι δυνατό, το ήδη αποσαθρωμένο πολιτικό σκηνικό κατά τι.
Σκελετοί και γέροντες, πιστοί υπηρέτες της καθεστηκυίας τάξης, που τους δόθηκε η δυνατότητα να σπρώξουν στις χαμηλότερες ευρωπαϊκές θέσεις, μια χώρα φερέφωνο αλλότριων συμφερόντων. Και που το σύστημα των ΜΜΕ τους προβάλει προκλητικά, μη αφήνοντας περιθώριο αμφισβήτησης τάχα, ως γνώστες και έμπειρους χειρισμών πολιτικούς. Παρακάθονται σε χαρές και πανηγύρια, σε επετείους των σαράντα ημερών και των πενήντα χρόνων, αμφισβητούμενοι και αμφισβητίες, συμπράττοντες όμως όλοι στο ανομολόγητο καθοσιωμένου εγκλήματος καταδίκης λαού.
Είναι δε τόσο απόλυτο αυτό το σοβαρότατο καθεστώς, που απαρτίζεται από πειναλέους ηλίθιους έως παρασιτικές οικογένειες πάππου προς πάππον, που έχει καταφέρει το αδιανόητο. Να εξαφανίσει δηλαδή όλες μα όλες τις υποτιθέμενες αντιπολιτευτικές ισχνές “δυνάμεις”, πλην του ΚΚΕ, είναι η αλήθεια. Με τον πιο εύκολο και απλό τρόπο, που εφάρμοζε πάντα με τέχνη και επιτυχία, μέσω του κλασικού διαίρει και βασίλευε. Με την αμέριστη βοήθεια των ίδιων του των αντιπάλων. Πληθώρα επίκαιρης επιλογής ικανών προς εκτέλεση έργου, ανάμεσα σε Νάρκισσους, τυχοδιώκτες, πολιτικάντηδες, καιροσκόπους και φιλόδοξους αγοραίους τύπους, που άδραξαν την ευκαιρία “εμβάπτισης” χαρακτηρισμού αριστερού και προοδευτικού επιπλέον. Αυτοί, που μάχονται για τις υπαλληλικές καρέκλες τίτλου.
Είτε από κούραση ρουτίνας, ποτέ από κορεσμό, είτε από αναγκαία μετάλλαξη, αν παραστεί ανάγκη, όποιο πολιτικό μόρφωμα και να προκύψει, του συστήματος παραλλαγή θα είναι, επιβαλλόμενη βεβαίως και ασφαλώς. Σε τέτοιο ολικού επιπέδου σκορποχώρι, το μάζεμα είναι αδύνατο, αλλά πάντα έτοιμο να ανταποκριθεί στον όποιο επιτήδειο παρουσιάσει ως σωτήρα το σύστημα, που πάντα πριν σκάσει το μπαλόνι, θα αναλάβει ένα κάποιο χαλάρωμα, γητεύοντας ε; Και πάλι από την αρχή του τέλους. Τελείωσαν όμως και αυτές οι ίδιες οι ελπίδες, αυτή την φορά.