Ο Δημήτρης Κουφοντίνας μιλά για πρώτη φορά μέσα από τη φυλακή. Πώς και πότε αποφάσισε να ενταχθεί στη «17 Νοέμβρη».

«Άκουσα πρώτη φορά το όνομα της οργάνωσης το 1976. Ήμουνα στο καπνοχώρι το πατρικό», όπως είπε.

«Ο Τσε Γκεβάρα έλεγε να αφήσουμε τις επευφημίες στις εξέδρες και να μπούμε εμείς οι ίδιοι στην αρένα, να μοιραστούμε τη μοίρα των μονομάχων. Αυτό που μας έθελξε, ήταν το πιο συναρπαστικό χαρακτηριστικό του. Η συνέπεια που είχε ανάμεσα στην θεωρία και στην πράξη, στα λόγια και στην πράξη.

Είναι μακρύς ο δρόμος για έναν νέο να φτάσει από το Πολυτεχνείο στην ένταξη στη 17 Νοέμβρη. Το ΠΑΣΟΚ του 1974, για έναν νέο 16χρονο τότε, ήταν ένας χώρος που μιλούσε για αυτοδιαχείριση, για σοσιαλισμό, αυτοοργάνωση. Έλεγε έξω οι βάσεις, όχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων. Ως αφετηρία ήταν μια λογική επιλογή. Άλλωστε και ιστορικά, ο Ραούλ Σέντικ των Τουπαμάρος από το Σοσιαλιστικό Κόμμα είχε ξεκινήσει.

Ο Χρήστος Κασσίμης του ΕΛΑ ήταν στην νεολαία της Ένωσης Κέντρου. Όσο λογικό μπορεί να ήταν ως αφετηρία, ιδεολογική ήταν και η σύντομη αποχώρηση από εκεί, για να ακολουθήσουμε άλλους δρόμους, τους ακηδεμόνευτους αγώνες της μεταπολίτευσης, τους δυναμικούς αγώνες, μέχρι να καταλήξουμε στην οργάνωση», ανέφερε ο Δημήτρης Κουφοντίνας.

«Δικά μας παιδιά είναι»

«Άκουσα πρώτη φορά το όνομα της οργάνωσης το 1976. Ήμουνα στο καπνοχώρι το πατρικό, στας Σέρρας, που λέγαμε. Ακούσαμε από το ραδιόφωνο την είδηση για την εκτέλεση του αρχιβασανιστή Μάλλιου, θυμάμαι τον κομμουνιστή παππού στο μισοσκόταδο, άστραψαν τα μάτια του και έλεγε “δικά μας παιδιά είναι”. Αυτή ήταν η πρώτη εικόνα που έχω, από την αυθεντία του κομμουνιστή παππού».