Toυ Γ. Λακόπουλου
Μεγάλη πλάκα στο ΚΙΝΑΛ: ¨Οσοι πριν από τέσσερα χρόνια συναγωνίζονταν ποιος θα βγάλει πιο απαξιωμένο, πιο ξεπερασμένο και πιο διεφθαρμένο το ΠΑΣΟΚ, σήμερα καυγαδίζουν ποιος θα το αναστήσει.
Μετά την ατυχή έμπνευση της Φώφης Γεννηματά, να το εξαφανίσει. Καθ’ υπόδειξη Σημίτη και άλλων δυνάμεων της διαπλοκής που δεν ήταν ήθελαν να μένει τίποτε που να θυμίζει Ανδρέα Παπανδρέου.
Οι εναπομείναντες, ως στελέχη, στο ΠΑΣΟΚ μετά τη θύελλα Παπανδρέου και Βενιζέλου θεωρούσαν επιβεβλημένη τη διάλυση και εκλάμβαναν ως ύβρι να παρουσιάζονται ως ΠΑΣΟΚ. Πλην Μιλτιάδη Παπαϊωάννου και Παύλου Γερουλάνου από τους επωνύμους.
Ίσως γι’ αυτό μετά το θάνατο της Φώφης, που φορτώθηκε το “αμάρτημα”, όλοι έσπευσαν να την αγιοποιήσουν. Για να λυτρωθούν οι ίδιοι και να μιλάνε σήμερα για το ΠΑΣΟΚ που σιχτίριζαν και το εμφάνιζαν πότε σαν “Ελιά” , πότε σαν “Δημοκρατική Συμπαράταξη” και πότε σαν “Κίνημα Αλλαγής”.
Σ’ αυτό το σκηνικό μεγαλύτερη πλάκα έχουν οι δυο που εμφανίσθηκαν στην πρώτη δημοσκόπηση να “προηγούνται”, ως εκλεκτοί ενός εκλογικού σώματος που δεν υπάρχει.
Τουλάχιστον αυτό θέλει να πιστεύουμε η δημοσκοπική εταιρία του παλιού “Μέγκα” επί Καλογρίτσα -που την έχει εκχωρήσει στον Θεοδωρικάκο “να κάνει ό,τι θέλει” -και ένα από μέσα ενημέρωσης του μιντιάρχη στον οποίο έχει κολλήσει σαν βδέλλα από χρόνια ο εμφανιζόμενος ως “πρώτος”.
Το θέμα είναι ότι οι συγκεκριμένοι υποψήφιοι δεν θα έπρεπε να διανοηθούν καν να είναι υποψήφιοι με τις επιβαρύνσεις που έχουν στην καμπούρα τους.
Με τα μέτρα της ευρωπαϊκής πολιτικής ηθικής -που μόλις πρόσφατα έστειλε ένα καγκελάριο στο σπίτι του για μια δημοσκοπική παρασπονδία που έκανε προ εξαετίας ως υπουργός και καταδίκασε έναν Πρόεδρο Δημοκρατίας για παλαιά χρηματοδότηση της καμπάνιας του- αυτές οι υποψηφιότητας θα ήταν αδιανόητες. Για συγκεκριμένους λόγους:
Και δυο, εκτός από την πολιτική αποτυχία στη διακυβέρνηση- ο καθένας στο επίπεδό του- βαρύνονται με τη διάσπαση του κόμματος που διεκδικούν σήμερα, για να στήσουν τις προσωπικές παράγκες τους. Αλλά τους βαρύνουν και υποθέσεις γενικότερου ενδιαφέροντος, πάλι στο τομέα του ο καθένας.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ ως κληρονόμος, το εξέτρεψε από τις ιδρυτικές ράγες του, το αποσύνδεσε από την πολιτική αντίληψη του Ανδρέα Παπανδρέου, το χρεοκόπησε και στο τέλος το διέσπασε.
Έχει να δώσει εξηγήσεις για πολλά σ’ αυτούς που θέλει τώρα να τον ψηφίσουν. Για όσα έκανε στη χώρα και στο κόμμα.
Αλλά πιστεύοντας ακόμη στο ελέω Θεού δικαίωμά του στο ακαταδίωκτο, διεκδικεί το ΚΙΝΑΛ, ως πρόεδρος του ΚΙΔΗΣΟ στο όνομα του ΠΑΣΟΚ. Μιλάει για πολλά. Εκτός από το πως διοίκησε το ΠΑΣΟΚ όταν το είχε.
Με ποιο μοντέλο άσκησε τη ηγεσία, πώς αντιλαμβάνονταν τη Δημοκρατική Παράταξη- με τον Μάνο, τον Ανδριανόπουλου και τους ασχέτους που περισυνέλλεξε-, τι απέγιναν οι “κηπουροί” με τους οποίους θεωρούσε ότι έχει δικαίωμα να κυβερνήσει.
Θεωρεί “συντηρητικό” τον πρωθυπουργό που δεν ανήκει σε τζάκι, στον “προοδευτικό” δεν λέει λέξη για τον Μητσοτάκη και υπόσχεται να “ξανακάνουμε τη Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη μεγάλη και ισχυρή”. Αλλά δεν λέει πώς και με ποιους; Με τους αποδοκιμασθέντες που τον περιβάλλουν; Με τους πολίτες που έδιωξε από το ΠΑΣΟΚ; Ή με το ΔΝΤ, που είχε φέρει στην Ελλάδα πριν το Μνημόνιο;
Επιμένει ότι επί Καραμανλή “λεφτά υπήρχαν”- και το επαναλαμβάνει σήμερα- και ρωτούσε ” πού πήγαν τα λεφτά;”, αλλά δεν λέει “πού πήγαν τα λεφτά” του ΠΑΣΟΚ. Τα δάνεια από τις τράπεζες και η κρατική επιχορήγηση . Η Γεννηματά παρέλαβε χρεοκοπία και δεν μπορούσε ούτε απλή απόδειξη να κόψει.
Η απάντηση είναι απλή: να ζητήσει να δοθούν τη δημοσιότητα τα πέντε πορίσματα του διαχειριστικού ελέγχου που διέταξε ο Βενιζέλος- ώστε να μην μπορεί κανείς να προσάψει τίποτε στον τρόπο που διοικούσε.
Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα και όχι στα περσινά ξινά σταφύλια για τη “Διαύγεια”.
Ο Ανδρέας Λοβέρδος δεν είχε ποτέ οργανωτική σχέση με το ΠΑΣΟΚ. Συνδέθηκε μαζί του στη δεκαετία του ’90 ως αξιωματούχος, με επιλογή του Σημίτη κατ’ αξίωση μεγαλοπαράγοντα της εποχής.
Ως υπουργός του το διέσυρε – με όσα έκανε ως υπουργός των Μνημονίων- και το οδήγησε στον ηθικό εξευτελισμό με την ποινική δίωξη για δωροδοκία κατ’ ακολουθήσε στο σκάνδαλο Νοβάρτις.
Αντί λοιπόν να απέχει από κάθε πολιτική δραστηριότητα μέχρι η Δικαιοσύνη να αποφανθεί για την περίπτωση του, εμφανίζεται ως… υποψήφιος αρχηγός κόμματος.
Στην Ευρώπη θα του είχαν κρεμάσει κουδούνια. Μαζί με το Δικαστικό Συμβούλιο, που -με την ανοχή του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου – παραβιάζει συστηματικά τον νόμο Παπαϊωάννου για την ταχεία εκδίκαση των υποθέσεων τύπου Λοβέρδου.
Η υπόσχεση του για “διπλασιασμό” της δύναμης του ΠΑΣΟΚ είναι για τα πανηγύρια. Από πού θα έλθουν αυτοί που θα το διπλασιάσουν; Από τον ΣΥΡΙΖΑ με τον οποίο πολώνεται ή από τη ΝΔ με την οποία ταυτίζεται; Μην έχουμε αυταπάτες: η εκλογή του σημαίνει διάλυση του κόμματος- και άλλος για Χίο θα τραβήξει και άλλος για Μυτιλήνη.
Η συμμετοχή Παπανδρέου και Λοβέρδου στη διεκδίκηση της ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ είναι τριτοκοσμική υπόθεση.