Του Θωμά Νούσια
Επαναστάτης στα νιάτα του, ερωτευμένος με τον Μητσοτάκη τώρα στα γεράματα.
Άβυσσος η ψυχή του ακροκεντρώου.
Παλιός Κνίτης, Ρηγάς, Πασόκος, που ακούει «αριστερά» και βγάζει φλύκταινες. Που το κόμμα της 3ης Σεπτέμβρη και της Αλλαγής το θέλει τσόντα της δεξιάς.
Χέρι-χέρι με τα παιδιά του Καρατζαφέρη.
Κάποτε φώναζε «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι», τώρα «Ο Τραμπ κι ο Νετανιάχου είναι φίλοι μας».
Ο Δήμος Σταρένιος του 2026.
Φίλοι του οι νέοι Χίτλερ, εχθροί του τα δολοφονημένα κοριτσάκια του Ιράν, τα σφαγιασμένα νήπια και ο ξεκληρισμένος λαός της Γάζας.
Είναι το δεκανίκι του σάπιου καθεστώτος της πατρίδας μας.
Τους βλέπει να πιάνονται με τη γίδα στην πλάτη και να καταρρέουν και τρέχει να τους στηρίξει.
Άλλοτε με το αζημίωτο και άλλοτε ως χρήσιμος ηλίθιος.
Κρατάει το φανάρι στους βιαστές της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας.
Συνεργός τους και συνένοχος.
Οι λαοθάλασσες στις πλατείες δεν είναι μνημόσυνο, είναι έκρηξη οργής. Δεν είναι μόνο για τα Τέμπη, είναι για όλα τα κακουργήματα που μπαζώνονται και κουκουλώνονται, για όλες τις ζωές που χάνονται.
Πενήντα επτά ζωές από το έγκλημα στα Τέμπη.
Αμέτρητες ζωές κάθε μέρα από τα κλειστά χειρουργεία, τις ανύπαρκτες ΜΕΘ, το μπάχαλο στα νοσοκομεία.
Εκατομμύρια ρημαγμένες ζωές από το «πάρτι» που μας έριξε στα βράχια και στα μνημόνια.
Ο ακροκεντρώος υποστηρίζει τη διάλυση του ΟΣΕ, την κατάργηση του ΕΣΥ, τις συμμορίες των «πάρτι». Και παίρνει στο λαιμό του ανθρώπινες ζωές.
Παρακολουθεί κατενθουσιασμένος το γκρέμισμα όλων όσων έχτισαν οι προοδευτικές κυβερνήσεις:
Δημοκρατία, ισονομία, κράτος δικαίου, διαφάνεια, ελευθεροτυπία, δωρεάν υγεία, δωρεάν παιδεία, μέριμνα για τον μη προνομιούχο.
Φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης. Κι ο όψιμος νεοφιλελές αφήνει τον κλέφτη και κυνηγάει τον νοικοκύρη. Στηρίζει με λύσσα τις μαφίες της πολιτικής, των ΜΜΕ, της ενέργειας, των καυσίμων, των τροφίμων, των τραπεζών, των δημοσίων έργων, της υγείας, της παιδείας.
Είναι ο κάποτε αντισυμβατικός τραγουδοποιός που κατέληξε να θαυμάζει τον Κυριάκο γιατί… «φοράει γραβάτα και ντύνεται ωραία». Ο πάλαι ποτέ αριστερός ηθοποιός που κατάντησε τηλεοπτικός διαφημιστής του Μητσοτάκη και της Διαμαντοπούλου. Γιατί, λέει, «μιλάνε πολιτισμένα και όχι σαν τους κατσαπλιάδες τους αριστερούς».
Στα βράχια, βέβαια, δεν μάς έριξαν «οι κατσαπλιάδες οι αριστεροί» αλλά οι πολιτισμένοι λήσταρχοι με τα σινιέ κοστούμια. Μη του το πείτε όμως.
Δεκανίκια ακόμα:
● Ο ψηφοφόρος των «πολιτισμένων».
Δεν έχει να πληρώσει το νοίκι του μετά από πενήντα χρόνια σκληρής δουλειάς, πεθαίνει αβοήθητος περιμένοντας ώρες ατέλειωτες τη σειρά του στα Επείγοντα, αλλά μυαλό δεν βάζει.
● Ο κυβερνητικός βουλευτής-κότα που κάνει την πάπια.
● Ο δικαστής-μαριονέτα.
● Ο «μαζί τα φάγαμε» (Φραπέδες, Χασάπηδες, τσελιγκοπούλες με Φεράρι).
● Η δημοκρατική αντιπολίτευση-σκορποχώρι.
Ο κόσμος καίγεται κι αυτοί στην κοσμάρα τους. Έγιναν από δέκα χωριά χωριάτες και πλακώνονται μεταξύ τους για το ποιος είναι ο ορίτζιναλ αριστερός. Αναλώνονται σε βυζαντινολογίες περί του φύλου των αγγέλων και περί όνου σκιάς.
● Ο μιντιάρχης-ολιγάρχης, που φοβάται μη χάσει τα «τυχερά» του: Τσάμπα δημόσιες συχνότητες, σβήσιμο χρεών και προστίμων, θαλασσοδάνεια με εγγύηση αέρα, απευθείας αναθέσεις, εταιρείες ενέργειας για καταλήστευση του κοσμάκη, ασυλία για τα ναρκόπλοια.
● Ο καλοταϊσμένος από τον κρατικό κορβανά δημοσιογράφος-τζουκ μποξ. Ο παρουσιαστής-κλαρινιτζής.
Του ρίχνεις κέρμα και κελαϊδάει ό,τι τον προστάξεις. Του κολλάς χαρτονόμισμα στο μέτωπο και παίζει ό,τι του παραγγείλεις.
Αυτές τις μέρες βγήκαν στη φόρα πράματα και θάματα για τους πραγματικούς αρχηγούς της εγκληματικής οργάνωσης των υποκλοπών. Αλλά οι «έγκυροι» συνάδελφοί μου κατάπιαν τη γλώσσα τους. Τους πήραν οι νεράιδες τη μιλιά. Λογικό. Όταν τρώμε δεν μιλάμε.
● Η «πνευματική ηγεσία» που τους γλείφει μπας και της πετάξουν κανένα κοκαλάκι.
● Τα τρολ, οι ψυχάκηδες και οι Νεάντερταλ των Σόσιαλ. Οχετός, αποπνικτική μπόχα αλλά και… χριστιανικά σχόλια σαν αυτό που έγραψε κάποια σε ανάρτησή μου:
«Αφήστε τα συλλαλητήρια, πάψτε να τα βάζετε με τη δικαιοσύνη και τον πρωθυπουργό μας και προσευχηθείτε για τα νεκρά παιδιά».
Για να έχουμε αύριο κι άλλα νεκρά παιδιά!
Δεν τους ενοχλούν αυτοί που τα κάνουν, τους κάνουν έξαλλους αυτοί που τα λένε:
– Οι γιατροί που τα ψέλνουν στον ανεκδιήγητο υπουργό.
– Οι αγρότες που ζητούν να τους επιστρέψουν τα κλεμμένα.
– Οι γονείς των αδικοχαμένων παιδιών που απαιτούν οι ένοχοι να πάνε φυλακή.
Τα δεκανίκια κατακεραυνώνουν τα αθώα πταίσματα των μεν και κάνουν γαργάρα τα κακουργήματα των δε.
«Οι διυλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες».
Την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου να μη ξεχάσω να τους ευχηθώ Χρόνια Πολλά.