Του Χρήστου Λουτράδη
Ένα από τα διαχρονικά θέματα που απολαμβάνουν προβολής από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι τα θέματα που σχετίζονται με την εξωτερική πολιτική. Το οξύμωρο είναι ότι απολαμβάνουν μιας προβολής που λειτουργεί υπονομευτικά για την ίδια την εξέλιξη των ανοικτών υποθέσεων της εξωτερικής πολιτικής αφού η οποία κάλυψη των θεμάτων εξαντλείται είτε σε μια νέο βαλκανική αγιογραφία των κυβερνώντων, όπου και παρουσιάζονται ως μη αναγνωρισμένοι από την αμαθή και ανυπόληπτη κοινωνία, Ουίνστων Τσόρτσιλ είτε μια απαξιωτική, ισοπεδωτική βαθιά συντηρητική, φοβική και σχεδόν εθνικιστική ανάγνωση των προκλήσεων που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας
Και οι δύο τρόποι προσέγγισης αδυνατούν όμως να απαντήσουν στο πιο βασικό ερώτημα. Προς τα που οδεύει η εξωτερική μας πολιτική. Ποια είναι η στόχευση της και η στρατηγική της αναφορά σε βάθος δεκαετίας. Καθιστώντας με αυτόν τον τρόπο ανενημέρωτους και απαίδευτους τους πολίτες και ασύδοτους , και μέτριους διαχειριστικά τους πολιτικούς.
Δεν χρειάζεται να εντρυφήσουμε σε βάθος για να αντιληφθεί κάνεις την αλήθεια αυτών λεγόμενων, αρκεί να παρακολουθήσει κάνεις ακόμη και ακροθιγώς τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από τις Ελληνο-Λιβυκές σχέσεις
Ένα σίριαλ ματαίωσης, λανθασμένων και ερασιτεχνικών επιλογών σε συνδυασμό με την δομημένη και ολοκληρωμένη στρατηγική των γειτόνων μας που καταφέρνουν αν και διαχρονικά βρίσκονται στην λάθος μεριά της ιστορίας να μας φέρνουν προ τετελεσμένων γεγονότων με οποίο προσπαθούν να μας εγκλωβίσουν γεωπολιτικά κερδίζοντας στην σκακιέρα της γεωπολιτικής, δημιουργούνται παράλληλα την αίσθηση της ήττας και της παραίτησης για την πολιτική και διπλωματική ελίτ της πατρίδας μα; Αλλά και για την κοινωνία μας. Η εικόνα μας χώρας , μέλος των πιο σημαντικών διεθνών οργανισμών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ , να μην μπορεί να
Το αίσθημα της παραίτησης που έχει αρχίσει να επεκτείνει την επιρροή της σε ένα μεγάλο κομμάτι της πολιτικής ελίτ και συνεπακόλουθα και ενός κομματιού της κοινωνίας είναι απλά θέμα χρόνου να αποτελέσει και τον κύριο μηχανισμό μη δράσης της εξωτερικής μας πολιτικής. καθιστώντας την εξωτερική μας πολιτική συνώνυμη μιας δουλοπρεπής άρα βαθιά ηττημένης, θεώρησης των γεγονότων που άπτονται της ίδιας της εθνικής μας αυθυπαρξίας. Μια πολιτική που θα ανοίξει κατ’ αυτό τον τρόπο τον δρόμο αφενός μεν σε εθνικές ήττες , αφετέρου δε σε πολιτικές δυνάμεις που θρέφονται από τέτοιου είδους πολιτικές , έχοντας στον πυρήνα της δράσης τον εξευτελισμό των δημοκρατικών θεσμών για ιδίον , εκλογικό όφελος. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να τονιστεί και η σχεδόν πλήρη απουσία σοβαρού πολιτικού σχεδιασμού και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης που αντιμετωπίζουν με μια γραφική μακαριότητα την εικόνα μιας χώρας χωρίς στρατηγική και σχέδιο.
Για αυτόν τον λόγο η απουσία εθνικής στρατηγικής στην εξωτερική πολιτική δεν αποτελεί απλά αυτοϋπονόμευτικο μηχανισμό για την ίδια την εθνική μας αυθυπαρξία αλλά ανοίγει και την προοπτική για την άνοδο στην εξουσία δυνάμεων επιζητούν την καθυπόταξη των δημοκρατικών διαδικασιών στις λαϊκίστικα του επιλογές , και αυτό θα πέρα ασυγχώρητο έχει όλα τα φόντα για να καταστεί, άλλη μια εθνική τραγωδία , αξία να καταχωρηθεί στα ιστορικά μας βιβλία.