Του Ιωάννη Δαμίγου
Πρόσωπα. Άγνωστα και χαμογελαστά πρόσωπα, μακιγιαρισμένα και στυλιζαρισμένα, με χτενίσματα και ενδύματα άψογα, αρκετοί σε φωτογραφίες με επίκαιρα στολισμένα εικονίσματα, Παναγίας κατά προτίμηση, ως σύγχρονοι εικονολάτρες. Εκκλησίες για φόντο και ιερά ακόμα, να προβάλλονται σε άλμπουμ στο f/b με χορηγούμενη διαφήμιση εξ ιδίων, καθώς “λεφτά υπάρχουν”.
Πλημμυρικά φαινόμενα, επίκαιρη λέξη, συμβούλων πάντα πλαισιωμένα με θρησκευτικά σύμβολα, υπογραμμίζοντας την ψηφοθηρική χριστιανοσύνη, που πασχίζουν να μας πείσουν πως αυτοί είναι που λείπουν και που έχουν έτοιμες τις λύσεις για όλα τα προβλήματα. Λεφούσι από πίσω να “καρδουλώνουν” τον την υποψήφιο/α, συγγενείς , φίλοι και ακόλουθοι, με κλισέ ευχές “καλή επιτυχία” και άλλες καθόλου πρωτότυπες.
Καταιγίδα, πάλι επίκαιρη λέξη, διαφημίσεων με βιογραφικά, ψάχνοντας για εργασία συμβούλου δημάρχου, πέρα των ιδίων. Όλοι και όλες, προσπαθούν δολίως να αποκτήσουν διαδικτυακούς φίλους, με αιτήματα φιλίας σωρηδόν απ’ το πουθενά, στοχευμένα όμως, προς άγρα ψήφων (παθών).
Αγνάντεμα. Αστεία εικόνα σε θλιβερό τοπίο καταστροφής, πυρκαγιάς ή πλημμύρας, το “αγνάντεμα” πρωθυπουργού και παρατρεχάμενων, από ένα σημείο με ορατότητα στον κρανίου τόπο. Κάποιος να δείχνει με το χέρι σε μια κατεύθυνση και ο ηγέτης να αγναντεύει, τάχα συνοφρυωμένος και σκεπτικός, κρύβοντας το χασμουρητό και την πλήξη. Αυτό καλείται επιτόπια αυτοψία και ενημέρωση. Τώρα, τι του δείχνουν και τι κοιτάζει, ούτε και και οι ίδιοι ξέρουν, αλλά το απαιτεί το εθιμοτυπικό της πολιτικής κουλτούρας. Και εδώ υπάρχουν οι ακόλουθοι, οι οπερατέρ και οι δημοσιογράφοι για να αποθανατίσουν την στιγμή της αυτοψίας, κατ’ ιδίαν.
Ήλθον είδον και απήλθον. Ακολουθεί η σύσκεψη με τους αρμόδιους δήθεν και μια δήλωση θεαθήναι, για τους τηλεοπτικούς σταθμούς “ενημέρωσης” γιατί αυτή καθαυτή αποτελεί είδηση. Πρόσωπα και αγνάντεμα, ένας βρόμικος και παραμορφωτικός καθρέπτης, που προσπαθεί μάταια να διαβάλλει την πραγματικότητα, που είναι ακόμα πιο απωθητική. Λες και τ’ άσχημα έχουν γιορτή συνάντησης σ’ αυτήν την γωνιά της Ευρώπης.
Μια χώρα απρόσωπη, με πρόσωπα κι αγνάντεμα, σε έναν απόκοσμο αχταρμά μιζέριας, θεάτρου σκιών και μόνιμου χάους, που αν προσπαθήσει κανείς να βάλει τάξη, χάνεται αμέσως το πάνω και το κάτω, το εμπρός και το πίσω, το εχθές και το αύριο. Η σειρά δηλαδή της ακαταστασίας, ως … πρώτη φύση μας, γιατί αυτή της συνήθειας, έρχεται αξιοκρατικά ως δεύτερη.