Του Ιωάννη Δαμίγου
Δεν μπορεί να συμβαίνουν τα ανείπωτα, τα αδικαιολόγητα, σε τόσους συνεχείς απανωτούς ρυθμούς και η μόνη αντίδραση να είναι ο πένθιμος σχολιασμός, η προσφορά αιμοδοσίας και το πανό που αναγράφει “η ζωή μας, αξίζει”. Δεν είναι φυσιολογικό στο τέλος τέλος η υπέρμετρη ανοχή στην αλητεία, αν δεν είμαστε συνένοχοι στην καλύτερη ή ανόητοι στην χειρότερη των περιπτώσεων.
Έγινε ξεκάθαρο με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο, πως δεν έχουμε να κάνουμε με μια δεξιά παράταξη, με μια σκληρή δεξιά ομάδα. Πρόκειται περί μιας συμμορίας αλητών, που όμοιά της δεν έχει κυβερνήσει ποτέ άλλοτε, με τον μανδύα πολιτικής δημοκρατίας. Ακόμα και στο πιο ακραίο τραγικό έγκλημά τους, με την εν ψυχρώ δολοφονία τόσων νέων ανθρώπων, εξακολουθούν να ασελγούν στην μνήμη τους, με απόδοση ευθυνών πραγματογνώμονα πρωθυπουργό σε σταθμάρχη, ενώ ακόμα περισυλλέγουν πτώματα, με άγνωστο αριθμό αγνοούμενων.
Υποκριτής υπουργός να παραιτείται με κροκοδείλια δάκρυα και να συμβουλεύεται σκονάκι οδηγό απαντήσεων σε δύσκολες και επίμονες ερωτήσεις δημοσιογράφων. Κάθε ημέρα ξεπερνούν σε αλητεία την προηγούμενη, βιάζοντας ό, τι έχει απομείνει από ηθική, προκαλώντας με την χυδαιολογία τους ακόμα και ευρωπαίους δεξιούς πολιτικούς.
Μα εμείς, εκεί και σταθερά, να παρακολουθούμε και να ακολουθούμε άπραγοι και συνένοχοι, τους αλήτες να βυσσοδομούν κατά προσώπων και θεσμών. Πάντα με τακτ και καθωσπρεπισμό, ως αρμόζει σε ανώτερης ηθικής και πολιτικής κουλτούρας συμπεριφορά πλεονεκτήματος, με υπομονή όμως γιατί δεν πρέπει να τους μοιάσουμε. Με προσοχή βέβαια, μη γίνει η ανοχή συνενοχή, από συνήθεια. αρκεί τα παιδιά μας να μας πάρουν όταν φθάσουν.
“Σε δέκα χρόνια άλλωστε ποιος θα το θυμάται;” Είχε πει ο πατέρας του. Κανείς, εκτός από τις χαροκαμένες μητέρες. Έτσι έχω την εντύπωση, πως πενθούμε επί πλέον για την κατάντια μας, την ανημπόρια μας, την ανοχή μας και την ενοχή μας, βαραίνοντας ακόμα περισσότερο το δυσβάσταχτο αυτό εθνικό και προσωπικό πένθος.
Τι πλάκωμα ψυχής; Τι αβάσταχτη θλίψη; Τι χάσιμο ισορροπίας; Λίγοι αλήτες μας χάλασαν την ζωή., τόσο απλά και τόσο γρήγορα, με μια μετωπική θανάτου, μετωπική αξιοπρέπειας. Το DNA της ψυχής μας, δεν συμβαδίζει με αυτό του σώματος και θα είναι αδύνατη η ταυτοποίηση. Συνεργοί στο “ανθρώπινο λάθος”, συνεργοί στην αλητεία, συνεργοί σε αναπάντητες κλήσεις.