Του Ιωάννη Δαμίγου
Ναι, οι αγώνες, ναι η πάλη, ναι η συντροφικότητα. Ναι η υπομονή, ναι η αντοχή, ναι στην συνολική αντιμετώπιση, ναι στην συλλογική διαμαρτυρία, ναι, σε όλα ναι. Ναι όμως και στην πρόνοια ε;
Όχι όμως, ένα τεράστιο όχι, όταν χάνεται η αξιοπρέπεια! Στην αξιοπρέπεια, δεν χωρούν υποχωρήσεις, δεν χωρούν οι συζητήσεις, δεν χωρούν οι αναβολές. Δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
Λιγότεροι θέλεις, αδύναμοι θέλεις πάλι, όπως και να είναι, όπως και να έχει, προέχει η προστασία στην αξιοπρέπεια, αν κάτι μένει πολύ στους λίγους, είναι η αξιοπρέπεια. Χωρίς αυτή μοιάζεις με τους πολλούς, γίνεσαι όμοιος. Έχουν για όλα μια γενική απάντηση, θετική για όλα και θεωρητική, αλίμονο. Όταν όμως πρόκειται για επιβολή αποφάσεων άμεσου ελέγχου, εδώ δεν υστερούν των άλλων.
Αποφασίζουν και διατάσσουν, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους καταστατικά, αξίες και ήθος. Τα άλλα όλα, μπορούν και θα περιμένουν, δεν είναι η ώρα, ποτέ δεν θα’ ναι.Ό,τι και να τάζουν άμετρα, ό,τι και να υπόσχονται μεγαλόστομα, τα “πρώιμα” έργα των το σάπιο τους φανερώνουν.
Ο σκοπός ολοφάνερος και ήδη σε εφαρμογή, με τους θρασύτατους μηνιαίους καλεσμένους, να υβρίζουν σαν σε προηγούμενο τσιφλίκι τους και να ασχημονούν λαϊκίζοντας, περιορίζοντας σε γωνιά ή δείχνοντας την έξοδο ναι, στους όψιμους αμφισβητίες. “Τα άγρια και τα ήμερα”, είχα γράψει προνοητικά πριν τρία χρόνια το άρθρο. Η πρόνοια, που ανέφερα πιο πάνω, η πρόνοια, η άγνωστη, η μη συμφέρουσα.
Πρωτίστως λοιπόν η διαφύλαξη της αξιοπρέπειας. Με όποιο κόστος, με όποιο τίμημα, ακόμα και αυτό του αιρετικού, του άτακτου, που κατηγορείται για εγκατάλειψη δήθεν του “εμείς” και υποταγή τάχα στο “εγώ”.
Δεν θα το αρνηθώ, όταν το “εμείς” κινδυνεύει άμεσα από την απώλεια της αξιοπρέπειας, να στραφώ λυτρωτικά στο “εγώ”. Αν μου προσάπτεται ως κατηγορία και απαξιωτικό χαρακτηρισμό την προστασία της αξιοπρέπειάς μου, την αποδέχομαι. Μιλώ για εμένα μόνο και πρωτίστως για την προσωπική μου αξιοπρέπεια.