Του Ιωάννη Δαμίγου
Το κρίσιμο και συνάμα προκλητικό σημείο, που προσπαθώ να τιθασεύσω με ψυχραιμία εντός μου, είναι να μην επιτρέψω την οργή και την αγανάκτηση, που προσπαθεί να με καταβάλει, κατά των οργισμένων και αγανακτισμένων. Την αόριστη και γενική οργή και αγανάκτηση κατά ποιου, ποιων; Όταν δεν είσαι σε θέση να ορίσεις το πρόβλημα της πηγής των δεινών πάσης φύσεως, είτε από ανεπίτρεπτη άγνοια, είτε από πρόσκαιρη συμφέρουσα άποψη, θέση, ο κίνδυνος εκμετάλλευσης της αδέσποτης οργής και αγανάκτησης, από επιτήδειους ενεδρεύει.
Είμαι σε προνομιακή θέση να προβλέψω ασφαλώς, την επόμενη οργή και αγανάκτησή σου, με τα πρωτοβρόχια του φθινοπώρου, που θα προκαλέσουν πλημμυρικά φαινόμενα, ως φυσική συνέπεια των καταστροφικών πυρκαγιών των δασών, γύρω μας. Και δεν θα προχωρήσω σε άλλες προβλέψεις, τόσο εύκολες της ευρείας κανονικότητας, αφήνοντας χώρο στην φαντασία σου, με μια μικρή βοήθεια θεμάτων προετοιμασίας σε οικονομία, υγεία και παιδεία.
Με την ψευδαίσθηση της αδιαφορίας, μια και κουτσά στραβά την βγάζουμε πρόσκαιρα και έχει ο θεός, χάθηκε η βάσανος της παίδευσης μέσω της οποίας αποκτώνται αξίες και ιδανικά, άρα κρίση και προβληματισμός, πάθημα και μάθημα λαϊκά. Οι δοκιμασίες στην ζωή, προσφέρουν την πολύτιμη εμπειρία κρίσης. Χωρίς απλή πρόνοια, ελλείψει συλλογικότητας, αίφνης σπάζει την πόρτα της ιδιωτικότητάς σου η ανάγκη. Όταν η ευθύνη σε χαστουκίζει προσβλητικά, ο μόνος εύκολος δρόμος διαφυγής είναι η κυρίευση από ορφανή οργή και αγανάκτηση.
Άμεσα οι ευθύνες των δεινών πχ της πυρκαγιάς, μεταφέρονται στην κρατική ανύπαρκτη λειτουργία, που αν δεν ψήφισες, ανέχτηκες ή αδιαφόρησες. Στρέφοντας τις ελπίδες σου, ικέτης και πρόσφυγας όμοιος, στην κοινωνική αλληλεγγύη που ο ίδιος λοιδορούσες εχθές.
Θα ήταν χρήσιμο και αποτελεσματικό ένα τέτοιο μάθημα, αν γίνονταν κάτω από κανονικές συνθήκες και σε ανύποπτο χρόνο. Όταν απλά και μόνο αποδίδεται με ανθρωπιστικούς όρους η αλληλεγγύη σε επιπόλαιους, δεκτή σαν πράξη, αλίμονο, όμως δεν διδάσκει.
Θα προσπαθώ να είμαι αλληλέγγυος, ενάντια όμως στην αντικατάσταση των αποκλειστικών υποχρεώσεων του κρατικού μηχανισμού.
Πάρε λοιπόν λίγο πιο κει την στείρα οργή σου και την στέρφα αγανάκτησή σου και διοχέτευσέ την στην “παραγωγική” παρακολούθηση μυθοπλασίας και reality shows, της νέας τηλεοπτικής σεζόν για εκτόνωση. Έτσι κι αλλιώς δεν θ’ αλλάξει τίποτα.