Του Ιωάννη Δαμίγου
Δεν θα αναφερθώ στους “άλλους”, στις γνωστές τακτικές βιασμών, υποκλοπών, κλοπών, εγκληματικών ενεργειών και πολιτικής αλητείας των. Αυτοί ήταν, αυτοί είναι και αυτοί θα παραμείνουν, εφόσον το μόνο τους γνώρισμα, η μόνη ιδεολογία των είναι η απληστία και η φιλαργυρία.
Άλλωστε είναι τα μόνα κριτήρια για ανάδειξη και καριέρα στην κυβερνητική παράταξη. Έτσι προωθούνται στην εξουσία οι πέντε, δέκα εμπορικές οικογένειες, που ελέγχουν τα πάντα, στην κυριολεξία της έννοιας. Όμως η “αριστερή” παράταξη, που όλο και λιγότερο ακούγεται ο χαρακτηρισμός “αριστερά” καθώς έχει αντικατασταθεί από τις ανάγκες των καιρών σε “προοδευτική” δύναμη, με ποια κριτήρια καταρτίζει τα ψηφοδέλτιά της;
Ποιοι είναι αυτοί που αξιολογούν τα πρόσωπα που θα τύχουν της ευκαιρίας να αντιπροσωπεύσουν τις ελπίδες, τα όνειρα, την ποιότητα ζωής τελικά, της κοινωνίας; Τέλος ποιοι είναι αυτοί, που μετά από μια τερατώδη αστοχία επιλογής, κρύβονται και δειλιάζουν προκλητικά να αναλάβουν τις ευθύνες των; Ανεμομαζώματα αναγνωρίσιμων,, διαβολοσκορπίσματα αξιών. Και μας μένουν οι φωτογραφίες με τις παρουσιάσεις και τα πλατιά χαμόγελα, πικρής ανάμνησης.
Να “μαζεύονται” και να “δυσκολεύονται” οι ψηφοφόροι, έκθετοι στις λογής ορέξεις και πράξεις ενός η μιας, που δεν είχε, δεν έχει και δεν θα ιδέα από πολιτική, ιδανικά και προσφορά. Αλλά ήταν γνωστός/γνωστή με ακόλουθους. Έτυχε αλλά δεν πέτυχε. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά μένουν εκτός ακέραιες και σπουδαίες προσωπικότητες, με γνώσεις της πραγματικής ζωής και των προβλημάτων της, με όρεξη να προσφέρουν, με διάθεση να παλέψουν και πείσμα να καταφέρουν τα αδύνατα. Δεν έχουν όμως την λάμψη του/της σταρ.
Δεν έγραψαν ποτέ οι “παρεούλες” της κριτικής μια αράδα γι’ αυτούς. Δεν τους κάλεσαν ποτέ σε μια εκπομπή, σε ένα κανάλι, να μεταφέρουν τις ιδέες τους σε συνδυασμό με την γνώση των. Δεν φωτογραφήθηκαν σε εξώφυλλα περιοδικών της showbiz. Έκαναν όμως αναφορές με προτάσεις και λύσεις, ξοδεύοντας κόπο και χρόνο, με έρευνες, με στοιχεία, για να καταλήξουν σε συρτάρια μάταιης αναμονής. Καθώς οι ανάγκες πέρασαν σε στάδιο πελατείας προϊόντων, “ανοίξαμε και σας περιμένουμε”.
Το πιο αστείο όμως και ταυτόχρονα τραγικό, είναι να απολογείσαι σε επαγγελματίες βιαστές, να αναζητάς δικαιοσύνη από δικαστές που τους απαλλάσσουν … αβίαστα. Υπάρχει διαφορά μεταξύ ενός σκληρού δεξιού και ακροδεξιού βιαστή, από έναν προοδευτικό βιαστή; Ίδιοι δεν είστε. Μήπως όμως κάποιες “επιλογές” έχουν το αυτό αποτέλεσμα; Ναι, το τεκμήριο της αθωότητας μέχρι την εκδίκαση ισχύει. Με αυτό της σοβαρότητας όμως, τι γίνεται;