Του Ιωάννη Δαμίγου
Πίσω από την δήθεν αδιαφορία, στα καταχωνιασμένα βάθη της ψυχής μας, όλ’ αυτά τα αποτρόπαια που συμβαίνουν γύρω μας, με την δική μας και πλέον επαίσχυντη “συνεργασία” με αυτό που ορίζουμε ως σύστημα, νιώθουμε την περιφανή νίκη της εκδίκησης, μέσω της αρρωστημένης και ανεστραμμένης έννοιας της ζωής, που μας επηρεάζει όλους αρνητικά, πέρα από την οικονομική θέση και δυνατότητα όποιου. Όλες οι εκφάνσεις των κοινωνιών μας ορίζονται από την ανωμαλία, που απορρέει από τις διαταραγμένες ψυχικά σχέσεις, έχοντας απωλέσει τις ανθρώπινες αξίες και ιδανικά, υλικά που καθίστανται απαραίτητα για την ισορροπία συνύπαρξης.
Αυτή η ακούσια – εκούσια εκδίκηση, της συνεχούς ψυχολογικά επιδεινούμενης επιβίωσης, δεν είναι άλλη από την συλλογική συνείδηση, που όσο και να απομονώνεται τεχνικά και επιτήδεια από την συνολική εξαπάτηση των ακροδεξιών επιβαλλόμενων πεποιθήσεων, υπάρχει και παραμένει μέσα στους υγιείς ακόμη ψυχικά ανθρώπους, αλλά και στους προσβαλλόμενους από ανημποριά, έστω εν υπνώσει. Οι κατά διάφορους ιστορικούς καιρούς αλλαγές προόδου, πρόσκαιρες ίσως και χωρίς βάσεις διαρκείας, συνέβησαν από ανάγκη περισσότερο και όχι σαν απόρροια κάποιας καλύτερης παιδείας, κάποιας συμπωματικής και επίκαιρης συλλογικής γνώσης. Συνέβησαν όταν οι συνθήκες επιβίωσης είχαν φτάσει πια σε μη ανεχτά επίπεδα και χρονικά πάντα σε σχέση με το αδιέξοδο του καπιταλιστικού συστήματος, που έπνεε τα λοίσθια, καλή ώρα όπως σήμερα και επιζητούσε την λύση του πολέμου, προς αναζήτηση νέων πηγών υλικών, στο αδηφάγο και ακόρεστο αίσθησης πείνας στομάχι του. Ένα επίκαιρο παράδειγμα, η επίθεση που σχεδιάζεται από τον “ειρηνοποιό” Τραμπ εναντίον της Βενεζουέλας, για τα πλούσια αποθέματα πετρελαίου που έχει η γη της! Στην Ουκρανία για τις σπάνιες γαίες μετάλλων και πάει λέγοντας. Όμως όλη αυτή η διαδικασία της ανασφάλειας, του φόβου και του τρόμου, συντελούν στο αβίωτο μιας τέτοιας καταδικασμένης σε μόνιμη αγωνία, ζωής Όσο αυτό θα γίνεται ανεχτό, τόσο θα καραδοκεί ο κίνδυνος ανεξέλεγκτων καταστάσεων, όμοιων αυτού του πρόσφατου και όχι τόσο μακρινού Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Με αυτή την αδίστακτη και άπληστη επιθετική πολιτική της Δύσης, που αδιαφορεί για τους Ευρωπαϊκούς λαούς και όχι μόνο, ο δυσβάσταχτος τώρα τρόπος ζωής, θα μετατραπεί άμεσα σε θανατηφόρο! Άλλο ένα τραγικά επίκαιρο φονικό αποτέλεσμα, η εξαφάνιση της γης της Παλαιστίνης! Τι πιο άρρωστο, τι πιο δολοφονικό; Ποιο το επόμενο θύμα;
Αν λοιπόν, αυτή η συλλογική ανθρώπινη συνείδηση των υγειών αλλά και των ανήμπορων ακόμα, δεν λειτουργήσει άμεσα και αποτρεπτικά, όπως. τότε δεν υπάρχει άλλος δρόμος, όχι μόνο της συνέχισης του αβίωτου και του επίπονου της ζωής, μα αυτός της φρίκης, του επαναλαμβανόμενου εφιάλτη του χαμού. Ποιο δίλημμα κι αυτό! Ελπίδα για καλλίτερες συνθήκες, συνέχιση της συνήθειας δυστυχίας ή θυσία στον βωμό του άρρωστου καπιταλισμού; Κι όμως, είναι τόσο απλό και τόσο δύσκολο ταυτόχρονα, γιατί αποτελεί θέμα ανθρώπινης υγειούς όμως, συνείδησης.