Στους νέους

Toυ Ιωάννη Δαμίγου

 

Φροντίστε με όποιον τρόπο να ξεφύγετε από αυτήν την λεγόμενη χώρα, από αυτόν τα καταστροφικό τόπο, μακριά από την μιζέρια του εγκλωβισμού στον σταματημένο χρόνο, στην μέγγενη της ανημπόριας, στην μοιρολατρία του μέσου και του γνωστού. Μακριά από την πατρίδα των σταθμαρχών με τα σήματα καπνού για επικοινωνία.

Μακριά από το υπουργείο που καταδιώκει τους μαθητές και τους φοιτητές και αστυνομεύει το ελεύθερο πνεύμα της παιδείας των. Μακριά από αναμενόμενα πολύνεκρα δυστυχήματα, από οδηγούς βουλευτών που παραβιάζουν κόκκινα φανάρια και σκοτώνουν δικυκλιστές, από μαφιόζους που αστοχούν σε βάρος αμέριμνων θαμώνων. Μακριά από τους εμπόρους του πόνου και της θλίψης.

Μακριά από προστάτες και μπράβους των προαγωγών. Μακριά από την χώρα του τζόγου, της ζαριάς και της κακιάς στιγμής, ώρας, μήνα, ετών. Ποτέ αγνοούμενοι, ποτέ ταύτιση με DNA, λόγο μη αναγνωρίσιμης κατάστασης, ποτέ εξαϋλωμένοι. Άνθρωποι και εκεί, με ίδια προβλήματα, με ανάλογες δυσκολίες, αλλά όχι χειρότερες από εδώ, όχι καθημερινό αλισβερίσι με τον θάνατο, μα κυρίως με την ερώτηση “τι γνωρίζεις να κάνεις καλά” και όχι “ποιόν γνωρίζεις”. Τι μπορείς να προσφέρεις και όχι τι μπορείς να καρπωθείς από την θέση.

Χειρότερα από εδώ, πουθενά αλλού, με διαφορά. Έστω και με πιθανότητες, σίγουρα είναι περισσότερες. Εκμετάλλευση, αλλοίμονο, παντού, αλλά θάνατος; Παντού, αλλοίμονο, το κέρδος, αλλά ξεκλήρισμα; Ατυχήματα ναι, δυστυχήματα πάλι ναι, Προμελετημένες μαζικές δολοφονίες από φασίστες και ψυχασθενείς σε σχολεία και πάλι ναι, Αλλά κρατικές μαζικές δολοφονίες από αδιαφορία και λόγο οικονομίας τάχα θέσεων, πουθενά αλλού. Μέθοδοι ξεπουλήματος με χρήση ξεπερασμένης ασύρματης επικοινωνίας, στην εποχή της τεχνολογίας, με νεκρούς έκπτωσης, πουθενά αλλού. 

Φύγετε όσο μπορείτε, φύγετε όπως μπορείτε, από μια επικίνδυνη για την ζωή και την σωματική ακεραιότητα χώρα. Που τσιμεντώνει τον πολιτισμό, που εκπορνεύει ανήλικα, που δολοφονεί διαφορετικούς, που εξοντώνει δημοσιογράφους, που σε έχουν προσφέρει σε εργολάβους, που σε διαφεντεύουν καναλάρχες, που είσαι αιχμάλωτος και δούλος σε σκλαβοπάζαρο πέντε οικογενειών, και δέκα τσιφλικάδων. Αποδράστε από το κρατητήριο της παύσης, του μέχρι εκεί επιτρεπτού, για να φ τ ά σ ε τ ε ασφαλείς στο αύριο, στο υποσχόμενο μέλλον και να μας παίρνετε τηλέφωνο, ναι;