Toυ Κωνσταντίνου Στέργιου
Η δημοκρατία με χειροπέδες. Η (ομάδα) ΔΡΑΣΗ έφερε την αντίδραση. Το δεξιό παρακράτος σε παράκρουση και σύγχυση. Κρατική τρομοκρατία, καταστολή της αντίδρασης & της διαδήλωσης. Επιχείρηση καταστολής της σκέψης, εκφοβισμοί από την κυβέρνηση, τραμπουκισμοί, ξύλο, αναίτιες επιθέσεις από την ανεξέλεγκτη πλέον αστυνομία, ψέματα, παραπληροφόρηση, παραπλάνηση, παραποίηση από τα ΜΜΕ. Υπερμεγέθης ήταν η πορεία των αγανακτισμένων πολιτών (που ο Κυρανάκης δεν θεωρεί «απλούς πολίτες» λόγω του ότι υπάρχει περίπτωση να σχετίζονται με τον αριστερό χώρο) για την μανιώδη και ακαταλόγιστη αστυνομική αυθαιρεσία. Άλλο ένα «μεμονωμένο περιστατικό» της ελληνικής αστυνομίας, με χουντική και βαθιά αντιδημοκρατική πρακτική. Όταν μια ομάδα αστυνομικών σύσσωμη ουρλιάζει «Τελειώσανε! Πάμε! Θα τους σκοτώσουμε!», δύο μέρες αφότου ένας άλλος «φύλακας του νόμου» πήρε το νόμο και τον έκανε κομμάτια και έδειρε έναν νεαρό επειδή έτσι γούσταρε, τότε αυτά τα «μεμονωμένα περιστατικά βίας» θα αρχίσουν να γίνονται κανονικότητα. Δεν μπορώ να προσεγγίσω με διαφορετικό τρόπο το θέμα.
Η συγκέντρωση αυτή κηλιδώθηκε από την επίθεση και τον τραυματισμό του 28χρονου αστυνομικού, η οποία είναι καταδικαστέα χωρίς δεύτερη σκέψη, διότι αποτελεί μια πράξη βίαιη. Όταν, όμως, η βία αυτή ξεκινά από δημόσιο λειτουργό που έχει υποχρέωσή του να βρίσκεται σε τέτοια ψυχολογική κατάσταση ώστε να κάνει την κοινωνία να τον εμπιστεύεται και να τον σέβεται, τότε η βία που θα έρθει θα είναι αναπόφευκτα μεγαλύτερη.
Ο νέος αυτός άνθρωπος που ξυλοκοπήθηκε στη Νέα Σμύρνη έδωσε συνέντευξη και είπε ότι δεν ανήκει καμία οργάνωση. Και ο Κυρανάκης ή τέλος πάντων η ΝΔ από πού πληροφορήθηκε τα στοιχεία του συλληφθέντα και τα πολιτικά φρονήματά του; Φακελωμένοι είμαστε; Γυρνάμε πίσω σε πολύ σκοτεινές εποχές δοσιλογισμού.
Μετά τη μεγαλειώδη αυτή συγκέντρωση, βιντεοσκοπήθηκε από απλούς πολίτες ένα όργιο αστυνομικής αυθαιρεσίας για την όποια δεν θα υπάρξει τιμωρία και δεν θα μάθουμε ποιοι αστυνομικοί χτύπησαν, χαστούκισαν, τραμπούκισαν, έσπασαν. Αυτοί οι “δημόσιοι λειτουργοί” δεν θα έπρεπε να φέρουν ειδικά διακριτικά με την ταυτότητά τους, από τον Δεκέμβρη του 2019 κύριε Χρυσοχοΐδη; Ποιος είναι ο λόγος γιατί δεν τηρείται η Νομοθεσία στην περίπτωση αυτή; Αν ο κόσμος έκανε πορεία διαμαρτυρίας στη Νέα Σμύρνη, που ψήφισαν 42% ΝΔ, τότε καμία δημοσκόπηση δεν θα σώσει τον Μωυσή και τη φάρα του.
Όποιος παρακολουθεί ειδήσεις από το χαζοκούτι που λέγεται τηλεόραση τη σήμερον ημέρα είναι κίνδυνος για τη δημοκρατία. Τα χουντικής κοπής κατασκευάσματα, με αρωγούς τους φίλους καναλάρχες-ολιγάρχες στο τέλος θα πέσουν και θα τους πλακώσουν στον ύπνο τους. «Από το 1969 ήταν η αστυνομία μέσα στα πανεπιστήμια», είπε ο νεοδημοκράτης Συρίγος μέσα στη Βουλή δίχως ίχνος ντροπής. Αν οι ίδιοι πλέον αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως συνέχεια της Χούντας, τότε τι να πω; Ειλικρινά αλλάξτε το σε Νέα Δικτατορία. Να ταιριάζει και με το καθεστώς.
Η υπομονή όλων λιγοστεύει, η οικονομία καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα, η ανεργία κάνει πάρτι και το επιτελικό αυτό κατασκεύασμα μιλάει για φοβερούς χειρισμούς εν μέσω τρίτου lockdown, μέσα στο δεύτερο, εφευρίσκοντας μετά από κάθε κυβερνητική γκάφα και μια δημοσκόπηση εκθειασμού του Μωυσή Πρωθυπουργού μας. Αυτός ο φοβερός χειρισμός από πού εκτιμάται και με τι στοιχεία κύριοι της κυβέρνησης; Το μοντέλο αυτό απέτυχε, καλό θα ήταν να το είχαν αντιληφθεί νωρίτερα.
Όλα αυτά τα «μεμονωμένα περιστατικά» ατιμωρησίας από τη δικαιοσύνη γίνονται κανονικότητα, με μια δεξιά που πλέον εκφράζει μόνο τους ακροδεξιούς. Άντε και το στρατό από τα (αμισθί εν πολλοίς) τρολάκια του Twitter και του Facebook, που ζουν με την ελπίδα πως, κάποια μέρα, θα γίνουν μετακλητοί/βουλευτές/υπουργοί. Έρχονται, λοιπόν, κατά πάνω μας όλα αυτά τα περιστατικά, παίρνοντάς μας ό,τι μας έχει απομείνει, είτε όσον αφορά τα οικονομικά, είτε όσον αφορά τα δημοκρατικά δικαιώματά μας. Η διάθεσή τους, λοιπόν, είναι τόσο εκδικητική όσο κάποιων σκληροπυρηνικών αριστερών που διατυμπανίζουν διαρκώς και ακατάπαυστα πως “η 2η φορά θα ‘ναι αλλιώς”.
Όπως και να χει η πραγματικότητα, όλοι όσοι σκοπεύουν να πάρουν αποφάσεις για τον λαό χωρίς τον λαό, είτε κυβέρνησαν νωρίτερα, είτε το κάνουν τώρα, είτε διεκδικούν να λάβουν ξανά θέση ευθύνης σε πιθανή επόμενη κυβέρνηση, να έχουν υπόψη τους το εξής: Η ιστορία θα αποφασίσει ποιοι και πότε θα σιγήσουν. Και την ιστορία τη γράφει ο λαός με τους αγώνες, τις κατακτήσεις και την “ατομική ευθύνη” του. Γιατί η πιο μεγαλειώδης ευθύνη είναι την ώρα που ο καθένας είναι πάνω από την κάλπη. Μεγαλύτερη ατομική ευθύνη από την ψήφο, στην δημοκρατία, δεν υπάρχει.