Του Ιωάννη Δαμίγου
Η τακτική της μίξης ή η εφαρμογή του “λίγο απ’ όλα”, που επιλέγαμε κάνοντας μια παραγγελία, βρίσκεται στο ζενίθ της απόδοσης, προσφορά στο αδηφάγο κοινό. Καταργώντας φυσικές γραμμές, ηθικούς κανόνες και άγραφους νόμους. Κούρασε η απλή λογική ανάλυση, ενοχλητική για λογάριθμους, δεδομένα και η συμπερίληψη παραφράστηκε ως συντόμευση γενικής και αόριστης περίληψης.
Στην τεμπέλικη εποχή της ταχύτητας, καταργήθηκαν μια σειρά από ελεγκτικούς αναγκαίους μηχανισμούς, όμοια μ’ έναν αλλόκοτο αυτοκινητόδρομο ήπιας κυκλοφορίας, όπως όριο ταχύτητας, ύπαρξης στοπ λόγω σχολείου, προτεραιότητα πεζών σε διάβαση, παραβίαση σηματοδότησης και σωρό άλλων αναγκαίων σηματοδοτήσεων. Η ατομική ευθύνη δηλαδή, αναζητά ρόλο τάχα στην χαοτική επέλαση του όχλου. Είναι σαν να προσφέρεις σταυρόλεξο στον απαίδευτο. Άντε οι ικανότητές του, να αγγίζουν τον ορισμό της έννοιας οριζοντίως ή καθέτως και να γνωρίζει τα 24 γράμματα του αλφάβητου! Όπως ακριβώς κατέχει το κινητό! Αντί να τον εξυπηρετεί, το εξυπηρετεί! Μέχρι εκεί, τα υπόλοιπα αποτελούν στείρα μίμηση, αγνοώντας λογική, τρόπο σκέψης, συλλογισμό, κρίση και μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων. Αυτά που δεν κατανοεί, τ’ αφήνει στην εξήγηση της θρησκείας ή στην ανεξήγητη παραδοξότητα. Αδύνατο να διανοηθεί την διαφορά του μέτριου σε σχέση με το χείριστο και του καλού με το μέτριο. Όσο για το μέτρο του καλού υπάρχει βαθμός δυσκολίας, μια και έζησε στο πετσί του την αριστεία! Χωρίς υπόψη, να παραθέσω θέματα κάλλους ή γούστου δηλαδή, που εξάντλησαν τα περιθώρια του ναδίρ. Ο λαϊκισμός τόλμησε να προσβάλει ακόμα και αυτή την τέχνη, σε όλες της τις εκφάνσεις. Υπερίσχυσε η “πλάκα”, το εύκολο, το επιδερμικό και το επίπεδο, που ξεχνιέται, μέχρι να έρθει κάποιο νέο, ακόμα πιο ανόητο, μπερδεύοντας το αληθινό με το εικονικό, σ’ έναν αχταρμά άγνοιας και λήθης. Η σοβαροφάνεια πιασμένη αγκαζέ με την γελοιότητα, παρελαύνει σε πασαρέλα προκλητικής μοδάτης ξετσιπωσιάς! Κατάντησε η κοινωνία ένα τεράστιο χωνευτήρι “τσογλανικών” συμπεριφορών μιας αρρωστημένης και αποδεχτής κανονικότητας τάχα. Και δεν υπάρχει χειρότερο από την συνήθεια της συνήθειας! Τότε, όλα τα δεινά παρουσιάζουν αίφνης μια ύπουλη οικεία αίσθηση πλησιάσματος και το τέρας βρίσκει εκούσια κομιστές. Αναπτύξαμε σχέσεις στοργής με το απεχθές, το οικειοποιηθήκαμε στο τέλος, δικαιολογώντας το κι από πάνω, μεταλαμπαδεύοντάς το στους κλώνους μας, ως υποχρέωση!
Οι ελάχιστες απομείνασες λύσεις διώκονται ως αποδιοπομπαίες και περιθωριακές. Η γνώση ανθρώπου για τον άνθρωπο, θεωρείται πεπερασμένη, ανακαλύπτοντας και προωθώντας άλλες τεχνικές. Στροφή σε αναζήτηση άλλης ταυτότητας, σε λανθάνουσα κατάσταση με τάση ιδιότυπης ομαδοποίησης, στο πλαίσιο καθοδηγούμενης μαζικής ελευθεριότητας. Θολά όρια, σε συνθήκες περιορισμού σκέψης, περιττής σύγκρισης καλού κακού, τίμιου ανήθικου, δίκαιου άδικου, σωστού λάθους. Ένας κενός νέος άνθρωπος εμφανίζεται, απαλλαγμένος πλέον από καινά δαιμόνια, τρομακτικά πειθήνιος και απαθής.