Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος
Κάποια πρόσωπα του δημοσίου βίου δεν ξεχνιούνται.
Π.χ. δεν θα ξεχάσουμε ποτέ, την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεωργία Αδειλίνη. Στις 30 Ιουλίου 2024, μας ενημέρωσε, με προσωπική ανακοίνωση, ότι το σκάνδαλο υποκλοπών ήταν απλώς διαδόσεις.
Αποφάνθηκε ότι δεν υπήρξε «καμία απολύτως εμπλοκή με το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator, ή οποιοδήποτε άλλο παρόμοιο λογισμικό» -από την ΕΥΠ και οποιονδήποτε κρατικό λειτουργό».
Όσοι φώναζαν ότι είχαν «επισυνδεθεί» για μήνες δεν κατάλαβαν καλά: απλώς «τηρήθηκε απαρέγκλιτα η διαδικασία που προβλέπεται από το Νόμο».
Με άλλα λόγια ήταν …ύποπτοι για κάτι. Ο Χατζηγάκης, ο στρατηγός Φλώρος, ο Ανδρουλάκης και τόσος κόσμος. Ελλάς, η χώρα των υπόπτων…
Κανείς βέβαια δεν εξήγησε -τουλάχιστον στους «νομίμως» παρακολουθέντες , παρότι υπήρξε δικαστική απόφαση ότι αποτελεί δικαίωμά τους να γνωρίζουν- γιατί ακριβώς η ελληνική αντικατασκοπεία, έγραφε σε στικάκια τον ιδιωτικό βίο τους νυχθημερόν.
Ούτε σε ποιων τα χέρια περιήλθε αυτό υλικό που αποθηκεύτηκε -σε ήχο και εικόνα.
Τόσο απλά η κυβέρνηση έκλεισε ένα ακόμη σκάνδαλο, μετά τη Ζίμενς και τη Νοβάρτις και τώρα πλησιάζει να κλείσει και τα Τέμπη.
Τυπικά τουλάχιστον. Γιατί όσο δεν ξεχνιέται η Αδειλίνη, πολύ περισσότερο δεν θα ξεχαστεί ο δημόσιος λειτουργός που αντιστάθηκε στον ενταφιασμό της αλήθειας.
Ο ακέραιος Χρήστος Ράμμος, πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών, είναι εδώ και επιμένει να τιμά τον όρκο του, για «προστασία της ελεύθερης επικοινωνίας».
Εμφανιζόμενος στην τηλεόραση του Mega -επιτυχία της δημοσιογράφου Γιάμαλη στην πρώτη εκπομπή της- έδειξε τη μεγάλη εικόνα: εκτός από την παραβίαση των νόμων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη τραυμάτισε τους θεσμούς και τη Δημοκρατία.
«Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα αντιμετωπίζαμε μία τόσο τραυματική εμπειρία» ,είπε. Συμπληρώνοντας ,γι’ αυτούς που παραστάνουν τους ανήξερους για τη ζημιά που υπέστη η θεσμική τάξη στη χώρα: «Νιώθω θλίψη και απογοήτευση για όσους υποτίμησαν το ζήτημα των υποκλοπών».
Με ευθυκρισία, στόλισε -διαχωρίζοντάς τον από το θεσμό που εκπροσωπούσε-τον απίθανο Ντογιάκο που είχε αποφανθεί – κόντρα στο Σύνταγμα και τον νομικό κόσμο, που ξεσηκώθηκε- ότι «σε κάποιες περιπτώσεις η ΑΔΑΕ δεν μπορεί να κάνει ελέγχους». Ήταν η επιτομή προστασίας της κυβέρνησης- από όσους οφείλουν να την ελέγχουν- που ολοκλήρωσε η Αδειλίνη.
«Δεν μπορεί να λειτουργεί μια Αρχή υπό συνθήκες εκφοβισμού » τόνισε, συμπεριλαμβάνοντάς στη συγκάλυψη και τον Τασούλα, που δεν του επέτρεψε να ενημερώσει τη Βουλή.
Με τη δημόσια παρουσία του ο επικεφαλής της πιο ζωτικής -για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία- ανεξάρτητης Αρχής ανέδειξε ότι καμία καθεστωτική μεθόδευση δεν μπορεί να φιμώσει όσους είναι αποφασισμένοι να υπερασπιστούν αυτά τα αγαθά.
Η τηλεοπτική συνέντευξη του εν ενεργεία πάντα προέδρου της ΑΔΑΕ- παρότι η κυβέρνηση αλλοίωσε τη σύνθεσή της επί το …κυβερνητικότερο- ήταν δέσμη από φως, πίσω από τις μεθοδεύσεις νομιμοφανούς συγκάλυψης.
Συνιστά επιπλέον προσφορά του στη Γ’ Ελληνική Δημοκρατία, ότι -με έμμεσο, αλλά σαφή τρόπο- προειδοποίησε ότι το σκάνδαλο συνεχίζεται: απέφυγε να εγγυηθεί -ως μόνος αρμόδιος να το κάνει – ότι το απόρρητο των επικοινωνιών είναι διασφαλισμένο…
