Του Βασίλη Κόκκα
” Φοβάμαι τούς ανθρώπους
πού μέ καταλερωμένη τή φωλιά τους
πασχίζουν τώρα νά βρούν λεκέδες στή
δική σου.
Φοβάμαι,φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.”
Μ.ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
Ή κ. Μαρία Καρυστιανού κουβαλά ένα μεγάλο ηθικό κεφάλαιο.Στήν οριζοντίωση τής εποχής μας καί σέ καιρούς μικρόψυχους πασχίζει μέ ευαισθησία καί απαράμιλλο σθένος νά κρατήσει όρθιες ισχνές καλαμιές!
Αγωνίζεται παθιασμένα,ανυποχώρητα, μιά άκρη τής αλήθειας νά σηκώσει….Νά ρίξει λίγο φώς στήν πλαστογραφημένη μας ζωή από τό ψέμα,τήν υποκρισία,τήν αλαζονεία καί τήν ιδιοτέλεια όλων αυτών πού πρωταγωνιστούν στό ανθηρό παζάρι τής εγχώριας πολιτικής ζωής μέ προεξάρχοντες τόν Κ.Μ. καί τούς αυλικούς του.
Ή χαροκαμένη μάνα μέ τό παράδειγμα της μάς προσφέρει σοβαρότατους λόγους νά τήν εμπιστευόμαστε,κι άς ξέρουμε ότι ή δύναμη της δέν αρκεί ν’αλλάξει τόν κόσμο μας.Έναν κόσμο τόσο εκτεθειμένο στή διάβρωση τού ατομικισμού καί τής κατάλυσης τού κράτους δικαίου πού εγκυμονεί τήν πλήρη σύγχυση η τήν απώλεια κάθε ελπίδας από τόν ορίζοντα…
Ή κραυγή πόνου καί διαμαρτυρίας καί ή αγωνιστική της παρουσία δέν είναι ή μεμονωμένη μαρτυρία μιάς επώδυνης προσωπικής περιπέτειας αλλά ή συνισταμένη τού κλονισμού καί τής οδύνης μίας τραγικά διαψευσμένης καί βαθιά απογοητευμένης κοινωνίας. Ούκ ολίγες φορές τά τελευταία χρόνια ελπίσαμε καί πιστέψαμε γιά τό καλύτερο κι ύστερα ξεπουπουλιαστήκαμε μέ τόν χειρότερο τρόπο!!!
Πίσω απ’ότι μάς πήραν, πίσω απ’ότι μάς αρνήθηκαν,ακόμα καί πίσω απ’ότι δέν έχουν πιά νά μάς προσφέρουν, κρύβεται ό φόβος τών προυχόντων τού σάπιου συστήματος μή χάσουν τά προνόμια καί τήν εξουσία νά μάς καταδυναστεύουν.Τά φρικτά ερωτήματα όμως παραμένουν επίμονα,μαύρα,υγρά,ακατανόητα…..
Τό βροντερό καί αταλάντευτο παρών τής Μαρίας Καρυστιανού έχει προφανώς θορυβήσει τούς κυβερνώντες πού αντιλαμβάνονται τόν συστημικό κίνδυνο καί γι αυτό έχουν εξαπολύσει δημοσιογραφικά ντόπερμαν καί πρόθυμους ” διανοητές” πού συντάσσονται μέ λύσσα γιά νά αμαυρώσουν τήν εικόνα της καί νά δολοφονήσουν τό χαρακτήρα της,εξασφαλίζοντας μέ τίς χυδαιότητες καί τή σκατοψυχιά τους τό παντεσπάνι τους!Φτάνοντας στό αδιανόητο ν’αρνούνται ακόμα καί τό δικαίωμα πού έχει νά εκφρασθεί ή αδιάκοπη οδύνη!Δέ φταίνε αυτοί. Τόσοι είναι….
Τό οξύμωρο είναι ότι καί τά κόμματα τής αντιπολίτευσης δυσκολεύονται πλέον νά σταθούν αποφασιστικά στό πλευρό τών γονιών καί ίσως έχουν τρομάξει μήπως ή ΜΑΡΙΑ τούς κάνει αντίπραξη….Ίσως δέ θέλουν νά δούν τήν παράλληλη πορεία,δέν εννοούν ν’αντιληφθούν τήν ενότητα τού σκοπού! Κάποιοι μάλιστα δέ διστάζουν νά εκφράζουν καί τή δυσανεξία τους αντί γιά τήν ενεργό στήριξη τους. Όμως δέν κρίνουμε ποτέ έναν άνθρωπο πού κλαίει,άν κλαίει όμορφα η άσχημα….Πόσο δέ μάλλον όταν ή αναιμική αντιπολίτευση εξαντλείται σέ μία σχολαστική γενικολογία μέ ένα συμβατικό καί συχνά ανεδαφικό περιεχόμενο πού δέ συγκινεί κανέναν.
Ή αλήθεια είναι ότι ενώ ΠΑΣΟΚ καί ΣΥΡΙΖΑ καλλιεργούν μέ σύνεση μαραμένα τριαντάφυλλα σέ σχήμα ξεθωριασμένων αναμνήσεων,ή Μαρία Καρυστιανού μέ τόν ενωτικό λόγο – πού δέν είναι λόγος κομματικής σκοπιμότητας-καί τήν απαίτηση γιά αξιοπρέπεια καί δικαιοσύνη είναι ένα σύμβολο γιά τόν καθένα καί μία μαχητική δύναμη αφύπνισης τής κοινωνίας.Ένας οδηγός πού μάς προσφέρει λόγους αγωνιστικής κινητοποίησης καί μάς παροτρύνει γιά μαχητικές αναμετρήσεις μέ τήν κυβέρνηση ! Διεκδικώντας ρόλο στή διαμόρφωση των εξελίξεων….
Κάποιοι πού γράφουν,συζητούν,αγορεύουν από προοδευτική πάντα σκοπιά, διατυμπανίζουν τήν άποψη τους πώς ή πολιτική είναι ένα πολύ πιό σύνθετο καί απαιτητικό σπόρ καί δέν ταιριάζει στή χαροκαμένη μάνα,καλώντας την επίμονα νά αναστοχασθεί σέ σχέση μέ τίς τυχόν πολιτικές προθέσεις της. Θέλουν άραγε νά τήν προστατέψουν η μήπως τή φοβούνται;
Γιατί ή λαϊκή πλημμύρα πάντα φέρνει ανατροπές καί κάποιες φορές καταφέρνει νά καθαρίσει ακόμα καί τήν κόπρο τού Αυγεία! Ακόμα καί χωρίς τή βοήθεια τών βολεμένων πού συχνά είναι σφιχτά δεμένοι μέ τό σύστημα πού καταριούνται καί,υποτίθεται, αγωνίζονται γιά τήν ανατροπή του!
” Όχι μονάχα εκείνο πού είμαστε κι ό,τι
απόμεινε από μάς
η ό,τι αγωνιζόμαστε νά φαίνεται
αλλά μαζί μας σέρνουμε καί τίς μορφές
τών άλλων
πού μέ τά χρόνια γίνονται ίσκιος
ανάμνησης
μαζί μας σέρνουμε σημάδια καί κομμάτια
τους
τό αίμα,τήν αγάπη τους,τήν περιφρόνηση
τους
τά πάθη καί τά μίση τους καί τήν
εκδίκηση τους
αυτά πού χάσαμε σέ τρόμους καί
κινδύνους-
όσα κερδίσαμε σέ μάχες βιαστικές,
τυραννικές
κι όσες μάς έδωσαν χαρές περαστικές
οί αθάνατοι.
Έτσι σιγά σιγά χτίζεται σώμα καί ψυχή.
Έτσι σιγά σιγά τό πρόσωπο μας.”
ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ