Του Στέλιου Κούλογλου
Παράξενα πράγματα συμβαίνουν στη Γαλλία. Χθες 25 Σεπτεμβρίου 2025, ένα Δικαστήριο του Παρισιού καταδίκασε τον πρώην πρόεδρο της χώρας Νικολά Σαρκοζί σε πέντε χρόνια φυλάκιση, για την υπόθεση της χρηματοδότησης της προεκλογικής του εκστρατείας του 2007 από το καθεστώς του Μουαμάρ Καντάφι.
Από αυτά τα πέντε χρόνια, τα δύο είναι με αναστολή. Ο Σαρκοζί αποκλείστηκε και από την άσκηση δημόσιου αξιώματος για πέντε έτη και του επιβλήθηκε πρόστιμο 100.000 ευρώ.
Η πρόεδρος του Δικαστηρίου αποφάνθηκε ότι λόγω της σοβαρότητας των κατηγοριών, η έφεση δεν έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα. Πράγμα που σημαίνει ότι πιθανότατα ο Σαρκοζί θα γίνει ο πρώτος Γάλλος πρόεδρος στην ιστορία που θα καταλήξει στη φυλακή.
Το δικαστήριο έκρινε ότι, την περίοδο 2005-2007, ο Σαρκοζί και στενοί συνεργάτες του αναζήτησαν οικονομική ενίσχυση από τη Λιβύη, προσφέροντας διπλωματικές και πολιτικές διευκολύνσεις. Αν και δεν αποδείχθηκε τελικά ότι τα χρήματα κατέληξαν απευθείας στην εκστρατεία του, οι δικαστές έκριναν ότι η εγκληματική οργάνωση στοιχειοθετήθηκε.
Ο αιφνίδιος θάνατος, δύο μόλις ημέρες πριν από την ετυμηγορία, του επιχειρηματία Ζιάντ Τακιεντίν, θύμισε την περίπτωση του Μένιου Κουτσόγιωργα. Οταν το 1991 κατέρρευσε κατά τη διάρκεια της δίκης της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ στο Ειδικό Δικαστήριο. Ο Γάλλος επιχειρηματίες είχε καταθέσει πως μετέφερε βαλίτσες με εκατομμύρια ευρώ από τη Λιβύη στον Σαρκοζί.
Αυτή είναι η μοναδική ομοιότητα Ελλάδας- Γαλλίας. Στις βαλίτσες, παραδείγματος χάριν, η ελληνική δικαιοσύνη ενεργεί εντελώς διαφορετικά. Καταδικάζει όχι αυτούς που πήραν τις βαλίτσες, αλλά αυτούς που το μαρτύρησαν.
Όσοι γινούν πρωθυπουργοί( ή υπουργοί)
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Σαρκοζί βρέθηκε αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη. Το 2021 καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση (εκ των οποίων δύο με αναστολή) για διαφθορά και αθέμιτη επιρροή, ενώ το 2025 επικυρώθηκε από εφετείο η ποινή ενός έτους φυλάκισης με ηλεκτρονικό βραχιολάκι για παράνομη χρηματοδότηση της καμπάνιας του 2012.
Και δεν είναι ο μόνος. Προηγουμένως, το 2011, ο πρώην πρόεδρος Ζακ Σιράκ (1995–2007) καταδικάστηκε για κατάχρηση δημοσίου χρήματος, λόγω της υπόθεσης των εικονικών θέσεων εργασίας στον Δήμο Παρισιού, όταν ήταν δήμαρχος. Ήταν ο πρώτος Γάλλος πρόεδρος που καταδικάστηκε μετά τη θητεία του.
Ο Φρανσουά Φιγιόν πρώην πρωθυπουργός επί προεδρίας Σαρκοζί, καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκιση, τα 3 με αναστολή, για την εικονική απασχόληση της συζύγου του στο γραφείο του. Φίλος του κ. Μητσοτάκη προοριζόταν για πρόεδρος. Αλλά έχασε κι αυτός ακόμη και τη δυνατότητα εκλογής.
Ο Κλοντ Γκεάν , υπουργός Εσωτερικών επί Σαρκοζί, το 2015 καταδικάστηκε σε 2 χρόνια φυλάκιση (εκ των οποίων το ένα με αναστολή) για υπεξαίρεση. Το 2022 φυλακίστηκε ξανά (σύντομη παραμονή στη φυλακή) επειδή δεν είχε πληρώσει τα πρόστιμα που του είχαν επιβληθεί.
Ο Ζερόμ Καουζάκ , υπουργός Προϋπολογισμού στην κυβέρνηση Ολάντ, το 2016 καταδικάστηκε σε 3 χρόνια φυλάκιση χωρίς αναστολή για φοροδιαφυγή και ξέπλυμα χρήματος.
Φέτος την άνοιξη καταδικάστηκε η Μαρίν Λεπέν, πρόεδρος του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού, για την υπόθεση των «ψευδών βοηθών» όταν ήταν ευρωβουλευτής. Η ποινή φυλάκισης (βασικά με «ηλεκτρονικό βραχιολάκι» στο σπίτι) συνοδεύτηκε από την απαγόρευση δημόσιου αξιώματος για 5 χρόνια. Η Λεπέν έχει κάνει έφεση, αλλά προς το παρόν έχει χάσει τη δυνατότητα να διεκδικήσει ξανά την προεδρία της χώρας.
Όλα αυτά δεν είναι τυχαίο: δείχνουν μια Δικαιοσύνη που, με όλα της τα ελαττώματα, δεν διστάζει να φτάσει μέχρι την κορυφή της πολιτικής πυραμίδας.Η εικόνα που δίνει η Γαλλία είναι ότι οι θεσμοί της λειτουργούν σαν αναχώματα στην αλαζονεία της εξουσίας.
Οι πολίτες βλέπουν πως, όσο ισχυρός κι αν είναι ή υπήρξε κάποιος, εφόσον παρανόμησε, μπορεί να κάτσει στο εδώλιο Το αίσθημα ισονομίας ενισχύεται. Είναι ένα μάθημα πολιτικής ωριμότητας και δημοκρατικής αυτοπροστασίας. Από τον κυνισμό και τη διαφθορά.
Αυτά στη Γαλλία με τους διεφθαρμένους πολιτικούς. Εδώ δεν έχουμε τέτοια πράγματα. Ένας πήγε φυλακή κι αυτός λόγω νεοπλουτίστικης συμπεριφοράς και αλαζονείας. Φώναζε ότι έχει λεφτά που δεν δικαιολογούσε ο μισθός του και κράτους σημειώσεις με τις μίζες.
Αλλά στη Γαλλία οι πολιτικοί είναι και ανόητοι. Δεν τους πέρασε από το μυαλό να τραβήξουν ένα άρθρο του Συντάγματος περί ευθύνης υπουργών, με τον οποίο η πλειοψηφία της Βουλής να αποφασίζει αν υπάρχει παραβίαση του νόμου. Αλλά και αν υπάρχει, το αδίκημα να παραγράφεται γρήγορα.
Αν μάλιστα είχαν εξασφαλίσει να διορίζουν και την ηγεσία της ΔΙκαιοσύνης και να τοποθετούν τους δικούς τους, όχι μόνο θα είχαν αποφύγει όλους αυτούς τους μπελάδες, με τα βραχιολάκια και τις φυλακές. Αλλά και θα είχαν εξασφαλίσει τιμές και κηδεία με δημόσια δαπάνη.
Τι να πει κανείς. Κουτόφραγκοι.
ΑΠΟ ΤΟ TVXS