Του Ιωάννη Δαμίγου
Η σκόνη μπήκε στα μάτια, χάθηκαν οι διαγραμμίσεις, κιτρίνισε μέσα κι έξω ο κόσμος μας, με εισαγόμενη άμμο και εντόπια παραγόμενη βαθιά θολούρα. Το τι θα ξημερώσει, με το απροσδιόριστο εμπρός, πίσω, δεξιά, ακροδεξιά και ελάχιστο αριστερά, τώρα που οι πολιτικές πυξίδες τρελάθηκαν από την μαγνητική καταιγίδα της ανοησίας και του παραλογισμού, γνωστό χωρίς αντί.
Ο όχλος, αυτός που αναλαμβάνει τον κύριο λόγο αντιπροσώπευσης της λαϊκής ψήφου, δεν κρατά σημειώσεις καταβολών, δεν διαθέτει κριτήριο επιλογής, μοιραίο λοιπόν είναι να έχει χάσει “αυγά και πασχάλια” Πασχαλιάτικα. Μπερδεύει ανέμελα ονόματα που ήταν εκεί και ήρθαν εδώ, που έφυγαν από εδώ και πήγαν εκεί, μπερδεύει κόμματα που άλλοτε έλεγαν αυτά (ποτέ πράττοντας) και τώρα λένε άλλα (πράττοντας αίφνης).
Όλα κινούνται σε μια γλοιώδη περιφορά, στημένη με δόκανα και παγίδες για αναποφάσιστες ψήφους, αποφασισμένων καιροσκόπων και κερδοσκόπων υποψηφίων ευρωβουλευτών, περιοδικής οικονομικής καριέρας. Οι γνώσεις, οι ιδέες, τα ιδανικά και οι πολιτικές αξίες, προσαρμοσμένες στο νέα δόγμα “πάμε κι όπου βγει”. Εκτός βέβαια της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, της κυβέρνησης, που γνωρίζουν οι λίγοι που πάει και που θα βγει, καθώς οι πολλοί αρέσκονται στις εκπλήξεις και μάλιστα σαδιστικά στις δυσάρεστες. Κάποιος, κάπως, κάτι ανατρεπτικό, δεν φαίνεται στον βαθύ και μακρινό πολιτικό ορίζοντα. Ούτε καν ένα φρενάρισμα έστω σε αυτή τη απελπιστικά ρυπαρή και κωμικοτραγική διαστροφή όχλου και πολιτικάντηδων.
Πλέον αυτά που συμβαίνουν δεν εκπλήσσουν, φαντάζουν ως φυσικές συνέπειες και επαγγελματικές συναδελφικές συναλλαγές μεταξύ εταιρειών. Δεν υπάρχει ημέρα χωρίς μια δήλωση προσφοράς ένθεν κακείθεν, χωρίς μια παραχώρηση μετακίνησης γραμμών, που τείνουν πλέον να τεμνόσουν η μια με την άλλη, αν δεν κινηθούν παράλληλά με μικρές μη αισθητές αποκλείσεις. Παρατηρείται ένα αθέμιτο αλισβερίσι πολιτικών παραγόντων και μαριονετών, που σαν να έχουν επιδοθεί, πράττοντας το δυνατό, να αποδείξουν πως όλοι είναι ίδιοι.
Συμπαρασύροντας με αυτή την γενική συλλογιστική και τα ελάχιστα κόμματα που δεν ακολουθούν την καταγέλαστη συνταγή των επαγγελματιών πολιτικών.
Είναι η πλέον κατάλληλη στιγμή, μια και τα τρία κόμματα, Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, αν δεν παρουσιάζουν απώλειες, με την βία συγκρατούν τα ποσοστά τους, πέρα από σκοπούμενες δημοσκοπήσεις γνωστών συμφερόντων. Άρα, η ποθητή συσπείρωση που επιθυμούν, θα επέλθει κατόπιν των Ευρωεκλογών και εμπρός στην “απειλή” της ενδυνάμωσης της ακροδεξιάς. Έτσι δημιουργούν την πόλωση που θα τους επιφέρει, αποδώσει, κάποια πιθανή λύτρωση συνέχισης της ύπαρξης με τις αναγκαίες μεταλλάξεις και ενσωματώσεις. Σε συνεργασία αν ακόμα χρειαστεί με την ακροδεξιά, συνθήκη που επιβάλλεται ήδη, καθώς γίνεται αποδεκτό από τους λαούς, στις Ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Απαλλάσσονται τοιουτοτρόπως και από τον βραχνά των μικρότερων κομμάτων, τα οποία τους στερούν τις λίγες αλλά αποφασιστικές ψήφους. Κάποιοι, κάπως, συνηγορούν σε αυτό το κάτι, που τους συμφέρει. Βέβαια κανένα πρόβλημα για τον όχλο, που δείχνει να έχει συνηθίσει στο χειρότερο καρτερικά.