Του Ιωάννη Δαμίγου
Εύκολα χαρακτηρίζουμε τον άλλον, ιδιαίτερα όταν είναι και προκλητικός ή αλλοπρόσαλλος όπως ο Τραμπ, αλλά πολύ δύσκολα διακρίνουμε την δική μας καμπούρα. Αλίμονο όμως, η αυτοκριτική δεν ανήκε ποτέ στα εθνικά μας σπορ, αντίθετα με την κριτική, που πράγματι κάνουμε πρωταθλητισμό.
Κανένας δεν αντέδρασε φερ’ ειπείν στην δήλωση του Ευάγγελου Βενιζέλου για τα Τέμπη :”Η τραγωδία δεν τελειώνει αν δεν επέλθει κάθαρση”! Ποιος μιλά δηλαδή για κάθαρση και πότε; Όταν σε άπειρες ευκαιρίες, ευρισκόμενος σε διοικητική θέση αξιωματούχου, έπραξε ακριβώς το αντίθετο και δεν χρειάζεται να αναφέρω παραδείγματα, γιατί σίγουρα θα ξεχάσω αρκετά απ’ έξω. Ή στην άλλη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα : “Στη λάθος πλευρά της ιστορίας η Ελλάδα, επιμένει να μην αναγνωρίζει το κράτος της Παλαιστίνης”, ξεχνώντας τις παρουσίες του στο Ισραήλ και τα συμβούλια συνεργασίας μαζί του, “δείχνοντας μηδενική αντοχή στον ρατσισμό και αντισημιτισμό”! Επίσης φωτογραφίες χαριεντισμών με τον υποκριτή Νετανιάχου, να θυμίζουν την σωστή “αριστερή” πλευρά της ιστορίας. Ακόμα μια αξέχαστη δήλωση, μετά την συνάντησή του με τον Ντογιάκο : “Θέλω να ελπίζω και ελπίζω ότι σε αυτή τη χώρα, οι θεσμοί της Δημοκρατίας λειτουργούν ακόμα. Θέλω κλείνοντας να εκφράσω την εμπιστοσύνη μου στον θεσμό της ελληνικής Δικαιοσύνης»! “Τιμωρημένοι” και οι δύο, επιμένουν να δηλώνουν όπως την παρουσία τους, με την αμέριστη βοήθεια των “καλών και έγκυρων” δημοσιογράφων.
Στο απυρόβλητο οι δηλώσεις των, μη θίξουμε τον σοβαρό ρόλο που διαδραμάτισαν και συνέβαλαν στην κακοδαιμονία αυτού του τόπου. Ξεθαρρεύουν όμως δικαιωματικά και θρασύτατα επιχειρούν να επανέλθουν, με τον δείκτη ανασηκωμένο, για μια ακόμη φορά. Στην ευκαιρία της παρακμής, από καμπούρηδες μετατρέπονται σε ετσιθελικούς ταγούς και λαϊκίζοντας τα μάλα, αποκτούν βήμα!