Του Ιωάννη Δαμίγου
Μεγάλο το ζόρι που τραβούν εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, αυτοί που έμειναν, προσπαθώντας να πεισθούν οι ίδιοι πως καλώς έπραξαν, παρά να πείσουν και άλλους να παραμείνουν. Θα περίμενε λογικά κανείς να ασχοληθούν με τα ρήγματα του οίκου των πρωτίστως, παρά με τις συνεχείς κατηγορίες κατά αυτών που αποχώρησαν. Ως μικροί, μικραίνουν ολοένα και περισσότερο με αυτή την απρεπή τακτική εναντίον αυτών που πήραν με το δικό τους σκεπτικό την απόφαση αποχώρησης. Αυτοί έφυγαν και τελείωσε, αν δεν διαβούν την πόρτα της εξόδου και άλλοι. Καλώς, κακώς, έτσι έκριναν και αυτό έπραξαν. Το να καταφέρονται ερήμην τους οι “μικροί”, με αγοραίες συμπεριφορές και ανοίκειες σπιλώσεις, τους καθιστά ακόμη πιο μικρούς, στα μάτια των μελών που παραμένουν πρόσκαιρα, υποτιμώντας τους. Η χυδαία αυτή αντιμετώπιση, μόνο στην αριστερή κουλτούρα δεν ταιριάζει, καταδεικνύοντας το άστοχο και άτοπο της κατά λάθος επιλογής σας, είδατε φως και μπήκατε. Τα επερχόμενα χαμηλωμένα περαιτέρω ποσοστά, θα πλησιάσουν την μικρότητά σας ως αρμόζει.
Η πικρή αλήθεια είναι πως από πάντα αυτοί οι μικροί υπήρχαν και κρυβόντουσαν, καλύπτοντας το άμετρό τους, ανάμεσα σε μέλη με υπόσταση και την δέουσα πολιτική βαρύτητα της κρίσης.
Να επαναλάβω στους μικρούς, καθότι μικροί και στον νου, πως επειδή λάκισα (ακριβώς) από τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ λέγοντας πάντα την αλήθεια μου από καιρούς, δυστυχώς επαληθευμένος, δεν σημαίνει πως πήγα ήδη σε άλλον πολιτικό χώρο. Δεν είμαι του “φωτός”, είμαι της σκέψης ευτυχώς ακόμη και του μετρήματος των στιγμών, όχι του θυμικού. Μπορείτε ελεύθερα να σχολιάζετε και να εκτίθεστε, όπως συνηθίζετε άλλωστε στον μικρόκοσμός σας, τα γραφόμενά μου ως κακό παράδειγμα πρώην μέλους, ευχαριστώντας σας για την τιμή της ανάγνωσης άρθρων μου! Για τα δυσκολονόητα για εσάς σημεία, παραμένω στην διάθεσή σας, προς επεξήγηση και διευκρινήσεις με συμπάθεια πάντα.
Με την σειρά μου, θα κρατώ τις λίγες ομολογουμένως στιγμές, στην μνήμη μου, μια και πάντα ο ήχος του ελλείμματος κάποιων ήταν εκκωφαντικός. Εκδικητικός δεν υπήρξα ποτέ, πάντα βαδίζοντας με το κεφάλι και το βλέμμα στο ύψος που μου αναλογεί. Σε κάποιες τυχαίες συναντήσεις είδα την ματιά των άλλων να χαμηλώνει ή να στρίβει αποφεύγοντας το βλέμμα, με την δικαιολογία να εκστομίζεται χωρίς λόγο προλαβαίνοντας τάχα. Μόνο λυπάμαι, γι’ αυτούς που ήταν και παρέμειναν νάνοι στην σκέψη και θα χρειάζονται πάντα μια σκάλα ν’ ανέβουν για να φανούν έστω, ελάχιστα πιο ψηλά, χωρίς ποτέ να βλέπουν ή να διακρίνουν. Ως μικροί πάντα θα μικραίνουν, συρρικνωμένοι, σαν τα ποσοστά των. Όλοι παίρνουμε αυτά που αναλογούν στο “μπόι” μας.