Του Ιωάννη Δαμίγου
Ήρθε. Κόμισε γλαύκας εις Αθήνας και απήλθε. Καμία έκπληξη, τήρησε τους συστημικούς κανόνες, πρότεινε, παραίνεσε, πρότρεψε, πρόσθεσε και κάποια πρέπει, αιτιολογώντας την ύπαρξη ενός θεσμού παρατηρητή και μέχρι εκεί.
Η κυρία Κοβέσι, φέρει απλώς την ευθύνη που βαρύνει τον κάθε ευρωπαϊκό θεσμό, ως προϊόν εκ φύσεως διαστρεβλωμένο, όπως ακριβώς η ίδια σύσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Την πρωτόλεια ευθύνη, φέρει ο ελληνικός λαός, καθώς αυτός είναι εκείνος που επιλέγει, ανέχεται και υπομένει άπραγος των επιλογών του. Απελπισμένος πια, άλλο δεν έχει, από το να φορτώνει προσδοκίες στην κάθε Κοβέσι, όντας θρασύδειλος και ανίκανος να διεκδικήσει τα απλά και δεδομένα, τα αυτονόητα. Αντί να απαιτήσει και να επιβάλει, ναι, το καθήκον μόνο των εδώ εισαγγελέων, τρέφει ψευδαισθήσεις προσμένοντας μάταια λύσεις από τρίτους, αλίμονο. Ακολουθεί η απογοήτευση, με ό, τι αυτή επιβαρύνει την αποπνιχτικά δύσοσμη αποφορά αυτών που επέλεξε, διαπιστώνοντας πως άδικα περίμενε τον από μηχανής θεό. Δεν υπάρχει όμως αυτή η δυνατότητα, καθώς οι εκλεγμένοι άρχοντες, έχουν από πρόνοια φροντίσει την κάλυψή των.
Με εμφατικό τρόπο η Λάουρα Κοβέσι ζήτησε την αλλαγή του άρθρου 86, περί ευθύνης υπουργών, το οποίο όπως είπε κάνει δύσκολη τη δουλειά των ευρωπαίων εισαγγελέων στην έρευνά τους. “Έχουμε δύο περιπτώσεις που το άρθρο αυτό εμπόδισε την έρευνα μας. Για τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ: Αυτό είναι το ελληνικό Σύνταγμα, ο μόνος τρόπος να αλλάξει είναι μέσω της συνταγματικής αναθεώρησης. Διαφορετικά αν έχουμε στο μέλλον το ίδιο πράγμα, θα έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα. Δεν μπορούμε να παραβιάσουμε το ελληνικό Σύνταγμα”. Ο παρακάτω όμως χαρακτηρισμός της, “Θαρραλέοι Εισαγγελείς”, θαρρώ πως είναι πλεονασμός, όπως θα αποκαλούσε δηλαδή, έναν ιατρό “υπεύθυνο”! Το να πράττεις το καθήκον σου είναι υποχρέωση, το θάρρος έχει άλλους αποδέκτες.
Παραδοχή γνώσης: “Εγκληματίες έκλεβαν ευρωπαϊκά χρήματα για πολλά χρόνια. Η έρευνα δεν έφτασε μέχρι εκεί που μπορούσε εξαιτίας του ελληνικού Συντάγματος”. Δεν κατονόμασε , ως όφειλε: “Θα κάνουμε τη δουλειά μας παρά τις προσπάθειες εκφοβισμού. Προειδοποιώ όποιον σκέφτεται να παρέμβει στο έργο μας να το ξανασκεφτεί”. Και η διάχυση … “Αν θεωρείτε ότι η διαφθορά υπάρχει μόνο στην Ελλάδα, αυτό δεν ισχύει. Υπάρχει διαφθορά παντού, δεν υπάρχει χώρα ή κράτος μέλος που να είναι απαλλαγμένο. Το ζήτημα είναι πώς αντιμετωπίζουμε τα φαινόμενα και όχι να τα κρύβουμε κάτω από το χαλί”. Και ένα οξύμωρο σημείο: “Δεν θα πω πολλά για τα Τέμπη. Υπήρχαν φήμες ότι υπήρξε λαθρεμπόριο. Δεν έχουμε πληροφορίες επ’ αυτού. Όποιος έχει για αυτό κάτι, να μας το στείλει. (Αν έχετε αποδείξεις να πάτε στον εισαγγελέα) Δεν μπορούμε να ανοίξουμε υπόθεση λαθρεμπορίου. Αν βρούμε κάτι θα ανοίξουμε φάκελο. Ενώ πιο κάτω. “Αν μιλάμε για τις φήμες, δεν θα λύσουμε το πρόβλημα”!
Δεν ανέμενα, τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο, από αυτά που έλαβαν χώρα στην συνέντευξη τύπου της κυρίας Κοβέση, Αλίμονο όμως, σε αυτούς που περίμεναν απτά αποτελέσματα, προκειμένου ν΄ αναθαρρήσουν. Πόσο μάλλον, από έναν ευρωπαϊκό θεσμό! Αρμόζει εδώ η παραλλαγή του γνωστού ποιήματος: “Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς Κορβέσι, η γυναίκα αυτή ήταν μια κάποια λύσις”.